Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

The bigger picture

It’s been a while. I know.

Soms heeft een mens wat tijd nodig. Om te wennen. Aan nieuwe situaties. Thuis. Op het werk. In mijn hoofd.

En mezelf die tijd gunnen dat gaat niet altijd even vlot. Ik voel dan druk van rondom mij. Om dit te doen en dat te doen. Om het zus en zo te doen. Maar hoe doe ik die dingen. Ik loop vast als ik vaste structuren probeer te volgen. Dan geraakt mijn hoofd er niet rond. Dan zie ik de linken niet meer. En dan stop ik even. Dan houd ik halt in de chaos van de vastigheid. Ik zoek openingen, rust en energie.

Ik stop even. Ik zoom even uit. Ik zie weer beelden i.p.v. woorden en lijnen. Ik voel mijn hoofd weer openbloeien.

Ik neem een groot blad en een pen, een potlood en een stift want er zijn hoofd- en bijzaken en prioriteiten. Ik maak cirkels en kronkels en pijlen en woorden. Woorden die meer betekenen dan de letters. Ik maak linken en bouw bruggen tussen alle gedachten in mijn hoofd. Ik grijp mijn ideeën en zet ze in verbinding met elkaar. Zo krijgt mijn hoofd weer zuurstof. Zo keert de rust weer terug.

Ik krijg weer energie. Ik zie weer wat ik te doen heb. Ik heb mijn beelden nodig in een wereld vol gestructureerde woorden en documenten en plannen. Ik kan alleen werken als ik mijn hoofd op mijn manier mag ordenen. Dan voel ik FLOW, zoals Jef Staes dat zo mooi uitlegde. Als de informatiestromen die door je hoofd gaan je energie geven.

Dankjewel, zelf, om me toe te laten het op mijn eigen manier te doen.

Zuurstofrijke groet,

Nele

Ik zie…verbinding

Vol enthousiasme heb ik me in mijn nieuwe job gestort. Wetende dat er mij chaos te wachten stond. Een bedrijf in transitie. Boeiend. Uitdagend. Niet evident. I love it. Nog steeds.

Ik zoek mijn weg.

Ja, ik moet ook uitzoeken hoe ik aan een potlood geraak of wie mij kan helpen met een inhoudelijk vraagstuk. Ik neem deel aan overleg en laat me helemaal gaan. Ik zie grootse plannen, een goed-werkend team, talenten van mijn collega’s, goesting bij sommigen, moeheid bij anderen. Toch stimuleert dat laatste mij evenzeer.

Ik stel vragen.

Aan anderen. In overleg. Individueel. Formeel. Informeel. Wat doe je graag? Waar krijg je energie van? Waarom werk je nog steeds voor deze organisatie? Dat boeit me. Wie de mens is achter de functie. Wat is je droom, hier of elders? Wat doet die transitie met jou? Wat heb je nodig? Ben jij net als de organisatie in transitie?

Ik stel in vraag.

Waarom doen we wat we doen? Werkt het? Zijn we mee met maatschappelijke veranderingen? Zijn er andere paden, opties, mogelijkheden? Klopt het plaatje? Zijn we wendbaar? Durven we kijken naar het groter geheel? Durven we een (h)echt team worden met een gemeenschappelijk doel? Durven we elkaar aanmoedigen? Durven we nieuwe ideeën ruimte geven.

Ik zie het grote plaatje.

Ik zie linken en maak er elke dag nieuwe. Ik wil connectie. Ik wil een groot web. Ik zie de organisatie als een schakelpunt, een bruggenbouwer, een facilitator. Vanbinnen sterk, vanbuiten sterk. Een sterk merk, een sterk netwerk. Ik zie verbindingen, samenwerkingen zowel intern als extern. Ik zie de nood aan verbinding, aan makkelijke en open communicatie, deel uitmaken van een groter geheel. Evengoed de nood aan transparantie, weten wat er goed gaat maar ook wat er niet goed gaat.

download

Ik hou van…

de energie die ik zie groeien, het besef dat er meer draagvlak is voor de nieuwe structuur dan op het eerste zicht lijkt, mensen op hun best, opportuniteiten om transparanter, authentieker, eerlijker te zijn, interne communicatie (ja, dat kan ik niet onder stoelen of banken steken :))

Verbonden groet,

Nele

Afbeelding: prachtvrouwcoaching.nl

Pret!

Ondernemend zijn is geweldig maar als het over kinderen en opvoeden gaat, vind ik het prettig om af en toe niets te ondernemen. Onze dochter van twee laten doen in de tuin resulteert regelmatig in ongelofelijk veel pret! En niet alleen voor haar maar ook voor mij.

Onze tuin is niet echt aangelegd en biedt dus zeer veel mogelijkheden voor een peuter om zich bezig te houden :). Mijn geïmproviseerde mini-moestuin, die ze mee heeft aangelegd (hoewel haar bijdrage de werken eerder vertraagde maar dat is de kost van veel pret!), dient momenteel als een soort experimentele zandbak. Potgrond is véél leuker dan zand! Eindeloze mogelijkheden én het wordt zo’n lekker papje als er water aan te pas komt.

Een droomscenario voor haar en zodra ik mijn bedenkingen opzij zet, ook voor mij. Ik geef haar een plantenspuit om de bessenstruiken water te geven (ik weet intussen dat die veel meer water nodig hebben maar zij vindt dat geweldig!). Ze doet dat heel geconcentreerd maar ik voel dat kleine meisje in mij wakker worden, loop naar haar toe, pak de spuit af en sproei haar helemaal nat. Hoe zalig is dat!

Ik vergeet op slag hoeveel huishoudelijke taken er nog op mij liggen te wachten, en eerlijk, die zullen ook niet gaan lopen. Geen idee welke hormonen of stoffen zoals adrenaline er vrij komen bij zo’n speelmoment maar het voelt heerlijk. Ik moet lachen en giechelen als een kind en zodra ik haar de plantenspuit terug geef, moet ook ik eraan geloven. Maar het koude water doet ook gewoon enorm veel deugd na de hete dag.

Haar blijdschap is zoveel meer waard dan een perfect proper huis. Als ze dan ’s avonds met zwarte vegen in haar gezicht in bad zit, zie ik haar vermoeidheid en voel ik de mijne. Maar ook voel ik haar tevredenheid en de mijne over een dag waarin ik het perfect zijn opnieuw een beetje kon loslaten. En als ik heel eerlijk ben, viel ik in slaap als een peuter zonder zorgen.

Ruimte geven om gewoon te spelen, te knoeien zonder doel, te proberen zonder resultaat, te experimenteren zonder plan; dat ga ik vaker doen.

En dat neem ik ook mee naar mijn nieuwe job! Want ruimte geven om zowel te spelen als te falen zijn thema’s waar ik absoluut mee aan de slag wil.

Tevreden groet,

Nele

Mijn heerlijk netwerk = jullie!

Spijkers met koppen, Kathleen!

De nieuwsbrief van deze week van Tuttefrut kon mij niet alleen bekoren, ik voelde meteen adrenaline en goesting om te schrijven. Want Kathleen schrijft iets over Netflix en sterke netwerken en dat laatste is iets waar ik het ook wel eens over wil hebben.

Ik moet jullie trouwens ook nog iets vertellen. Dit lijkt me de geschikte aanleiding!

Mijn nieuwe job heeft iets met ondernemen. Ik start namelijk bij ondernemersorganisatie Unizo als projectontwikkelaar. De details ga ik nog niet prijsgeven, omdat ik ze namelijk zelf nog niet ken, maar wat ik nu al weet is dat mijn heerlijke netwerk, waartoe jullie allemaal behoren, mij heeft geholpen, helpt en zal helpen in de toekomst. Geen geprofiteer maar samenwerken, kennis delen, ideeën verder dragen, elkaar versterken.

Sinds ik zelf ondernemingsplannen ben beginnen uitwerken, ben ik al ontzettend veel boeiende, energieke, inspirerende mensen, ook véél vrouwen, tegengekomen. En ik hou ervan mensen en organisaties te verbinden, ideeën te verzamelen, lid te zijn van heel veel verschillende gemeenschappen ‘communities’. In mijn zoektocht in ondernemersland en daarna naar werk in dienstverband hebben jullie mij geholpen door een spiegel te zijn maar tegelijk ook supporters te zijn van al mijn plannen. Dat laatste is ook wat mij enorm deugd doet. Er zijn genoeg mensen die hun wenkbrauwen fronsen om mijn kronkelig pad.

Dankzij jullie, mijn privé én professioneel netwerk, heb ik breder kunnen zoeken en landde ik zachter als ik hard viel. Ik voelde mij minder gefaald als iets niet lukte. Ik voelde mij aangemoedigd als ik andere wegen wilde gaan bewandelen. Ik weet nu dat er altijd wel iemand is die in mij gelooft en ik geloof zonder melig te doen dat dat eigenlijk altijd zo is. Als je jezelf durft tonen, in al je enthousiasme maar evengoed in al je kwetsbaarheid, dan vind je steun en soms uit onverwachte hoek.

Daarom, Kathleen, ben ik niet alleen jou maar heel veel anderen ontzettend dankbaar omdat ik meer mezelf durfde laten zien. Ik ben ervan overtuigd dat netwerken niet efficiënt en zakelijk hoeft te zijn om effectief te zijn maar dat juist het tonen van je kwetsbaarheid leidt tot beter contact.

En kwetsbaarheid gaat niet alleen maar over problemen of gevoelens maar vooral over het durven delen van je (ondernemers)dromen en verlangens, hoe onrealistisch je omgeving die ook mogen vinden. Durven vertellen waarom je iets in de wereld wil zetten, vanuit welke visie, vanuit welke invalshoek, vanuit welke waarden.

Vandaag wil ik ook mijn dankbaarheid uiten naar mijn grootmoeder ‘ons moe’ die deze week is overleden. Zij was een echt voorbeeld voor mij. Hoewel zij een ‘normaal’ leven leek te hebben, zat er veel pit en ambitie in. Ik was ontzettend blij toen ik besefte dat ambitieus zijn geen grenzen kent en evengoed in iets kleins kan zitten. Zij kon naaien als de beste en ondanks de beslommeringen die een groot gezin met zich meebracht, slaagde zij erin elke week één kledingstuk af te werken. In een ander leven was zij misschien Coco Chanel geweest maar haar geluk was haar dankbaarheid voor haar eigen kleine overwinningen.

Fiere groet,

Nele

 

Afbeelding: http://angrybirdspaceedition.tk

De Verlossing

Ik zal wachten.
Ik wacht.
Ik wachtte.
Ik heb gewacht.

En toen kwam daar eindelijk het verlossende telefoontje. Oef.

IK HEB DE JOB!

Als ik wil natuurlijk hé, want het is een voorstel, het moet niet als ik niet wil. Het is een geweldig voorstel. Ik mag er nog wel enkele dagen over nadenken. Nadenken. Aaargh. Wat nu? Nadenken.

OH MY!

Nu ben ik dus keihard van mijn melk. Zit al uren te bekomen. Van al dat wachten was ik in een permanente staat van zenuwachtig-voor-je-eerste-date :). En dan blijken die zenuwen helemaal niet nodig enzo.

IK MAG METEEN BEGINNEN!

Eindelijk aan de slag. De wereld gaan veranderen enzo. Ik kijk er zo naar uit dat ik nu met mezelf geen blijf weet. Ja, dat gaan aanpassen zijn maar ik kom wel op mijn pootjes terecht. Het is me dus gelukt om een job te vinden! Ook al is de Paasvakantie al enkele weken voorbij, ik vind dat mijn uitdaging wel zeer geslaagd is.

Dan zal ik dit weekend nog maar een beetje nadenken over dit geweldige voorstel…bij een glas champagne ofzo :).

Verloste groet,

Nele

Trigger Action Happiness

Het is tijd voor het Grote Trigger-Action Plan. Ik zal even kort (ahum!) uitleggen hoe ik daartoe ben gekomen en wat het eigenlijk is :). Een nieuwe uitdaging is alvast geboren!

Sinds het gebruik van Wunderlist (gezamenlijke lijst met partner) zie ik wel lijsten van taken maar mis ik de connectie tussen die taken. Het leven is geen lijst maar een mindmap voor mij. Alles is geconnecteerd en een groot blad met woorden, kaders en pijlen ziet er dus veel overzichtelijker uit dan een saaie lijst. Toch geeft zo’n schema uiteraard in the end ook alleen maar de aanzet voor een lijst van taken. Al zal ik die dan eerder chronologisch dan per thema noteren. Dat voelt alvast veel logischer voor mij. Kan iets logisch aanvoelen? (Voer voor andere discussie)

Hoewel het me eigenlijk aan tijd ontbreekt om doelloos op internet te surfen doe ik het natuurlijk wel af en toe. Soms gebeurt dat bewust als ontspanning maar vaak ook als uitloper van één opzoektaak :). Vanmorgen besloot ik even mijn Meetup-profiel wat op te kuisen (stond niet eens op mijn takenlijst, aaaaah) aangezien mijn mailbox de hele tijd volloopt met uitnodigingen voor events, workshops en dies meer. Weliswaar allemaal bijzonder boeiend maar wat minder leuk voor mijn al overvolle hoofd.

Hoe krijg ik mezelf nu zover om al die taken af te werken én meer rust in mijn hoofd te vinden?

Wel, Meetup vroeg mij of ik nieuwe groepen wilde zoeken :). Daar ging mijn poging tot downsizen! De groep ‘Comfort Zone Crusher‘ trok meteen mijn aandacht en voor ik het wist zat ik naar onderstaand filmpje te kijken en dacht ik ‘WTF, dit is echt iets voor mij’. Ik ben enorme fan van zelfconditionering en dit is zelfs wetenschappelijk onderbouwde sh*t! I love it!

Ik heb me al langer het hoofd gebroken over hoe ik van een aantal zaken meer routine kan maken, net zoals tandenpoetsen dat is. En hier is de oplossing. Er is een trigger nodig voor een specifieke actie en eens je die combinatie in je systeem hebt geprogrammeerd moet je daar niet meer over nadenken. Het is net zoals de pedalen in je auto. Ik kan dat alleen als ik mijn lijf laat doen, eens ik begin na te denken weet ik gewoon niet meer welke pedaal ik moet gebruiken :).

Mijn doel is dus een paar goeie gewoontes aankweken en enkele minder goeie ombuigen naar iets positiefs. Oh my, dit is zooooo leuk! Excitement! Maar welke gewoontes? Daar moet ik dus nog even over nadenken.

Welke gewoontes zou jij graag aankweken, afleren of ombuigen?

Gretige groet,

Nele

Geduld en ongeduld

Beste Organisatie waarbij ik graag aan de slag wil,

Op de vraag naar een minder goede eigenschap antwoordde ik ‘ongeduldig’ in het sollicitatiegesprek. Ik verdenk jullie er nu van mijn ongeduldige aard op de proef te stellen door mij te laten wachten op een definitief antwoord na ons laatste gesprek, dat mij overigens zeer goed beviel. Ik kan jullie verzekeren dat dat niet meevalt, dat wachten. Er gaan dan heel veel gedachten door mijn hoofd en ik heb me ook al drie keer niet kunnen inhouden jullie te bellen :).

Ja, ik ben een doordouwer. Als ik iets wil weten of gedaan krijgen, ga ik door. ‘Het mag een beetje vooruitgaan’, is een duidelijk voorbeeld van mijn ongeduld. Maar ook van mijn efficiëntie en mijn beslissingskracht. Ik blijf niet hangen in twijfel. Ik wil jullie bij deze ook even helpen om niet te lang te twijfelen, knopen door te hakken. De toekomst kan je niet voorspellen en bijsturen kan altijd. Beslissingen die in het verleden zijn gemaakt bleken soms goed, soms minder goed uit te draaien maar hebben jullie nu wel op dit punt gebracht.

En dit punt is goed. Van hieruit kan je verder groeien, veranderen, innoveren, kansen creëren voor velen. Maar dat vernieuwen kost tijd en energie en jullie willen er de juiste mensen voor aanwerven. Mensen die durven, hun hoofd boven het maaiveld steken, een aparte kijk hebben, idealen hebben én met hun voeten op de grond blijven, die bruggen bouwen en verbinden. Mensen en organisaties bij elkaar brengen. Ideeën vormgeven.

Mensen zoals ik.

Dat jullie de tijd nemen om grondig na te denken over al deze vernieuwingen kan ik begrijpen. Maar bedenken jullie dan ook dat ik graag een antwoord wil. Dat een ‘nee’ ook een juist antwoord is, al heb ik het uiteraard graag anders. Dat ik verder wil. Op dit pad. Bij jullie of een andere organisatie.

Van mij hebben jullie een ‘JA’. Laat mij niet langer in spanning.

Zeer genegen,

Nele

PS: Als telefoneren te moeilijk is, kom ik met plezier vrijdag gewoon even langs.

Afbeelding: http://www.zwedenweb.be

Twee emmertjes goesting

Wat is dat eigenlijk ‘een passie’?

Overal duikt dat woord op ‘zoek je passie’, ‘vind je passie’, ‘leef je passie’,… En toch voel ik daar weinig bij. Ik heb lang gedacht dat ik één grote passie moest hebben en ik bleef maar zoeken en zocht me suf. Ik heb namelijk niet één passie maar juist heel veel. En ik noem dat geen passies maar…ja, hoe noem ik dat eigenlijk. Ik heb er niet echt woorden voor. Interesses worden opgewekt door een ontmoeting, een artikel, een tv-programma, een boek,…en maken een soort wilde energie in mij los. Sommige interesses blijven hangen en andere verdwijnen weer naar de achtergrond en komen dan weer in een andere vorm terug.

Die ontmoetingen zijn ook altijd een vette boost. Niet met iedereen die ik tegenkom heb ik een ontmoeting. Dat gebeurt enkel als ik geraakt word, als iets in die persoon mij aanspreekt, als de situatie mijn geest prikkelt. En het gaat niet altijd over de inhoud, vaak is het de vorm die nazindert. Dan blijft de gloed hangen zoals na een warme zomerdag. Want zonder melig te doen zijn dat de momenten die mijn leven vormgeven en richting geven.

Ik lees ‘Get Real’ van Lien De Pau en waag me aan de opdrachten. Ze raken me. Evolueren naar een leven waarin ik me elke dag goed voel en minder een uitgeknepen citroen (een beetje overdrijven mag hé), dat zie ik wel zitten. Voor mij zit dat grotendeels in mijn hoofd en de rest is parking. Ik ben ervan overtuigd dat a change of mind al een grote stap is naar een leven waarin ik (bijna) elke dag mijn goesting kan doen. Een belangrijke stap is vooral fijn afstellen wat die ‘goesting’ dan wel inhoudt voor mij want surfen in een warm land is dat niet voor mij. Wat niet wil zeggen dat ik dat nooit eens wil doen :).

Wat is mijn goesting doen dan wel?

Ik wil bewegingsvrijheid, op alle vlakken, dan voel ik me gelukkig en rijk. En ik wil van betekenis zijn, of dingen doen die van betekenis zijn voor anderen. Ik wil een significante bijdrage aan het leven van mijn kinderen maar ook aan het leven van vele anderen. Dat is naast een ambitie ook vooral een wens. Ik wil niet alleen ruimte maar ook tijd om mij te bewegen. En dan bedoel ik fysieke ruimte zoals een groot huis waarin licht en lucht de hoofdrol spelen en ik me vrij kan bewegen, mentale ruimte om mijn ambitie te ontplooien, tijd om te sporten. Een job die mij de kans geeft om van betekenis te zijn en me bewegingsvrijheid geeft, dat is mijn goesting. En uiteraard de mogelijkheid om werk en leven op een prettige manier in elkaar te laten vloeien, als communicerende vaten.

Ik ben alvast helemaal klaar om het vat ‘werk’ stilaan goed te vullen zodat mijn leven terug in evenwicht geraakt. Want Nele zijn is pas echt leuk als de twee emmertjes water even hoog gevuld zijn :). Ja, die kinderliedjes sluipen toch stiekem in mijn hoofd tegenwoordig. Dát emmertje zit goed vol ;).

Zingende groet,

Nele

 

Mindfood

Van proberen te passen in het ‘doe maar gewoon’-plaatje naar het passen in mijn eigen plaatje. Van wispelturig naar multigetalenteerd. En eindelijk zoveel mensen mogen ontmoeten waarin ik mezelf wél herken. Wat een verademing, wat een welness voor mijn geest.

De workshop eerder deze week met een bende Creatieve Generalisten/multipotentialites/… was weer een schot in de roos.  Niets zo zalig als baden in een een stroom van zeer gevarieerde levensverhalen maar wel telkens met enorm veel herkenningspunten. Soms grappig, soms pijnlijk maar altijd eerlijk en authentiek. De maskers die af mogen tijdens zo’n bijeenkomst maakt bij mij altijd ongelofelijk veel energie los. Dan ben ik nadien weer helemaal opgeladen.

Ook wel een beetje overexcited :). Maar dat hoort erbij. Dat is als een buffet met al mijn lievelingseten, ja, eens ik daaraan begin is er geen stoppen aan en moet ik nadien een beetje bekomen. Toch is het verschil met de echte wereld alsmaar kleiner en voel ik me intussen op veel plekken mezelf. Eindelijk! Wat heb ik daar lang van gedroomd :).

Hoewel het verlossend antwoord op mijn sollicitatie uitblijft, heb ik er wel een goed gevoel bij. Ik heb alleen nog maar gewonnen. mijn interesseveld heeft zich uitgebreid en verschillende interesses beginnen zich te bundelen. Ik was er zelf niet opgekomen dat de combinatie van onderwijs en ondernemen mij zo zou wakker schudden. Dus eender wat het antwoord zal zijn, ik ben een weg ingeslagen die ik sowieso ontzettend graag wil gaan verkennen. Dankzij de workshop maar vooral dankzij de deelnemers werd dat nog eens extra bevestigd. Dankjewel, allemaal!

De kapper deed ook zijn duit in het zakje (eigenlijk ik vooral in het zijne) voor de hele metamorfose. Ik ben er alleszins klaar voor.

Doorvoede groet,

Nele

 

Afbeelding: http://www.andrewmowat.me

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑