Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

Wat Nu?

Jullie hebben ongetwijfeld gezien dat ook mijn Facebook-pagina in transformatie is. Dat heeft natuurlijk alles te maken met Mijn Bedrijf. De naam was een mijlpaal en katapulteerde mij naar een plek die ook voor mij nog een beetje nieuw is, namelijk de stoel van de Zaakvoerder.

Ik heb nu eindelijk Mijn Bedrijf en dat voelt wel als een nieuw begin, ook al ben ik eigenlijk al begonnen. Het is nog even wennen en zoeken naar de juiste vormen en woorden.

Want ja, een Bedrijf daar horen Klanten bij en die moeten natuurlijk weten wat voor vlees ze in de kuip hebben voor ze met mij in zee gaan. Heel leuk allemaal en gewoon knetterspannend ook wel. En is dit nu Het Bedrijf dat ik altijd wilde? Ja en Nee.

Ja, het is het bedrijf dat ik altijd wilde en waar ik altijd van droomde. Het is namelijk van mij en ik mag het zelf vormgeven, inhoud geven, liefde geven en zelfs opgeven als ik dat zou willen. Nu is het vooral helemaal van mij en ik doe alles gewoon lekker op mijn manier. Zo kan ik 100% van mezelf geven, zonder afgeremd te worden door anderen, zonder gewezen te worden op ‘wat de mensen wel gaan denken’, zonder die vervelende en niet dienende stemmetjes in mijn hoofd. 100% op mijn manier ondernemen met mijn hoofd rechtop, stevig in mijn schoenen en met de juiste ondersteuning. Want ook ik besef als geen ander hoe belangrijk het is me te omringen met mensen die in mij geloven én mensen die iets weten dat ik niet weet.

Nee, Mijn Bedrijf is gegroeid vanuit heel veel dromen, ideeën, plannen, ervaringen, frustraties, liefde en plezier in het leven. Het is ontstaan op een kruispunt van heel veel wegen die op een moment kruisten dat ik er helemaal klaar voor was. Mijn Bedrijf zal blijven evolueren en groeien net als ik, gewoon samen met mij. Hoewel ik heel goed weet wat ik wil, weet ik niet waar mijn bedrijf overal naartoe zal gaan. Het is een avontuur waar ik nu al van weet dat ik het aankan, dat het me zal uitdagen, dat ik veel zal leren, dat ik anderen iets mag leren, waarin ik mag stilstaan of net heel snel gaan. Het is als het leven zelf, zeker en onzeker, snel en langzaam, eenvoudig en complex, stug en vlot en geweldig tot in het oneindige.

Wanneer deed jij iets helemaal op jouw manier?

Nieuwsgierige groet,

Nele

 

PS: deze blog verschijnt ook op deprettigerebel.com

Foto: De Prettige Rebel

Advertenties

Mijn bedrijf heeft een naam!

Wat is dat hier allemaal!? Ik zal het maar toegeven. Ik ben al een hele tijd aan het uitstellen om jullie iets te vertellen. En niet alleen omdat ik bang ben om te falen, ik ben ook bang om succes te hebben. Ik ben bang om iets in beweging te zetten. Waar ben ik nu eigenlijk bang voor? Ja, ik heb nog niet écht stilgestaan bij wat me bang maakt.

Ha, en laat dat net iets zijn dat een klant me zei: ‘Je zorgt ervoor dat ik nadenk over dingen die ik liever vermijd’. Auch! Ik kan er wel mee lachen eigenlijk. Ik stap ook nog vaak dat straatje in. Ik heb wel een afspraak met mezelf. Dat ik dat niet meer te lang laat sudderen, al die ongezegde dingen.  Als ik anderen hun professionele website of Facebookpagina zie verschijnen vind ik dat bijna vanzelfsprekend omdat ik al heb kennisgemaakt met hun professionele aanpak.

Waarom maak ik er voor mezelf dan zo’n spel van? Weer moet ik lachen om mezelf. Ging ik niet lekker proberen en gewoon wel zien wat het geeft als ik mijn bedrijf de wereld in gooi? Nele Onderneemt gaat een stapje verder. Ik heb al een jaar een ondernemingsnummer maar ik hield het een beetje stil. Waarom eigenlijk? Ik kan niet stoppen met lachen als ik even uitzoom. Alles ligt klaar, al even. Wat houdt me tegen? Perfectionisme, faalangst,… What the F*ck! Trap ik zelf nog elke keer in de val van perfect willen zijn. En wat is dat dan? Mogelijk is mijn aanbod wel perfect voor iemand die ik nog niet ken.

Als ik er nu bij wijze van experiment vanuit ga dat er iemand op mij zit te wachten. [Auch, denk ik echt zo?! Natuurlijk zit er iemand om mij te wachten! Nele, f*ck it, woman, show yourself! ] Ik ben het mijn toekomstige klanten en zij die mij al kennen gewoon keihard verschuldigd om mezelf te laten zien.

Belpop 100 staat hier op en ‘Hard Times‘ van The Scabs passeerde. De woorden: ‘I gave you hard times, baby‘ kwamen binnen. Waarom maak ik het mezelf zo moeilijk en draai ik cirkels in mijn hoofd en dans ik met gedachten die mij niet helpen. Ik stel uit, ik leid mezelf af, ik ruim nog een beetje op,… Bon, dit is gewoon te belachelijk! 🙂

Ik ga het gewoon vertellen. Beeld je even in dat je je eerste date hebt, dat je de eerste keer zoent, dat je in een rollercoaster zit! Voel je dat de vlinders in je buik speed hebben genomen?! Zo voelt het nu voor mij! Mijn bedrijf heeft eindelijk een naam, want ja, Nele Onderneemt was mijn werktitel zolang de inhoud nog in opbouw was. Ik heb een heel jaar geploeterd, genoten, ontdekt en heel veel bijgeleerd, zowel over mezelf als over ondernemen. Wat me vooral heugt nu is dat ik een naam heb gevonden waar ik mezelf als multipotential  (aka Creatieve Generalist) en al mijn activiteiten in kan onderbrengen. Ik heb de keuze gemaakt niet te kiezen. Ik heb veel kaarten op tafel liggen en ik ga ermee spelen. Ik combineer en associeer. Ik speel en ik zie het geheel.

Mijn bedrijfsnaam staat voor zijn én doen. Voor humor én diepgang. Voor spel én plannen. Voor inzoomen én uitzoomen. Voor al mijn paradoxen. Voor de oneindige kriebel die ik voel. Voor de goesting om zaadjes te planten. Voor de aangeboren talent om een lifehacker te zijn. Voor de stroom van ideeën die nu een uitlaatklep heeft gevonden. Voor mijn brein dat graag beeldend en sprekend wordt uitgedaagd. Voor mijn grote liefde voor mensen en hun groei. Voor het prettig gevoel dat ik ervaar als ik iets doe tegen de stroom in.

 

met veel trots stel ik voor

DE PRETTIGE REBEL 



Coach
Talentenziener
Visueel Denker
Workshops
Experiment
Procesbegeleider
...


Dat voelde helemaal niet zo eng om dat hier op te schrijven :). We zullen afspreken dat ik wat minder bang ben en mezelf gewoon laat zien.

Durf jij jezelf écht laten zien?

Van mij krijg je de komende tijd alvast nog veel meer te zien! Hou deze blog in de gaten.

Spannende groet,

Nele

Uitgedaagd

Ik ben goed bezig! En ik zal jullie vertellen waarom. Ik ben namelijk op dieet. En ook niet. Ik detox. En ook weer niet. Health Coach Sassy kan dat veel beter uitleggen en ik doe gewoon een poging. Van proberen kan je leren, hoorde ik de juf op school eens zeggen. Awel ja.

Weet je, ik doe niet aan diëten, het woord alleen al. Brrrrr. Toch dwong mijn buikpijn, aanhoudende vermoeidheid en hoofdpijn mij om even stil te staan. En om nu eindelijk eens werk te maken van een gezondere levenstijl en me daar bij te laten begeleiden. Je hoort me al komen. Of nee, toch niet. Ik ga niet vertellen hoe leuk al dat gezond eten is. Allé, nu toch niet :).

TV-SHOW

Ik wil jullie wel iets anders vertellen. Namelijk hoe ik ongelofelijk veel energie krijg van beperkte mogelijkheden, van dingen die NIET kunnen. De lijst van dingen die ik WEL mag eten was niet zo heel erg lang. Toch zat er genoeg variatie in om héél veel verschillende gerechten te gaan maken. Ik voel me net in een TV-show ‘DE LIJST‘ met als concept ‘Zoveel mogelijk gerechten creëren met deze beperkte ingredientenlijst‘. I am gonna win this thing! Eat this, m*therf*ckers!

Laat ik even oplijsten waar ik blij van wordt:

  • kookprogramma’s zoals ‘My Kitchen Rules’
  • uitgedaagd worden
  • experimenteren in de keuken
  • beperkt worden in mijn mogelijkheden

Dat is hier dus al tien dagen een feest voor mijn Kennisspons en Ideeënfontein. Of toch bijna elke dag. Ja, want als de kinderen moe zijn en ik ook, dan eet ik een pot hummus…uit de winkel. Ofzo. Het gaat niet over de saaie dagen maar over de dagen dat ik genoeg energie (lees: genoeg slaap) heb gehad om mij aan wat experimenten te wagen.

‘Vier weken’, zei Coach Sassy, toen ik vroeg hoelang ik dat moest aanhouden. ‘Ok’, zei ik. ‘Mmmmh’, zeg ik nu. Al je eetgewoontes cold turkey overboord gooien is toch even op de tanden bijten. Aan motivatie ontbreekt het me gelukkig niet. Die uitdagingen in de keuken maken mij stuiterend blij.

Ik at de laatste anderhalve week combinaties die ik nooit had bedacht zonder DE LIJST. Dus ‘YES’ aan deze uitdaging. Mijn kookkunsten zaten wat in het slop dus geen klachten. Ik maakte zelf woksaus met verse ingrediënten en wokte zoals bij zo’n wokrestaurant en plots was dat eten gewoon keiveel lekkerder dan als die saus uit een potje komt. Eigenlijk wist ik dat natuurlijk wel maar zo’n potje met 7 E-nummers is toch zoveel makkelijker. En goedkoper dacht ik? Echt niet dus. Ik koop ‘dure’ dingen zoals frambozen (ja, ik weet het, het is niet het juiste seizoen) en toch zijn mijn uitgaven voor voeding nog nooit zo laag geweest. Interessant :).

CHIPS? SH*T!

Weet je, ik ben echt verzot op chips, in alle soorten, smaken, vormen. Maar dat staat niet op DE LIJST. Auch! Meer nog dan suiker mis ik de krokante beet van zwaar gefrituurde aardappelschijfjes. Ik ga dus aan de slag want neerzitten bij de pakken enzo daar doe ik niet aan. Ik wil dat hier volhouden. Maar het moet natuurlijk leuk blijven. Vanmorgen heb ik dus drie gekke mengsels verzonnen, gemaakt, uitgesmeerd op een bakvel en die staan nu heerlijk te drogen in mijn droogoven. Want als die mengsels daar uitkomen is het net chips, maar dan veel lekkerder en gezonder :).

DE DROOGOVEN is het zaligste keukenapparaat ter wereld en dus de beste aankoop van de eeuw voor mij! Ik zeg het maar :). Naast de mixerpotten natuurlijk om van die lekkere mengsels te maken.

Heel onverwacht kwam ik erachter dat die voedingsrestricties niet alleen goed zijn voor mijn lijf maar mij ook mentaal een enorme boost hebben gegeven. Heel fijn om als coach te ontdekken dat elke stap heel onverwachte en fijne effecten kan hebben. Het is heerlijk om zelf ook nog eens verrast te worden.

Droge groet,

Nele

Alcoholvrij Distillaat of Hoe de zomer altijd te gekke inzichten geeft

‘Er zit teveel ruis op. Ik wil u sterk adviseren om het even met wat minder te doen.’ Advies van mijn brein aan mezelf na een serieuze piek in overprikkeling. Zou ik dan toch nog niet echt in vakantiemodus zijn geraakt? Het is toch al augustus :).

Kinderen van 1.5j en 3.5 jaar zijn niet rustgevend, zijn vaker thuis dan anders en slapen door de warmte nog minder dan anders. Een verbouwing is veeleisend en vermoeiend en vraagt planning en overleg. De opstart van een eigen zaak is spannend en leuk maar gaat niet zonder focusdagen. Mijn man zit de helft van de tijd in het buitenland en valt spijtig genoeg niet te klonen. Vakantie? Ik dacht het niet.

Toch schoot er mij iets te binnen dat op mijn bucketlist staat. Ik wil namelijk elke schoolvakantie zoveel mogelijk thuis zijn. Lees tussen de regels: ‘alleen’ of op z’n minst in staat zijn de om op mijn gemak een blog te schrijven, een boek te lezen, te gaan lunchen en lekker te niksen. Maar hoe doe ik dat in godsnaam in de hierboven beschreven situatie? Help!

‘Zet je talent in op dingen die je toch “moet”.’ Een heerlijke tip van Silvia Derom op de Talententweedaagse die is blijven hangen en ik besloot hem dan ook meteen in de praktijk te brengen. Ik ben heel goed 1-op-1 – Vertrouweling – en besloot dus om telkens met één kind tegelijk thuis te blijven. Als Bewuste Beweger sprong ik op de fiets en nam mijn dochter mee op een trip langs velden, spoorwegen, fabrieken, paadjes, over beekjes en autostrades. Al rijdend verzon ik de gekste liedjes en maakte de Woordkunstenaar in mij een sprongetje. We picknickten op de parking van de Delhaize en zo genoot ook de Momentgenieter met volle teugen. Mijn Rots zag dat het goed was :).

Elke vakantie zoveel mogelijk thuis zijn was dus een mooi idee 5 jaar geleden maar is dus aan herziening toe. Ik ga dat idee up-graden en het zal worden ‘elke vakantie zoveel mogelijk hetzelfde zorgeloze gevoel hebben als toen ik 16 jaar was’. En dat idee katapulteerde me meteen 20 jaar terug…naar het tijdperk zonder gsm en nauwelijks internet. Is het dàt waar ik naar verlang? Ja, eigenlijk wel. De traagheid. Het niksen. Het dagenlang lezen. Het doen van mijn goesting :). Alleen zijn met mijn gedachten.

Het zijn vooral de vele prikkels van de afgelopen maanden die mijn hoofd bijna doen exploderen. Ik heb voldoende informatie tot mij genomen. Het is tijd voor een tijdelijke informatieSTOP zodat ik kan verwerken en mijn eigen gedacht vormen. Ik wil distilleren, verfijnen, uitdiepen, verwoorden in rust. Ik heb genoeg van alle geweldige aanbiedingen om mijn bedrijf succesvol te maken en dé manier om aan goeie marketing te doen. Ik wil terug naar mezelf, naar binnen, diep en grondig. Gewoon even recapituleren, verbindingen maken, terugschakelen, reculer pour mieux sauter, verwerken,…

Ja, daar heb ik zin in! Ik knijp er digitaal even tussenuit. Heel graag tot binnenkort!

Gedistilleerde groet,

Nele

 

Bron afb.: https://nl.wiktionary.org/wiki/distilleren

Ik sta op uitbarsten

Ik sta op uitbarsten. Een vulkaan net voor er gloeiend hete lava uitstroomt. Het borrelt. Omwonenden kunnen de trillingen al voelen. De seismografen werken op volle toeren. Is de wereld klaar voor de vruchtbare bodem die de lava zal vormen nadat grote delen verwoest en verbrand zijn?

Is het nodig oude gewoontes los te laten en nieuwe de ruimte te geven?

Ik sta op barsten. Mijn ideeën zijn te groots voor mijn lichaam en zoeken zich verwoed een weg naar buiten. Toch houd ik de sluizen nog even gesloten. Ben ik zelf bang voor de tsunami die hierop zal volgen. Op de woeste golven die zich rondom mij gaan vormen. Om de hete brij waar niemand meer omheen kan en wie niet weg is is verzwolgen.

Ik wil meer. Nieuw. Anders. Dieper. Meer.

Mijn lijf puilt uit. Teveel. Te lang. Te groot. Ik kan het niet meer houden en moet met de wereld mijn dromen delen. Ik voel me groots én kwetsbaar. Als een luchtballon die mijlenver kan vliegen maar bij 1 schot zal neerstorten. Nee, niet zo kwetsbaar. Ik zal niet neerstorten. Mijn vleugels zullen niet smelten maar groeien. Ik beleef. ik leef.

Wat groeit er vandaag uit mijn hoofd?

De wil om te zijn, te tonen, te barsten. Ik barst van energie om los te gaan. Ik wil zacht pijn doen, ik wil groots doen dromen. Ik wil anderen mogelijkheden doen zien. Door te kijken. Door echt te zien. Door echt te luisteren. Door te spiegelen. Want ik kijk gewoon. Alles is er al. Dat is het mooie. Ik mag je doen kijken. Je leren écht te zien. Want je bent er al. Helemaal. Supermooi en schitterend. Alleen ben je ondergesneeuwd, verstopt, ontkent, in onbruik geraakt. Maar je bent er al.

Wanneer heb jij jezelf nog gezien?

Subtiele groet,

Nele

 

Niemand kijkt

Ik wil gezien worden. Gezien zoals ik ben. Vanbinnen. Maar niemand lijkt echt te kijken. Alleen de buitenkant is wat ze zien. Dus ga ik mijn kleurrijke en complexe binnenkant naar de buitenkant brengen.

Ik ben 8 jaar en ik weet wat ik wil. Ik weet alleen niet hoe, wat, wanneer en waar. Maar niemand kijkt. Ik steek mijn hand op in de klas omdat ik het antwoord weet. En dan nog eens. En nog eens. En dan zegt de juf dat ik niet meer mag antwoorden. Ze wil me niet meer zien. Ik wil dat ze echt naar me kijkt.

Ik ben 12 jaar en zit al enkele maanden op de middelbare school. Het gaat plots helemaal niet meer vanzelf. Ik heb de lessen nodig en de ‘levende’ uitleg van de leerkracht om de leerstof te bregrijpen. Ik word ziek en de paniek slaat toe. Mijn gedachten stuiteren alle richtingen op: ‘Ik ga niet meer kunnen volgen’, ‘ik durf geen hulp vragen’, ‘Ik ga die leerstof nooit meer kunnen inhalen’,… Ik ben bang en niemand lijkt dat te zien. Na een gesprek bij de schoolpsycholoog krijg ik het woord ‘faalangst’ mee. Een stempel waar ik geen blijf mee weet. Niemand helpt me en ik durf geen hulp vragen ‘want ik ben al heel zelfstandig’. Niemand ziet mij. Ik ben bang.

Ik ben 16 jaar en school is iets dat moet maar waar ik niet veel plezier aan beleef. Ik overleef door mijn vriendinnen maar zelfs zij geven mij geen stevige grond. Ik wil mezelf tonen. Mijn mond open doen. Ik wil gezien worden. Maar niemand lijkt mij echt te zien. Een dorre woestijn van lesuur na lesuur eenrichtingsverkeer. Ik voel me zelden uitgedaagd. Ik wil gezien worden en kleed me dan maar opvallend. Zo wordt mijn buitenkant op z’n minst al opgemerkt. Binnen het stevige traliewerk van de school is weinig ruimte voor eigenheid. Ik wil mezelf kunnen tonen, meer bewegen, meer praten, discussiëren, projecten doen, andere schoolgenoten ontmoeten, technische vakken doen, echt een taal leren,… Ook buddy zijn voor jongere leerlingen zodat zij zich niet zo alleen hoeven te voelen in die grote, overweldigende school. Ik kan meer dan ‘punten halen’. Ik wil gezien worden.

Ik ben 19 jaar en studeer Interieurvormgeving. Niet omdat ik zo graag designer wil worden, hoewel ik daar goed in ben, maar omdat ik leefbare en prettige omgevingen wil creeëren waarin mensen zich fysiek gemakkelijk kunnen bewegen en waar ze zich thuis voelen. Dit gaat verder dan de tastbare omgeving. Dat gaat over hoe jouw leven eruitziet en hoe ruimtes daartoe kunnen bijdragen. Elke mens moet gezien worden in zijn fysieke en mentale noden in zijn leefomgeving. Mijn lievelingsvakken zijn Ergonomie en Expressie, werken met mijn hoofd, mijn hart en mijn handen. Elk nieuw project is een zalige uitdaging waarin het gebouw of de opgegeven begrenzing mij tot ongekende hoogtes duwt in mijn creatieproces. Ik wil stevige grenzen die mij dwingen oplossingen te zoeken. Ik drijf het ver. Soms te ver. Ik denk na over alles, elk detail. Ik leef met mijn hoofd tijdelijk in die ruimte. Daar krijgt alles vorm, beleef ik waar de noden liggen, welke details het verschil gaan maken in de beleving. Ik wil mensen zien en hun ruimtes samen met hen vormgeven.

Ik ben 24 jaar en studeer Journalistiek. Deadlines zijn niet mijn ding maar wat dan wel. De mens. Altijd maar weer. Ik wil mensen echt zien. Diep gaan. Ik wil verhalen horen. Vragen stellen. De juiste, de meest ongepaste, de onverwachte, de lastigste, de meeste gewenste, de echtste,… Niet gewoon ergens over schrijven. Wel op zoek naar diepgang. Naar de laagjes die minder voor de hand liggen. Naar de rand. Naar de binnenkant. Tussen de lijntjes. Naar wat echt is. Naar waar je gezien wil worden. Mensen willen gezien worden. Ik laat mensen zien.

Ik ben 36 jaar en in opleiding tot talenten- en jongerencoach. Ik kijk die prachtexemplaren in de ogen en zie hun vuur. Vaak goed verstopt achter geveinsde desinteresse, harde woorden, uitdagend gedrag, absolute stilte, weigering om mee te werken,… Maar nieuwsgierigheid gaat niet weg. Ik zie leven, goesting, honger naar kennis en kunde, drang om zich te tonen. Ze willen gezien worden. Echt gezien worden. Ze willen dat er iemand kijkt door hun pantser van zelfbescherming, van het niet echt zichzelf mogen of durven zijn. Ik zie dat ze keuzes willen maken tegen de stroom in. Als ze echt gezien worden. Als je echt kijkt. Zonder oordeel. Echt.

 

Nieuwsgierige groet,

Nele

Bron afb.:

Grijs, saai en plat

Het voelt als een flauw afkooksel van mezelf. Het is grijs, saai en plat. Ik. Niet ik.

Ik zweef in niemandsland tussen droom en daad. Want ja, dromen daar ben ik goed in. Grote, kleurrijke, wilde dromen vol fantastische mensen en activiteiten en feesten en rust en stilte en alles wat ik wil eigenlijk. En dromen van anderen, daar ben ik ook heel goed in. Maar die daden, daar zit een moeilijk kantje aan. Een hele harde rem, een stug wiel, maar één versnelling en ik moet een hoge berg op. En die lijkt te hoog. Zo hoog dat opgeven een optie lijkt. F*ck.

 

Zoiets.

Ik tors, duw, trek maar ben vooral bang. Gewoon bang. Voor die eerste stap. Eigenlijk is het mijn 741ste stap maar het voelt als DE eerste hele grote stap in mijn ondernemerschap, in mijn leven. DE stap die mijn hele leven gaat veranderen. En daar zie ik het. Ik maak die stap zo groot dat ik hem niet meer durf zetten. Ik maak mijn droom groot, dat durf ik dan eindelijk, maar nu lijkt plots die eerste stap ook zoveel groter!

Verdorie.

Eerst die f*cking angst om groots te dromen, om plannen te hebben met de wereld, want ik wil nu eens eindelijk de wereld een mooiere plek gaan maken. Nu durf ik eindelijk groots dromen, van veranderingen en bewegingen waardoor jongeren zichzelf beter gaan leren kennen en daardoor gewaagde beslissingen durven nemen en zelf mee de wereld een mooiere plek maken. Awel ja, een beweging, een golf, een wave veroorzaken.

F*ck JA!

Waarom maak ik het mezelf dan weer zo moeilijk! Waarom ben ik dan verdorie zo bang om die eerste stap te zetten, om mezelf te laten zien, om mijn dromen te delen met de wereld. Ik wil leven wat ik verkondig. Ik wil zijn wie ik ben. Het is dwaas, zinloos en arrogant om niet keihard mezelf te zijn. Om niet keihard te doen waar ik goed in ben. Want ik ben in veel dingen goed, vooral in combinaties van dingen. Ik doe niet zo aan één ding tegelijk, ik doe aan vanalles tegelijk. Dat werkt voor mij. Zo krijg ik die 1000den ideeën een klein beetje onder controle.

Een beetje.

Dat is goed genoeg. Een beetje controle. Want je er moet natuurlijk ok ruimte zijn voor spontaniteit. En belangrijk om even mee te delen is dat ik niet alleen goed genoeg ben. Ik ben ook geweldig. Vooral voor mezelf. Maar ook voor anderen :). Hoe dichter ik bij mezelf ben, hoe liever ik me zie, hoe liever ik jou zie. Hoe beter ik jou zie. Hoe beter ik jou jezelf kan laten zien. Want dat is wat ik wil. Mijn doel. Mijn missie. Ik wil jou jezelf laten zien. Ik wil je tonen hoe geweldig jij bent en wat je de wereld te bieden hebt. Ik wil je tonen dat de wereld net jouw echte zelf nodig heeft. Dat je dan je geweldigheid ten volle kan delen.

Echt.

Ik ben ook bang. Soms. Vaak. Maar niet altijd. Soms zit het gewoon goed en dan spring ik. Dan durf ik een heel moment vollenbak mezelf zijn. Leven zoals ik wil. Groots dromen en doen. Ik mag mezelf niet meer verstoppen want hoe kan jij me dan vinden? Hoe kan ik de wereld dan een mooiere plek maken? Hoe kan ik jou jezelf beter laten zien? Ik weet het. Ik moet gewoon naar buiten komen. Wat een angst toch, verdomme! Ik wil vrij zijn en durven.

Doe het!

Ik heb een stok achter de deur nodig. Een afspraak met mezelf. Een actie waar mijn toekomstige zelf heel blij mee zal zijn. Ik laat mezelf meer zien, ook als ik bang ben. Juist meer als ik bang ben. Lekker wat overwinningen op mezelf verwezenlijken! F*ck! Mijn maag geraakt in de knoop, allerlei gedachten stuiteren door mijn hoofd ‘niemand zit op jou te wachten, hoe ga je jouw doelgroep bereiken’. Waarom wou ik zo graag ondernemen? Omdat ik op mijn eigen manier wil werken en mijn eigen droom wil leven.

 

Dromerige groet,

Nele

Tegen de stroom in

Ik ben een zalm. Dat is best vermoeiend. Ik zwem tegen de stroom in. Niet omdat ik dat het gemakkelijkst vind maar omdat ik niet anders kan én wil.

Keuzes maken, beslissingen nemen, kiezen voor of tegen, stappen zetten, potten breken, duwen, trekken,… Ik krijg er energie van maar tegelijk verlamd het me soms.

Ondernemen = keuzes maken tegen de stroom in

Om ondernemend te zijn hoef je geen ondernemingsnummer en een boekhouder te hebben. Ondernemen is voor mij keuzes maken die bij mij passen. Niet keuzes die van mij verwacht worden door familie, opvoeding, vrienden en dé maatschappij, onze cultuur, onze geschiedenis. Keuzes maken tegen de stroom betekent heel vaak beslissingen nemen waar je omgeving niet achter staat en dat is best beangstigend.

Durven met een klein hartje

Toen ik voor het eerst sprak over ondernemer worden werd ik overspoelt door advies, negatieve ervaringen, goed aangedikte verhalen over ‘den dieje dit’ en ‘ik ken iemand die…’. Mijn prille wens werd meteen grotendeels de grond ingeboord. Daar stond ik dan met mijn fantastisch idee waar niemand op leek te wachten. De moed zakte in mijn schoenen. Toch bleef er al iets hangen want ik had het eindelijk gezegd. Het werd niet ontvangen zoals gehoopt maar ik had het wel luidop tegen iemand durven zeggen. Ik had eindelijk gedurfd.

Wie ben ik?

Toch leek ik ook vaak zelf niet te vertrouwen op mezelf als ondernemer. ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘wat heb ik nog toe te voegen aan het bestaande aanbod’, ‘ik zal maar gewoon blijven werken als werknemer’, ‘ik ga er nooit geld mee verdienen’, ‘ik ga dat meteen beu zijn’… Ik ondermijnde mijn eigen goesting om zelf een bedrijfje te beginnen.

Ik kende mezelf ook gewoon nog niet goed genoeg en anderen leken een ander beeld van mij te hebben dan ikzelf. Hoewel ik altijd al veel kritiek heb gekregen op mijn levenstijl en -ideeën bleek ik zelf ook veel kritiek te leveren op mezelf. F*ck it toch, hé! Ik heb al sinds mijn 23ste een coach, iemand die écht naar mij kijkt en luistert. Niet altijd dezelfde coach en niet altijd met dezelfde frequentie maar het was een investering in mezelf. Ik zag dat toen helemaal niet zo maar het voelde ook als mentale welness en zelfzorg heb ik mezelf zelden ontzegd :).

Waarom ben ik altijd zo hard voor mezelf, maak ik mezelf klein, durf ik niet vollenbak mezelf zijn? Het is toch dwaas om een soort grijze muis proberen te zijn en ‘hard’ te werken. Ik voelde al heel jong de drang om gewoon lekker mezelf te zijn maar durfde niet. Waarom eigenlijk niet? Omdat ik bang was dat anderen mij dan niet meer leuk zouden vinden. Omdat ik ergens bij wilde horen. Omdat ik speciaal wou zijn maar niet zo speciaal dat ik geen vrienden meer had. F*cking teenage struggle.

Eenzaam

Waarom keek ik dan wel enorm op naar die enkele individuen die zichzelf durfden te zijn, die daardoor vaak alleen waren (of net héél populair) en sterk leken? Zij durfden wat ik niet durfde. Hun kop boven het maaiveld steken. Soms waren ze ook juist heel onopvallend en onverstoorbaar. Lieten ze zich niet de kop gek maken door de mode of door hypes. School leek voor mij een plek waar je best niet te hard opvalt maar net genoeg om iets van je persoonlijkheid te laten zien. Maar ik had net heel graag heel mijn persoon daar laten zien! Gewoon keihard mezelf kunnen zijn en daardoor mogelijk gelijkgestemden tegenkomen, zonder tot een bepaalde kliek te moeten behoren om niet eenzaam te zijn. Want school is f*cking eenzaam, zelfs als je vrienden hebt.

Strijdvaart

Ik voelde mij niet gezien, ik werd zelden of nooit positief benaderd, kreeg punten op vakken die mij niet interesseerden maar werd nooit gewaardeerd voor mijn engagementen. Ik ben niet rouwig maar wel strijdvaardig. Als ik mezelf beter had gekend, als ik niet bang was geweest of ik wel graag gezien zou worden als ik echt mezelf zou zijn, als ik gestimuleerd zou geweest zijn om naast leerstof vergaren ook andere talenten had kunnen aanboren had mijn schooltijd er 1000 keer anders uitgezien.

Talenten aan het werk

Met leerstof vergaren werden de talenten Nieuwfreak en Kennisspons enorm ingezet maar bleef de Ideeënfontein op haar honger zitten. Ik had me graag ingezet om nieuwe leerlingen wegwijs te maken in onze school en te zorgen dat ze zowel praktisch als emotioneel sneller op hun gemak zouden zijn en daarin mijn talenten Sfeervoeler, Vertrouweling, Samenbrenger en Groeimotor voor ingezet. Mijn handen mochten alleen schrijven en hoewel de Woordkunstenaar dat geweldig vindt, had de Bewuste Beweger toch ook wat beweging nodig. En zo kan ik nog wel even doorgaan :).

Mijn parcours was lang, soms hobbelig, met veel zijwegen en soms zelfs nieuwe hoofdwegen, maar ook ongelofelijk boeiend en leerrijk. Ik heb mezelf al wat beter leren kennen en ik denk dat ik nog wel eens op date wil :).

Benieuwd hoe die volgende date verliep. Graag tot snel dan!

 

Verliefde groet,

Nele

 

 

Mijn Rode Draad

Wat wilde ik dan nog leren? Heel veel maar First Things First. De rode draad waaruit alles voortvloeide kreeg vorm.

Ik heb mezelf de laatste maanden stevig in kaart gebracht. Ik ben in mijn uithoeken op zoek gegaan naar onbekende plekken en in mijn hoofd heb ik grote kuis gehouden. Mijn vondsten waren beperkt maar waardevol en de ideeën die ik overheb krijgen een plek in mijn Ideeënboom. Welke vondsten waren dat dan?

Samen met Annelies van Fonkelveer ontdekte ik mijn Kerntalenten en werd er ongelofelijk blij van! Weet je waarom? Omdat ze stiekem allerlei dromen blootlegden, dromen die onmogelijk leken of enkel interessant voor ernaast. Maar ik wil niet ernaast, ik wil erin. Ik wil een inclusief leven. Een leven waarin werken en leven bij elkaar horen, overlappende delen van mezelf zijn. Ik voelde mij echt gezien als Nele, niet gewoon als mens.

Silvia gooide mij in het Talentenbad van Luk Dewulf en gaf me inzicht in mijn lijst talenten. Ik wist nu wel dat ik een Vertrouweling, Groeimotor, Buikdenker, Rots, Sfeervoeler, Samenbrenger en Ontrafelaar was, en ook wel een Ideeënfontein, Nieuwfreak, Bewuste Beweger en Woordkunstenaar maar wat moest ik daar nu mee? Hoe vertaal ik mijn talenten naar voldoening gevende activiteiten?

Eén van de belangrijkste doelen van de Pop Up was om een rode draad te vinden doorheen al mijn talenten en in mijn professionele bezigheden. En niet zomaar een draad maar echt MIJN RODE DRAAD. Niet het vage ‘mensen helpen’ maar een stevige, pittige en levensechte rode draad om U tegen te zeggen. Voor minder ga ik niet. Maar wat is die F*CKING rode draad nu?

Spelenderwijs dromen en talenten ontrafelen. Mensen echt zien.

I SEE YOU
play ° discover ° see

ICU
intensive ° care ° united

‘I see you’, zijn de drie woorden die mij het afgelopen decenium het hardst hebben geraakt en nog steeds doen. Die woorden komen uit Avatar. Twee mensen die elkaar echt zien. Intens. Diep. Echt. Dat is het leven voor mij.

INTENS. DIEP. PITTIG. ECHT. ZACHT. MILD.

I see you. Horen wordt luisteren. Kijken wordt zien.

I see fears. Bang zijn is ok. Iedereen is bang. Bang om te kiezen, niet graag gezien te worden, uitgelachen te worden, te falen, succesvol te zijn, om door de mand te vallen, te oud of te jong te zijn, niet goed genoeg te zijn. Bang om niet gezien te worden.

I see dreams. Dromen die veilig opgeborgen zijn voor ‘ooit’, ‘als’,…nooit. Dromen die vertaalbaar zijn naar jouw realiteit. Dromen die haalbaar zijn als je goed kijkt. Dromen die komen als je durft. Dromen waar je niet in durft geloven.

I see talents. Dingen waar je energie van krijgt. Activiteiten waar je voldoening uithaalt. Daden waar je blij van wordt.

I see you smile wanneer je me vertelt dat je ergens blij van wordt maar soms ook bang bent. Wanneer je me vertelt dat je ergens energie van krijgt en toch niet goed waarom je daar van gaat stralen.

I see you. 

Dit wordt het. Mild en Pittig. Coaching. Workshops. Facilitaties. No more downgrading myself!

‘I see you, baby, shaking that ass!’ en dies meer want de fysieke mens heeft ook aandacht nodig!

Blije groet,

Nele

 

Bron afb.: Where the Magic Happens

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑