Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

Tegen de stroom in

Ik ben een zalm. Dat is best vermoeiend. Ik zwem tegen de stroom in. Niet omdat ik dat het gemakkelijkst vind maar omdat ik niet anders kan én wil.

Keuzes maken, beslissingen nemen, kiezen voor of tegen, stappen zetten, potten breken, duwen, trekken,… Ik krijg er energie van maar tegelijk verlamd het me soms.

Ondernemen = keuzes maken tegen de stroom in

Om ondernemend te zijn hoef je geen ondernemingsnummer en een boekhouder te hebben. Ondernemen is voor mij keuzes maken die bij mij passen. Niet keuzes die van mij verwacht worden door familie, opvoeding, vrienden en dé maatschappij, onze cultuur, onze geschiedenis. Keuzes maken tegen de stroom betekent heel vaak beslissingen nemen waar je omgeving niet achter staat en dat is best beangstigend.

Durven met een klein hartje

Toen ik voor het eerst sprak over ondernemer worden werd ik overspoelt door advies, negatieve ervaringen, goed aangedikte verhalen over ‘den dieje dit’ en ‘ik ken iemand die…’. Mijn prille wens werd meteen grotendeels de grond ingeboord. Daar stond ik dan met mijn fantastisch idee waar niemand op leek te wachten. De moed zakte in mijn schoenen. Toch bleef er al iets hangen want ik had het eindelijk gezegd. Het werd niet ontvangen zoals gehoopt maar ik had het wel luidop tegen iemand durven zeggen. Ik had eindelijk gedurfd.

Wie ben ik?

Toch leek ik ook vaak zelf niet te vertrouwen op mezelf als ondernemer. ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘wat heb ik nog toe te voegen aan het bestaande aanbod’, ‘ik zal maar gewoon blijven werken als werknemer’, ‘ik ga er nooit geld mee verdienen’, ‘ik ga dat meteen beu zijn’… Ik ondermijnde mijn eigen goesting om zelf een bedrijfje te beginnen.

Ik kende mezelf ook gewoon nog niet goed genoeg en anderen leken een ander beeld van mij te hebben dan ikzelf. Hoewel ik altijd al veel kritiek heb gekregen op mijn levenstijl en -ideeën bleek ik zelf ook veel kritiek te leveren op mezelf. F*ck it toch, hé! Ik heb al sinds mijn 23ste een coach, iemand die écht naar mij kijkt en luistert. Niet altijd dezelfde coach en niet altijd met dezelfde frequentie maar het was een investering in mezelf. Ik zag dat toen helemaal niet zo maar het voelde ook als mentale welness en zelfzorg heb ik mezelf zelden ontzegd :).

Waarom ben ik altijd zo hard voor mezelf, maak ik mezelf klein, durf ik niet vollenbak mezelf zijn? Het is toch dwaas om een soort grijze muis proberen te zijn en ‘hard’ te werken. Ik voelde al heel jong de drang om gewoon lekker mezelf te zijn maar durfde niet. Waarom eigenlijk niet? Omdat ik bang was dat anderen mij dan niet meer leuk zouden vinden. Omdat ik ergens bij wilde horen. Omdat ik speciaal wou zijn maar niet zo speciaal dat ik geen vrienden meer had. F*cking teenage struggle.

Eenzaam

Waarom keek ik dan wel enorm op naar die enkele individuen die zichzelf durfden te zijn, die daardoor vaak alleen waren (of net héél populair) en sterk leken? Zij durfden wat ik niet durfde. Hun kop boven het maaiveld steken. Soms waren ze ook juist heel onopvallend en onverstoorbaar. Lieten ze zich niet de kop gek maken door de mode of door hypes. School leek voor mij een plek waar je best niet te hard opvalt maar net genoeg om iets van je persoonlijkheid te laten zien. Maar ik had net heel graag heel mijn persoon daar laten zien! Gewoon keihard mezelf kunnen zijn en daardoor mogelijk gelijkgestemden tegenkomen, zonder tot een bepaalde kliek te moeten behoren om niet eenzaam te zijn. Want school is f*cking eenzaam, zelfs als je vrienden hebt.

Strijdvaart

Ik voelde mij niet gezien, ik werd zelden of nooit positief benaderd, kreeg punten op vakken die mij niet interesseerden maar werd nooit gewaardeerd voor mijn engagementen. Ik ben niet rouwig maar wel strijdvaardig. Als ik mezelf beter had gekend, als ik niet bang was geweest of ik wel graag gezien zou worden als ik echt mezelf zou zijn, als ik gestimuleerd zou geweest zijn om naast leerstof vergaren ook andere talenten had kunnen aanboren had mijn schooltijd er 1000 keer anders uitgezien.

Talenten aan het werk

Met leerstof vergaren werden de talenten Nieuwfreak en Kennisspons enorm ingezet maar bleef de Ideeënfontein op haar honger zitten. Ik had me graag ingezet om nieuwe leerlingen wegwijs te maken in onze school en te zorgen dat ze zowel praktisch als emotioneel sneller op hun gemak zouden zijn en daarin mijn talenten Sfeervoeler, Vertrouweling, Samenbrenger en Groeimotor voor ingezet. Mijn handen mochten alleen schrijven en hoewel de Woordkunstenaar dat geweldig vindt, had de Bewuste Beweger toch ook wat beweging nodig. En zo kan ik nog wel even doorgaan :).

Mijn parcours was lang, soms hobbelig, met veel zijwegen en soms zelfs nieuwe hoofdwegen, maar ook ongelofelijk boeiend en leerrijk. Ik heb mezelf al wat beter leren kennen en ik denk dat ik nog wel eens op date wil :).

Benieuwd hoe die volgende date verliep. Graag tot snel dan!

 

Verliefde groet,

Nele

 

 

Advertenties

Mijn Rode Draad

Wat wilde ik dan nog leren? Heel veel maar First Things First. De rode draad waaruit alles voortvloeide kreeg vorm.

Ik heb mezelf de laatste maanden stevig in kaart gebracht. Ik ben in mijn uithoeken op zoek gegaan naar onbekende plekken en in mijn hoofd heb ik grote kuis gehouden. Mijn vondsten waren beperkt maar waardevol en de ideeën die ik overheb krijgen een plek in mijn Ideeënboom. Welke vondsten waren dat dan?

Samen met Annelies van Fonkelveer ontdekte ik mijn Kerntalenten en werd er ongelofelijk blij van! Weet je waarom? Omdat ze stiekem allerlei dromen blootlegden, dromen die onmogelijk leken of enkel interessant voor ernaast. Maar ik wil niet ernaast, ik wil erin. Ik wil een inclusief leven. Een leven waarin werken en leven bij elkaar horen, overlappende delen van mezelf zijn. Ik voelde mij echt gezien als Nele, niet gewoon als mens.

Silvia gooide mij in het Talentenbad van Luk Dewulf en gaf me inzicht in mijn lijst talenten. Ik wist nu wel dat ik een Vertrouweling, Groeimotor, Buikdenker, Rots, Sfeervoeler, Samenbrenger en Ontrafelaar was, en ook wel een Ideeënfontein, Nieuwfreak, Bewuste Beweger en Woordkunstenaar maar wat moest ik daar nu mee? Hoe vertaal ik mijn talenten naar voldoening gevende activiteiten?

Eén van de belangrijkste doelen van de Pop Up was om een rode draad te vinden doorheen al mijn talenten en in mijn professionele bezigheden. En niet zomaar een draad maar echt MIJN RODE DRAAD. Niet het vage ‘mensen helpen’ maar een stevige, pittige en levensechte rode draad om U tegen te zeggen. Voor minder ga ik niet. Maar wat is die F*CKING rode draad nu?

Spelenderwijs dromen en talenten ontrafelen. Mensen echt zien.

I SEE YOU
play ° discover ° see

ICU
intensive ° care ° united

‘I see you’, zijn de drie woorden die mij het afgelopen decenium het hardst hebben geraakt en nog steeds doen. Die woorden komen uit Avatar. Twee mensen die elkaar echt zien. Intens. Diep. Echt. Dat is het leven voor mij.

INTENS. DIEP. PITTIG. ECHT. ZACHT. MILD.

I see you. Horen wordt luisteren. Kijken wordt zien.

I see fears. Bang zijn is ok. Iedereen is bang. Bang om te kiezen, niet graag gezien te worden, uitgelachen te worden, te falen, succesvol te zijn, om door de mand te vallen, te oud of te jong te zijn, niet goed genoeg te zijn. Bang om niet gezien te worden.

I see dreams. Dromen die veilig opgeborgen zijn voor ‘ooit’, ‘als’,…nooit. Dromen die vertaalbaar zijn naar jouw realiteit. Dromen die haalbaar zijn als je goed kijkt. Dromen die komen als je durft. Dromen waar je niet in durft geloven.

I see talents. Dingen waar je energie van krijgt. Activiteiten waar je voldoening uithaalt. Daden waar je blij van wordt.

I see you smile wanneer je me vertelt dat je ergens blij van wordt maar soms ook bang bent. Wanneer je me vertelt dat je ergens energie van krijgt en toch niet goed waarom je daar van gaat stralen.

I see you. 

Dit wordt het. Mild en Pittig. Coaching. Workshops. Facilitaties. No more downgrading myself!

‘I see you, baby, shaking that ass!’ en dies meer want de fysieke mens heeft ook aandacht nodig!

Blije groet,

Nele

 

Bron afb.: Where the Magic Happens

 

Epiphany-moment

Life is hard sometimes but it’s always great!

– Nele Van Eyken –

Ik wou mijn rode draad vinden. Ik wilde een echt factuur uitschrijven. Ik wilde een plan hebben om als zelfstandige in hoofdberoep te kunnen werken en overleven. Een beetje ambitieus maar ook heel realiseerbaar. Want ik ontdekte along the way dat mijn attitude mij afremde. Beseffen dat het niet alleen de omstandigheden zijn maar hoe ik ermee omga, nou, dat kwam binnen.

Ik preek namelijk al jaren dat niet hetgeen je meemaakt je vormt maar wel wat je ermee doet. Het was dus best een eyeopener te beseffen dat ik dat zelf niet al te geweldig deed. Dat ik af en toe de schuld van me afschoof, dat ik me kleiner maakte ‘ik kan dat niet’ en mijn verantwoordelijkheid niet nam (lees: excuses verzon tegen de sterren op). En je raadt al wie daar het meeste last van had? Juist, IK.

Schaamrood op mijn wangen. Maar zal ik maar zo mild zijn voor mezelf als voor anderen. Mmmh. Niet makkelijk. Toch. Ik mag mezelf ook een beetje krediet geven met heel wat balletjes in de lucht. 🙂

Ik blik even terug tot augustus 2017. Ik stapte de trein uit en wandelde vol spanning naar een prachtige plek in Brussel voor een kennismakingsgeprek met Silvia en Kris voor de Pop Up. Deelnemen speelde al meer dan een jaar door mijn hoofd en het borrelde. Het was een smak geld die ik zou uitgeven maar het voelde 5 voor 12 én de juiste stap! Ik wilde vooruit en aandacht voor mijn veelheid als Creatieve Generalist maakte mijn beslissing makkelijk. Gezien worden voor wie ik was en nog steeds ben, dat was de essentie. Dan zou ik mezelf durven zijn en grote stappen durven zetten.

En zo geschiedde. De eerste sessies deden pijn maar ik moest en ik wou erdoor. Wat maakte ik mezelf allemaal wijs? Wat wil ik echt? Ben ik ergens goed in? Ergens halverwege, half januari, barstte ik open. ‘Perfectionisme’ en ‘belemmerende overtuigingen’ deden mij even de das om. Ik schreeuwde het uit, het deed pijn en deugd en verdriet en vreugde baanden zich een weg naar buiten. Ik had een belangrijk punt bereikt waarop ik besefte dat ik nooit heb ‘leren leren’ en dat ik dat heel graag wil kunnen, verdomme!

Het was een epiphany-moment dat ik nooit meer vergeet. Omdat ik alles snel begreep als kind en ik ‘slim’ was, is het idee in mijn hoofd geslopen dat leren vanzelf ging én dat ik dus niet moest studeren. Als gevolg leerde ik nooit leren en legde ik mijn lat alsmaar lager tot op het punt dat alles vanzelf ging. Gelukkig gingen er heel wat dingen ‘vanzelf’ of ik deed ze gewoon zo graag. Ik haalde twee diploma’s waar ik nog steeds fier op ben. Op school/de hogeschool werd leerstof aangereikt en kennis opdoen begeleidt. In het ‘volwassen’ leven zijn er plots heel veel zaken die je zelf moet uitzoeken en moet je ontdekken wat je nog te leren hebt.

Dat laatste gebeurde gewoon niet. Ik liep weg, deed mijn werk niet goed. Zodra ik voelde dat het niet meer vanzelf ging, haakte ik af. Soms was dat omdat ik iets beu was en er nog weinig nieuws te leren viel. Vaak was ik gewoon te bang omdat ik iets moest aanleren en ik geloofde dat ik dan maar te dom was voor die taak of die job. Auch!

Natuurlijk leerde ik al doende heel wat bij de afgelopen 10 jaar als werknemer. En die kennis en competenties komen als ondernemer ontzettend goed van pas. Ik besefte enkele maanden geleden dat ik altijd de veilige optie koos, nl. wat ik al kon, ook in mijn studies (Interieurvormgeving en Journalistiek). Ilse Schorrewegen van Kantelpunt hield me een harde spiegel voor met haar artikel ‘Ik kan het goed = foute reden voor studiekeuze‘.

Ik was vastbesloten: ik wilde leren leren. Ik wilde voor iets durven kiezen dat ik nog niet (goed) kon en daar dan beter of zelfs goed in worden. Toen ik doorhad dat ik een opleiding wilde gaan volgen moest ik ook heel hard lachen. Want in de Pop Up staat ‘ik ga nog een cursus of opleiding volgen’ voor ons oneindig uitstelgedrag en de angst om nog niet goed genoeg te zijn als ondernemer. :)) Het is daar echt plezant en lachen met onze eigen valkuilen lucht enorm op!

Wat wilde ik dan allemaal bijleren? En hoe zit dat nu met die rode draad en dat eerste factuur? Dat lees je hier snel!

Opgetogen groet,

Nele

 

 

Bron afbeelding: the-anatomy-of-an-epiphany

 

Waarom mijn blog ‘Nele Onderneemt’ heet?!

Het is begonnen als een werktitel en er is nooit een andere titel gekomen. Omdat er niets beter de lading dekt dan deze :).

Want dat is namelijk wat ik doe, ondernemen. En niet enkel in de strikte zin van het woord, met een ondernemingsnummer enal. Ik heb er wel degelijk één. Het gaat vooral over proberen, testen, vallen en weer opstaan. Zoals het leven eigenlijk voorzien is. Zoals kinderen leren, zoals wij leren.

Ondernemen is ook durf. Durven mijn eigen weg te kiezen, koppig iets volhouden omdat ik geloof dat het op mijn manier kan werken en soms gelijk krijgen. Niet altijd, wel soms (zoals in proberen en soms lukken, soms heel veel leergeld betalen). Het lef hebben om mijn eigen koers te varen. Om te zorgen dat mijn manier werkt…voor mij. Ook wel omdat ik niet anders kan. Niet anders wil.

Ondernemen is niet bij de pakken blijven zitten, maar oplossingen verzinnen, improviseren, creatief zijn met de middelen die ik had en heb, blij worden als MIJN oplossing werkt, luisteren naar anderen maar er toch altijd weer mijn eigen saus aan toevoegen, nooit klakkeloos overnemen, boetseren, gutsen naar eigen beeld,… Ik lijk God wel :).

Hoewel ik blog ben ik heel graag OFFLINE. Toch hou ik van de interactie en boeiende prikkels ONLINE. Evenwicht zoeken blijkt cruciaal. In mijn studiejaren, middelbaar maar vooral hogeschool, kon ik mijn offline-creativiteit inzetten om online ook creatief te zijn. Ik leerde om het minimum te begrijpen van administratieve en grafische software om mijn ideeen over te brengen, niet om er expert in te worden (de eeuwige creatieve generalist).

In mijn opleiding Interieurvormgeving leefde ik me uit in de 3D-uitwerking van mijn projecten en maakte fantastische maquettes. Het werd lastiger toen er ook technische tekeningen bij kwamen kijken. Hoewel ik het tekenprogramma onder de knie had, was het een lijdensweg en een uitputtingsslag voor mij om uren en soms dagen achter mijn scherm te  zitten en tendinitis op te doen. Ik loste dit op door extreem sumiere digitale tekeningen te maken en aan te vullen met de prachtigste handgetekende perspectieven en kleur- en materiaalstudies in collagevorm af te leveren en daar regelmatig heel fijne feedback op te krijgen.

Toch leek het alsof de rest van de wereld mij zei dat digitaal toch de weg zou zijn. De handenarbeid verminderde en zo ook mijn motivatie en in mijn laatste jaar leek ik eerder op automatische plioot te werken. Ik besefte dat ik nooit een digitaal technisch tekenwonder zou worden. Bij mijn eerste sollicitatiegesprekken nadien bij architectenbureaus bleek dat mijn werk daar de eerste jaren uit technisch tekenen zou bestaan.

Zwaar teleurgesteld ben ik dan op de faculteit Psychologie terechtgekomen om na enkele maanden te beseffen dat al die theorie geen kaas voor mijn bek was.

Omdat schrijven nog steeds een passie was, besloot ik Journalistiek te gaan studeren in Mechelen. Dat bleek een schot in de roos. Ik kon schrijven over mensen en dingen die me boeiden én me creatief uitleven. Ook hier worstelde ik me door Office en Adobe en hoewel het nooit hechte vriendschappen zullen worden, leerde ik enorm veel en doe ik er nu nog steeds mijn voordeel mee. Hoewel ik het toen niet als een talent zag, zag mijn docente webdesign dat ik een bepaalde stijl had die zeker kon werken. Ik knipte en plakte namelijk digitaal. Knippen en plakken zijn namelijk skills waar ik nu heel fier op ben :). Maar toen nog niet…

Gek genoeg koos ik voor Online Journalistiek als afstudeertraject. Dat heeft met de snelheid van het medium te maken. Je schrijft iets, je gooit het online en iedereen kan het meteen lezen. Ik startte een blog en had al snel heel wat volgers. Het besef ‘er lezen mensen wat ik schrijf’, ‘er zijn lezers geïnteresseerd in mijn recepten en verhalen’,…kwam dat wat er in mijn hoofd zat anderen ook echt kon boeien. Er zaten zelfs mensen op te wachten toen ik vegan en glutenvrije recepten begon te delen.

Mijn talenten, ideeen, dromen en competenties inzetten op de klassieke arbeidsmarkt bleek verre van eenvoudig. Meermaals liep ik vast op inhoud of management, botste ik met bedrijfscultuur, arbeidsethos, kon ik mijn ideeen niet kwijt, leken collega’s mij niet te begrijpen, verveelde ik mij, was ik mijn werk snel beu,… Ik had bijna elk jaar een andere werkgever, nieuwe omgeving en nieuwe collega’s. In het begin is dat spannend en leuk maar eens ik mijn job onder de knie had, sloeg de verveling toe. Bore- en burn-out kwamen alsmaar vaker om de hoek kijken.

Ik heb mezelf meermaals heruitgevonden, loopbaanbegeleiding gehad maar na 11 jaar werknemer te zijn lijkt het tijd voor een ander pad. Daarom startte ik in oktober als zelfstandige in bijberoep, mét ondernemingsnummer en veel goesting. Zoals het een Creatieve Generalist betaamt, was het vinden van een activiteit geen sinecure. Of beter, het afbakenen van één of meer ideeen tot en werkbaar geheel. Aan ideeen uiteraard nooit een gebrek :).

Daarom was de Pop-Up Onderneming het perfecte traject voor mij. Dat traject loopt stilaan ten einde. De uitkomst daarvan deel ik graag met jullie…binnenkort. Net als mijn OFFLINE/ONLINE-leven vorm krijgt.

Offline-Online Groet,

Nele

 

Ik zie, ik zie wat jij…

Ken je dat gevoel dat je iets niet uitgelegd krijgt? Dat je een beeld ziet in je hoofd, heel gedetailleerd, maar dat woorden tekortschieten om te beschrijven wat je ziet? Ken je het gevoel dat je de oplossing al ziet maar niet helder krijgt verwoord hoe je daar precies toe bent gekomen? Dat je alle tussenstappen niet ziet of niet nodig lijkt te hebben om tot een resultaat te komen.

Herken je dat?

Dan ben je alvast niet alleen :). Ik denk al heel lang dat ik dingen beeldiger begrijp of anders zie maar ik blijk gelukkig niet alleen te zijn. Als ik een idee heb is dat niet gewoon maar een idee, ik zie er in mijn hoofd een heel leven bij. Ik zie dan ruimtes die ik heb ingericht, ik zie mensen die de juiste dingen doen, ik zie klanten die gelukkig zijn, ik zie nieuwsgierige voorbijgangers, ik zie hoe ik wil dat het eruitziet.

Maar hoe kom ik dan tot actie?

Sandra, aka Coach Sassy,  is een vriendin-onderneemster die dat ook ziet. Het is heerlijk hoe zij er met enkele vragen in slaagt mij het beeld uit mijn hoofd in woorden op papier te laten zetten. Dan kan ik aan de slag met mijn eigen idee. Een sparring-partner. Iemand die weet hoe mijn hoofd werkt. Wij kunnen elkaar de juiste vragen stellen.

Zit je hoofd soms ook te vol?

Heb jij ook vaak ideeën of beelden in je hoofd waarbij je wel wat hulp kan gebruiken om ze eruit te krijgen? Laat dat nu net iets zijn waar ik plezier aan beleef :). Ideeën uit iemands hoofd krijgen door de juiste, soms ambetante, vragen te stellen.

Zie je teveel bos en weinig bomen?

Krijg je de vinger niet altijd op jouw essentie gelegd? Loop je wel eens verloren tussen al jouw ideeën? Zou je graag weten wat je raakt, wat je nodig hebt en waar je energie van krijgt? Ik ken dat gevoel van teveel en niet-goed-weten-wat. Ik heb jaren geworsteld en gezocht. Sinds enkele maanden gebruik ik methodes van Visual Thinking om mijn hoofd tot rust te brengen, om mijn ideeën te clusteren en te bundelen tot een beheersbaar geheel.

Ook Annelies, andere vriendin-onderneemster, doorzwom allerlei watertjes en kreeg meer overzicht door gebruik te maken van allerlei Visual Facilitation technieken, zowel in haar job als Scrum Master als in haar eigen bedrijf Fonkelveer – Kerntalenten. Op een zonnige winterdag staken wij onze hoofden bij elkaar en beseften dat we samen onze kennis en ervaring wilden delen.

Heel graag delen wij deze methodes met jou. Annelies Smetryns en ik hebben ons hierin verdiept en organiseren woensdag 25/04 (ja, binnen 2 dagen!) een workshop waarin jij kennis kan maken met Vision Board, Visual Facilitation en Think With Things.

Locatie: Hotel Vé op de Vismarkt in Mechelen
Uur: 19u – 22u (welkom vanaf 18u45)
Prijs: 40 euro
Inschrijven via annelies@fonkelveer.be

Kom gewoon even proeven van wat de beelden in je hoofd met je kunnen doen!

Hoofdevolle groet,

Nele

 

 

Ik ben Woordenaar van geboorte

Ik wil jullie iets vertellen. Eigenlijk twee dingen. Ik zal beginnen met hoe het begon. Er is iets in mij wakker geworden dat sinds de geboorte van mijn kinderen in slaap was gevallen. Mijn gedichten en poëtische teksten waren niet dood maar in een zeer lange winterslaap. Mijn eerste blog Popje Matuur ben ik zelf gaan herlezen en heeft me ruw wakkergeschud.

Ik ben Woordenaar.

Hoewel ik zelf geen echte poëzielezer ben, is het schrijven ervan wel iets wat me plezier geeft, me het gevoel geeft écht te leven. Leven tot in mijn kleine teen, tot in mijn haarwortels, tot in verloren gewaande hoeken. Schrijven doe ik altijd en overal, over mijn parcours, mijn experimenten, mijn angsten. Mijn gedichten gaan nog dieper, brengen me waar ik soms zelf niet durf te zijn.

Uit een talententest kwam het talent Woordkunstenaar naar boven en tijdens een coachingsgesprek met Silvia Derom werd dat bevestigd. Enkele weken later zat ik bij Annelies Smetryns van Fonkelveer voor een uitgebreide Kerntalentenanalyse. Ik was licht verbaasd en tegelijk superblij dat één van mijn sterke Kerntalenten ‘Show en Entertainment’ was. Ik nam er ook even het Vision Board bij dat ik vorige maand maakte en toen kon ik het voor mezelf toch gewoon niet meer ontkennen.

IK MOET DAT F*CKING PODIUM OP!

Lang heb ik me afgevraagd: Waarmee dan? Moet ik een Tedtalk doen? Waarover dan? Misschien moest ik improvisatietheater een kans geven? Dan moet ik eerst een gezelschap vinden en dan moet dat klikken en eigenlijk voel ik niet zoveel voor ‘theater’. Oh my! Ben ik gewoon moeilijk? Weet ik niet wat ik wil? Ik weet alleszins wat ik niet wil. Dat is altijd een goed begin.

Toen hoorde ik Saïd Boumazoughe op Radio 1 en hij blies me van mijn sokken, wist me ergens te raken waar ik stil van werd. Hij bracht tekst op een ritmische manier, een poëtische versie van het nieuws. Hij deed wat ik wou doen. Ik voelde dat. Het werd me duidelijk. Ik moest niet meer zoeken. Dit wil ik. Echt.

Mijn buik spant van angst maar mijn moed is groter dan mezelf en mijn hart draait overuren.

Wat ik jullie nog wil vertellen is het spannendste wat ik ooit heb gedaan. Denk ik.

Ik heb me ingeschreven voor de voorrondes van het BK Poetry Slam én ik ben geselecteerd! En nu komt het nog gekkere stuk. Ik ga een Pippi Langkousje doen want…ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan. Eigenlijk klopt dat niet helemaal. Ik heb het al 1000 keer gedaan, in mijn dromen, voor mijn spiegel, in mijn hoofd,… Nu ga ik dat echt doen!

 

‘Oh My F*cking Goodness, what am I doing’-groet,

Nele

Buiten de lijntjes

Soms is het allemaal een beetje teveel. Dan trek ik me terug en blijf ik lekker thuis. Onze 3-jarige dochter lijkt op mij. Bij haar is het soms ook even teveel. Dan blijft ze lekker een dag thuis en leven we op haar tempo. Vorige week hadden we zo’n dag. Ik stelde voor om samen een Vision Board te maken. Uiteraard heb ik dat voor haar anders verwoord.

Ik stelde haar voor om prentjes te zoeken voor haar nieuwe kamer (in ons weldra nieuwe huis). Taarten, kaarsjes, vlaggetjes en een speeltuin passeerden en kregen een plek op haar blad. Ze werd het plakken beu en ging dan maar kleuren op haar prenten.

‘Ik kleur tussen de lijntjes, mama’, zegt ze grinnikend.
‘Dat is toch niet mooi binnen de lijntjes’, reageer ik een beetje verbaasd.
‘Jawel, mama, maar niet echt hé’, zegt ze nu met een grote grijns.
‘Kleur je het liefst binnen of buiten de lijntjes?’, vraag ik.

‘Ik kleur het liefst buiten de lijntjes‘, antwoord ze heel zelfverzekerd.

Mijn hart zwol van trots. Wat fijn om dit te horen. Ze beseft zelf de impact niet van haar woorden maar het is alvast een kostbare ervaring voor mij.

Want soms zijn het niet alleen de prikkels die me overweldigen, ook de kracht van de stem die zegt ‘doe maar gewoon’, ‘steek je hoofd niet boven het maaiveld’,… Het prijzen van ‘kleur maar flink tussen de lijntjes’ voelt zo ook heel dubbel. ‘Doe maar lekker wat je wil’ klinkt veel uitnodigender. Dit inzicht neem ik alvast mee!

 

Visuele groet,

Nele

 

Afb.: Marion Welling

De Grove Borstel Methode

‘Pak de borstel maar’ en dan gaan we lekker vegen. Alles op een hoop. Rondslingerend speelgoed, verdwaalde kledingstukken, stiekeme snoeppapiertjes, droge boterhamkorsten, lege chipszakken, een vergeten boek over timemanagement maar ook kruimels, zand… kortom STUFF & STOF.

Dat ligt daar allemaal in de weg, op de verkeerde plek en verstoort de rust in mijn gezichtsveld. Dus als het me teveel wordt neem ik een grote borstel en veeg ALLES bij elkaar. Dan neem ik enkele lege bakjes, wasmanden, doosjes en begin ik supersnel alles te sorteren. Wat overblijft en geen functie lijkt te hebben belandt onherroepelijk in de vuilnisbak en de stofzuiger.

Dat werkt. De kindjes vegen elkaar ook wel eens weg maar dat is dan vooral een heel goedkope en eenvoudige manier om hen even bezig te houden. Een soort instant nanny. En zelfs onze 3-jarige doet graag mee en gaat plat op haar buik met de borstel onder de zetel ‘want we hebben weer veel rommel gemaakt, hé, mama’. Als je dat maar weet :).

Voor alle materiële zaken werkt die borstel geweldig. Wat dan met digitale aanwas van dingen zoals mails, meldingen en topaanbiedingen?

Zelfde methode! Ik open mijn mailbox, kies ‘select all’ en deselecteer enkel de mails die ik echt belangrijk vind (meestal 5%). Als er dan nog een nieuwsbrief binnenkomt die ik nooit zal lezen, schrijf ik me meteen uit. Ik heb zonet 100 (!) nieuwsbrieven van dezelfde verzender verwijderd en dat was nog maar van enkele maanden. TOO MUCH!

Ik ging meer GENIETEN dit jaar en dat doe ik dus door allerlei gewoontes terug boven te halen van toen ik single was en alleen woonde zoals dat rigoureus opruimen in mijn fysieke én digitale leven. Want ik verzamel wat bij elkaar.

 

Fijne groet,

Nele

 

Afb.: karwei.nl

 

 

Gezocht: een podium

Ik zoek een podium. Het is eruit. Het moet eruit. Ken je dat gevoel dat iets heel erg MOET. Je lichaam stroomt over van iets te willen. En ik heb het nu even niet over seks. Dat is voor een andere keer. Maar ik wil dus iets.

Een podium.

Hoe? Wat? Waar? Wanneer? Met publiek enzo? Ja, die vragen gaan ook door mijn hoofd. Ik weet niet precies hoe het moet zijn en dat is ook goed zo. Gewoon een plek in een ruimte die een beetje hoger is dan de rest en dan daarvoor enkele stoelen met enkele mensen. En dan ik heel kwetsbaar op dat podium en ik weet niet eens wat ik dan ga zeggen of doen. Dat is net het punt. Ik wil op een podium staan met een beetje publiek en dan wil ik zien en voelen wat dat doet en wat ik spontaan wil.

Ik mag dan vals zingen, een complexe uiteenzetting doen over mijn visie op onderwijs of iets grappigs vertellen en niemand hoeft te lachen (maar dat mag uiteraard wel) of een verhaal vertellen, echt of fictief. Ik mag alles en jullie ook. Het hoeft niet geweldig te zijn want het gaat in de eerste plaats om de ervaring, het gevoel, de spanning en de angst.

Mystery On Stage

De afgelopen weken waren heftig en daardoor was ik even uit het oog verloren dat ik laureaat ben van Mystery On Stage. Je raadt het al. Op een podium. Voor meer dan 100 mensen mag ik straks mijn toekomstproject voor het onderwijs gaan voorstellen. Gisteren kwam dat besef pas binnen. Wat een zalige timing! Hoe minder tijd ik heb om me voor te bereiden, hoe minder tijd ook om me alvast zorgen te maken.

Gezocht: een podium

Zou jij ook wel eens graag op een podium staan? Boezemt het je angst in? Weet je niet precies wat je dan wil doen op dat podium? Wil je proeven van het podium in een veilige omgeving? Of net voor een echt publiek? Voel je je aangesproken door mijn oproep en mijn verhaal? Je vindt zeker een weg om mij te vinden.

Gestage groet,

Nele

 

Afb.: podium

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑