Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

Uitgedaagd

Ik ben goed bezig! En ik zal jullie vertellen waarom. Ik ben namelijk op dieet. En ook niet. Ik detox. En ook weer niet. Health Coach Sassy kan dat veel beter uitleggen en ik doe gewoon een poging. Van proberen kan je leren, hoorde ik de juf op school eens zeggen. Awel ja.

Weet je, ik doe niet aan diëten, het woord alleen al. Brrrrr. Toch dwong mijn buikpijn, aanhoudende vermoeidheid en hoofdpijn mij om even stil te staan. En om nu eindelijk eens werk te maken van een gezondere levenstijl en me daar bij te laten begeleiden. Je hoort me al komen. Of nee, toch niet. Ik ga niet vertellen hoe leuk al dat gezond eten is. Allé, nu toch niet :).

TV-SHOW

Ik wil jullie wel iets anders vertellen. Namelijk hoe ik ongelofelijk veel energie krijg van beperkte mogelijkheden, van dingen die NIET kunnen. De lijst van dingen die ik WEL mag eten was niet zo heel erg lang. Toch zat er genoeg variatie in om héél veel verschillende gerechten te gaan maken. Ik voel me net in een TV-show ‘DE LIJST‘ met als concept ‘Zoveel mogelijk gerechten creëren met deze beperkte ingredientenlijst‘. I am gonna win this thing! Eat this, m*therf*ckers!

Laat ik even oplijsten waar ik blij van wordt:

  • kookprogramma’s zoals ‘My Kitchen Rules’
  • uitgedaagd worden
  • experimenteren in de keuken
  • beperkt worden in mijn mogelijkheden

Dat is hier dus al tien dagen een feest voor mijn Kennisspons en Ideeënfontein. Of toch bijna elke dag. Ja, want als de kinderen moe zijn en ik ook, dan eet ik een pot hummus…uit de winkel. Ofzo. Het gaat niet over de saaie dagen maar over de dagen dat ik genoeg energie (lees: genoeg slaap) heb gehad om mij aan wat experimenten te wagen.

‘Vier weken’, zei Coach Sassy, toen ik vroeg hoelang ik dat moest aanhouden. ‘Ok’, zei ik. ‘Mmmmh’, zeg ik nu. Al je eetgewoontes cold turkey overboord gooien is toch even op de tanden bijten. Aan motivatie ontbreekt het me gelukkig niet. Die uitdagingen in de keuken maken mij stuiterend blij.

Ik at de laatste anderhalve week combinaties die ik nooit had bedacht zonder DE LIJST. Dus ‘YES’ aan deze uitdaging. Mijn kookkunsten zaten wat in het slop dus geen klachten. Ik maakte zelf woksaus met verse ingrediënten en wokte zoals bij zo’n wokrestaurant en plots was dat eten gewoon keiveel lekkerder dan als die saus uit een potje komt. Eigenlijk wist ik dat natuurlijk wel maar zo’n potje met 7 E-nummers is toch zoveel makkelijker. En goedkoper dacht ik? Echt niet dus. Ik koop ‘dure’ dingen zoals frambozen (ja, ik weet het, het is niet het juiste seizoen) en toch zijn mijn uitgaven voor voeding nog nooit zo laag geweest. Interessant :).

CHIPS? SH*T!

Weet je, ik ben echt verzot op chips, in alle soorten, smaken, vormen. Maar dat staat niet op DE LIJST. Auch! Meer nog dan suiker mis ik de krokante beet van zwaar gefrituurde aardappelschijfjes. Ik ga dus aan de slag want neerzitten bij de pakken enzo daar doe ik niet aan. Ik wil dat hier volhouden. Maar het moet natuurlijk leuk blijven. Vanmorgen heb ik dus drie gekke mengsels verzonnen, gemaakt, uitgesmeerd op een bakvel en die staan nu heerlijk te drogen in mijn droogoven. Want als die mengsels daar uitkomen is het net chips, maar dan veel lekkerder en gezonder :).

DE DROOGOVEN is het zaligste keukenapparaat ter wereld en dus de beste aankoop van de eeuw voor mij! Ik zeg het maar :). Naast de mixerpotten natuurlijk om van die lekkere mengsels te maken.

Heel onverwacht kwam ik erachter dat die voedingsrestricties niet alleen goed zijn voor mijn lijf maar mij ook mentaal een enorme boost hebben gegeven. Heel fijn om als coach te ontdekken dat elke stap heel onverwachte en fijne effecten kan hebben. Het is heerlijk om zelf ook nog eens verrast te worden.

Droge groet,

Nele

Advertenties

Alcoholvrij Distillaat of Hoe de zomer altijd te gekke inzichten geeft

‘Er zit teveel ruis op. Ik wil u sterk adviseren om het even met wat minder te doen.’ Advies van mijn brein aan mezelf na een serieuze piek in overprikkeling. Zou ik dan toch nog niet echt in vakantiemodus zijn geraakt? Het is toch al augustus :).

Kinderen van 1.5j en 3.5 jaar zijn niet rustgevend, zijn vaker thuis dan anders en slapen door de warmte nog minder dan anders. Een verbouwing is veeleisend en vermoeiend en vraagt planning en overleg. De opstart van een eigen zaak is spannend en leuk maar gaat niet zonder focusdagen. Mijn man zit de helft van de tijd in het buitenland en valt spijtig genoeg niet te klonen. Vakantie? Ik dacht het niet.

Toch schoot er mij iets te binnen dat op mijn bucketlist staat. Ik wil namelijk elke schoolvakantie zoveel mogelijk thuis zijn. Lees tussen de regels: ‘alleen’ of op z’n minst in staat zijn de om op mijn gemak een blog te schrijven, een boek te lezen, te gaan lunchen en lekker te niksen. Maar hoe doe ik dat in godsnaam in de hierboven beschreven situatie? Help!

‘Zet je talent in op dingen die je toch “moet”.’ Een heerlijke tip van Silvia Derom op de Talententweedaagse die is blijven hangen en ik besloot hem dan ook meteen in de praktijk te brengen. Ik ben heel goed 1-op-1 – Vertrouweling – en besloot dus om telkens met één kind tegelijk thuis te blijven. Als Bewuste Beweger sprong ik op de fiets en nam mijn dochter mee op een trip langs velden, spoorwegen, fabrieken, paadjes, over beekjes en autostrades. Al rijdend verzon ik de gekste liedjes en maakte de Woordkunstenaar in mij een sprongetje. We picknickten op de parking van de Delhaize en zo genoot ook de Momentgenieter met volle teugen. Mijn Rots zag dat het goed was :).

Elke vakantie zoveel mogelijk thuis zijn was dus een mooi idee 5 jaar geleden maar is dus aan herziening toe. Ik ga dat idee up-graden en het zal worden ‘elke vakantie zoveel mogelijk hetzelfde zorgeloze gevoel hebben als toen ik 16 jaar was’. En dat idee katapulteerde me meteen 20 jaar terug…naar het tijdperk zonder gsm en nauwelijks internet. Is het dàt waar ik naar verlang? Ja, eigenlijk wel. De traagheid. Het niksen. Het dagenlang lezen. Het doen van mijn goesting :). Alleen zijn met mijn gedachten.

Het zijn vooral de vele prikkels van de afgelopen maanden die mijn hoofd bijna doen exploderen. Ik heb voldoende informatie tot mij genomen. Het is tijd voor een tijdelijke informatieSTOP zodat ik kan verwerken en mijn eigen gedacht vormen. Ik wil distilleren, verfijnen, uitdiepen, verwoorden in rust. Ik heb genoeg van alle geweldige aanbiedingen om mijn bedrijf succesvol te maken en dé manier om aan goeie marketing te doen. Ik wil terug naar mezelf, naar binnen, diep en grondig. Gewoon even recapituleren, verbindingen maken, terugschakelen, reculer pour mieux sauter, verwerken,…

Ja, daar heb ik zin in! Ik knijp er digitaal even tussenuit. Heel graag tot binnenkort!

Gedistilleerde groet,

Nele

 

Bron afb.: https://nl.wiktionary.org/wiki/distilleren

Ik sta op uitbarsten

Ik sta op uitbarsten. Een vulkaan net voor er gloeiend hete lava uitstroomt. Het borrelt. Omwonenden kunnen de trillingen al voelen. De seismografen werken op volle toeren. Is de wereld klaar voor de vruchtbare bodem die de lava zal vormen nadat grote delen verwoest en verbrand zijn?

Is het nodig oude gewoontes los te laten en nieuwe de ruimte te geven?

Ik sta op barsten. Mijn ideeën zijn te groots voor mijn lichaam en zoeken zich verwoed een weg naar buiten. Toch houd ik de sluizen nog even gesloten. Ben ik zelf bang voor de tsunami die hierop zal volgen. Op de woeste golven die zich rondom mij gaan vormen. Om de hete brij waar niemand meer omheen kan en wie niet weg is is verzwolgen.

Ik wil meer. Nieuw. Anders. Dieper. Meer.

Mijn lijf puilt uit. Teveel. Te lang. Te groot. Ik kan het niet meer houden en moet met de wereld mijn dromen delen. Ik voel me groots én kwetsbaar. Als een luchtballon die mijlenver kan vliegen maar bij 1 schot zal neerstorten. Nee, niet zo kwetsbaar. Ik zal niet neerstorten. Mijn vleugels zullen niet smelten maar groeien. Ik beleef. ik leef.

Wat groeit er vandaag uit mijn hoofd?

De wil om te zijn, te tonen, te barsten. Ik barst van energie om los te gaan. Ik wil zacht pijn doen, ik wil groots doen dromen. Ik wil anderen mogelijkheden doen zien. Door te kijken. Door echt te zien. Door echt te luisteren. Door te spiegelen. Want ik kijk gewoon. Alles is er al. Dat is het mooie. Ik mag je doen kijken. Je leren écht te zien. Want je bent er al. Helemaal. Supermooi en schitterend. Alleen ben je ondergesneeuwd, verstopt, ontkent, in onbruik geraakt. Maar je bent er al.

Wanneer heb jij jezelf nog gezien?

Subtiele groet,

Nele

 

Niemand kijkt

Ik wil gezien worden. Gezien zoals ik ben. Vanbinnen. Maar niemand lijkt echt te kijken. Alleen de buitenkant is wat ze zien. Dus ga ik mijn kleurrijke en complexe binnenkant naar de buitenkant brengen.

Ik ben 8 jaar en ik weet wat ik wil. Ik weet alleen niet hoe, wat, wanneer en waar. Maar niemand kijkt. Ik steek mijn hand op in de klas omdat ik het antwoord weet. En dan nog eens. En nog eens. En dan zegt de juf dat ik niet meer mag antwoorden. Ze wil me niet meer zien. Ik wil dat ze echt naar me kijkt.

Ik ben 12 jaar en zit al enkele maanden op de middelbare school. Het gaat plots helemaal niet meer vanzelf. Ik heb de lessen nodig en de ‘levende’ uitleg van de leerkracht om de leerstof te bregrijpen. Ik word ziek en de paniek slaat toe. Mijn gedachten stuiteren alle richtingen op: ‘Ik ga niet meer kunnen volgen’, ‘ik durf geen hulp vragen’, ‘Ik ga die leerstof nooit meer kunnen inhalen’,… Ik ben bang en niemand lijkt dat te zien. Na een gesprek bij de schoolpsycholoog krijg ik het woord ‘faalangst’ mee. Een stempel waar ik geen blijf mee weet. Niemand helpt me en ik durf geen hulp vragen ‘want ik ben al heel zelfstandig’. Niemand ziet mij. Ik ben bang.

Ik ben 16 jaar en school is iets dat moet maar waar ik niet veel plezier aan beleef. Ik overleef door mijn vriendinnen maar zelfs zij geven mij geen stevige grond. Ik wil mezelf tonen. Mijn mond open doen. Ik wil gezien worden. Maar niemand lijkt mij echt te zien. Een dorre woestijn van lesuur na lesuur eenrichtingsverkeer. Ik voel me zelden uitgedaagd. Ik wil gezien worden en kleed me dan maar opvallend. Zo wordt mijn buitenkant op z’n minst al opgemerkt. Binnen het stevige traliewerk van de school is weinig ruimte voor eigenheid. Ik wil mezelf kunnen tonen, meer bewegen, meer praten, discussiëren, projecten doen, andere schoolgenoten ontmoeten, technische vakken doen, echt een taal leren,… Ook buddy zijn voor jongere leerlingen zodat zij zich niet zo alleen hoeven te voelen in die grote, overweldigende school. Ik kan meer dan ‘punten halen’. Ik wil gezien worden.

Ik ben 19 jaar en studeer Interieurvormgeving. Niet omdat ik zo graag designer wil worden, hoewel ik daar goed in ben, maar omdat ik leefbare en prettige omgevingen wil creeëren waarin mensen zich fysiek gemakkelijk kunnen bewegen en waar ze zich thuis voelen. Dit gaat verder dan de tastbare omgeving. Dat gaat over hoe jouw leven eruitziet en hoe ruimtes daartoe kunnen bijdragen. Elke mens moet gezien worden in zijn fysieke en mentale noden in zijn leefomgeving. Mijn lievelingsvakken zijn Ergonomie en Expressie, werken met mijn hoofd, mijn hart en mijn handen. Elk nieuw project is een zalige uitdaging waarin het gebouw of de opgegeven begrenzing mij tot ongekende hoogtes duwt in mijn creatieproces. Ik wil stevige grenzen die mij dwingen oplossingen te zoeken. Ik drijf het ver. Soms te ver. Ik denk na over alles, elk detail. Ik leef met mijn hoofd tijdelijk in die ruimte. Daar krijgt alles vorm, beleef ik waar de noden liggen, welke details het verschil gaan maken in de beleving. Ik wil mensen zien en hun ruimtes samen met hen vormgeven.

Ik ben 24 jaar en studeer Journalistiek. Deadlines zijn niet mijn ding maar wat dan wel. De mens. Altijd maar weer. Ik wil mensen echt zien. Diep gaan. Ik wil verhalen horen. Vragen stellen. De juiste, de meest ongepaste, de onverwachte, de lastigste, de meeste gewenste, de echtste,… Niet gewoon ergens over schrijven. Wel op zoek naar diepgang. Naar de laagjes die minder voor de hand liggen. Naar de rand. Naar de binnenkant. Tussen de lijntjes. Naar wat echt is. Naar waar je gezien wil worden. Mensen willen gezien worden. Ik laat mensen zien.

Ik ben 36 jaar en in opleiding tot talenten- en jongerencoach. Ik kijk die prachtexemplaren in de ogen en zie hun vuur. Vaak goed verstopt achter geveinsde desinteresse, harde woorden, uitdagend gedrag, absolute stilte, weigering om mee te werken,… Maar nieuwsgierigheid gaat niet weg. Ik zie leven, goesting, honger naar kennis en kunde, drang om zich te tonen. Ze willen gezien worden. Echt gezien worden. Ze willen dat er iemand kijkt door hun pantser van zelfbescherming, van het niet echt zichzelf mogen of durven zijn. Ik zie dat ze keuzes willen maken tegen de stroom in. Als ze echt gezien worden. Als je echt kijkt. Zonder oordeel. Echt.

 

Nieuwsgierige groet,

Nele

Bron afb.:

Grijs, saai en plat

Het voelt als een flauw afkooksel van mezelf. Het is grijs, saai en plat. Ik. Niet ik.

Ik zweef in niemandsland tussen droom en daad. Want ja, dromen daar ben ik goed in. Grote, kleurrijke, wilde dromen vol fantastische mensen en activiteiten en feesten en rust en stilte en alles wat ik wil eigenlijk. En dromen van anderen, daar ben ik ook heel goed in. Maar die daden, daar zit een moeilijk kantje aan. Een hele harde rem, een stug wiel, maar één versnelling en ik moet een hoge berg op. En die lijkt te hoog. Zo hoog dat opgeven een optie lijkt. F*ck.

 

Zoiets.

Ik tors, duw, trek maar ben vooral bang. Gewoon bang. Voor die eerste stap. Eigenlijk is het mijn 741ste stap maar het voelt als DE eerste hele grote stap in mijn ondernemerschap, in mijn leven. DE stap die mijn hele leven gaat veranderen. En daar zie ik het. Ik maak die stap zo groot dat ik hem niet meer durf zetten. Ik maak mijn droom groot, dat durf ik dan eindelijk, maar nu lijkt plots die eerste stap ook zoveel groter!

Verdorie.

Eerst die f*cking angst om groots te dromen, om plannen te hebben met de wereld, want ik wil nu eens eindelijk de wereld een mooiere plek gaan maken. Nu durf ik eindelijk groots dromen, van veranderingen en bewegingen waardoor jongeren zichzelf beter gaan leren kennen en daardoor gewaagde beslissingen durven nemen en zelf mee de wereld een mooiere plek maken. Awel ja, een beweging, een golf, een wave veroorzaken.

F*ck JA!

Waarom maak ik het mezelf dan weer zo moeilijk! Waarom ben ik dan verdorie zo bang om die eerste stap te zetten, om mezelf te laten zien, om mijn dromen te delen met de wereld. Ik wil leven wat ik verkondig. Ik wil zijn wie ik ben. Het is dwaas, zinloos en arrogant om niet keihard mezelf te zijn. Om niet keihard te doen waar ik goed in ben. Want ik ben in veel dingen goed, vooral in combinaties van dingen. Ik doe niet zo aan één ding tegelijk, ik doe aan vanalles tegelijk. Dat werkt voor mij. Zo krijg ik die 1000den ideeën een klein beetje onder controle.

Een beetje.

Dat is goed genoeg. Een beetje controle. Want je er moet natuurlijk ok ruimte zijn voor spontaniteit. En belangrijk om even mee te delen is dat ik niet alleen goed genoeg ben. Ik ben ook geweldig. Vooral voor mezelf. Maar ook voor anderen :). Hoe dichter ik bij mezelf ben, hoe liever ik me zie, hoe liever ik jou zie. Hoe beter ik jou zie. Hoe beter ik jou jezelf kan laten zien. Want dat is wat ik wil. Mijn doel. Mijn missie. Ik wil jou jezelf laten zien. Ik wil je tonen hoe geweldig jij bent en wat je de wereld te bieden hebt. Ik wil je tonen dat de wereld net jouw echte zelf nodig heeft. Dat je dan je geweldigheid ten volle kan delen.

Echt.

Ik ben ook bang. Soms. Vaak. Maar niet altijd. Soms zit het gewoon goed en dan spring ik. Dan durf ik een heel moment vollenbak mezelf zijn. Leven zoals ik wil. Groots dromen en doen. Ik mag mezelf niet meer verstoppen want hoe kan jij me dan vinden? Hoe kan ik de wereld dan een mooiere plek maken? Hoe kan ik jou jezelf beter laten zien? Ik weet het. Ik moet gewoon naar buiten komen. Wat een angst toch, verdomme! Ik wil vrij zijn en durven.

Doe het!

Ik heb een stok achter de deur nodig. Een afspraak met mezelf. Een actie waar mijn toekomstige zelf heel blij mee zal zijn. Ik laat mezelf meer zien, ook als ik bang ben. Juist meer als ik bang ben. Lekker wat overwinningen op mezelf verwezenlijken! F*ck! Mijn maag geraakt in de knoop, allerlei gedachten stuiteren door mijn hoofd ‘niemand zit op jou te wachten, hoe ga je jouw doelgroep bereiken’. Waarom wou ik zo graag ondernemen? Omdat ik op mijn eigen manier wil werken en mijn eigen droom wil leven.

 

Dromerige groet,

Nele

Tegen de stroom in

Ik ben een zalm. Dat is best vermoeiend. Ik zwem tegen de stroom in. Niet omdat ik dat het gemakkelijkst vind maar omdat ik niet anders kan én wil.

Keuzes maken, beslissingen nemen, kiezen voor of tegen, stappen zetten, potten breken, duwen, trekken,… Ik krijg er energie van maar tegelijk verlamd het me soms.

Ondernemen = keuzes maken tegen de stroom in

Om ondernemend te zijn hoef je geen ondernemingsnummer en een boekhouder te hebben. Ondernemen is voor mij keuzes maken die bij mij passen. Niet keuzes die van mij verwacht worden door familie, opvoeding, vrienden en dé maatschappij, onze cultuur, onze geschiedenis. Keuzes maken tegen de stroom betekent heel vaak beslissingen nemen waar je omgeving niet achter staat en dat is best beangstigend.

Durven met een klein hartje

Toen ik voor het eerst sprak over ondernemer worden werd ik overspoelt door advies, negatieve ervaringen, goed aangedikte verhalen over ‘den dieje dit’ en ‘ik ken iemand die…’. Mijn prille wens werd meteen grotendeels de grond ingeboord. Daar stond ik dan met mijn fantastisch idee waar niemand op leek te wachten. De moed zakte in mijn schoenen. Toch bleef er al iets hangen want ik had het eindelijk gezegd. Het werd niet ontvangen zoals gehoopt maar ik had het wel luidop tegen iemand durven zeggen. Ik had eindelijk gedurfd.

Wie ben ik?

Toch leek ik ook vaak zelf niet te vertrouwen op mezelf als ondernemer. ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘wat heb ik nog toe te voegen aan het bestaande aanbod’, ‘ik zal maar gewoon blijven werken als werknemer’, ‘ik ga er nooit geld mee verdienen’, ‘ik ga dat meteen beu zijn’… Ik ondermijnde mijn eigen goesting om zelf een bedrijfje te beginnen.

Ik kende mezelf ook gewoon nog niet goed genoeg en anderen leken een ander beeld van mij te hebben dan ikzelf. Hoewel ik altijd al veel kritiek heb gekregen op mijn levenstijl en -ideeën bleek ik zelf ook veel kritiek te leveren op mezelf. F*ck it toch, hé! Ik heb al sinds mijn 23ste een coach, iemand die écht naar mij kijkt en luistert. Niet altijd dezelfde coach en niet altijd met dezelfde frequentie maar het was een investering in mezelf. Ik zag dat toen helemaal niet zo maar het voelde ook als mentale welness en zelfzorg heb ik mezelf zelden ontzegd :).

Waarom ben ik altijd zo hard voor mezelf, maak ik mezelf klein, durf ik niet vollenbak mezelf zijn? Het is toch dwaas om een soort grijze muis proberen te zijn en ‘hard’ te werken. Ik voelde al heel jong de drang om gewoon lekker mezelf te zijn maar durfde niet. Waarom eigenlijk niet? Omdat ik bang was dat anderen mij dan niet meer leuk zouden vinden. Omdat ik ergens bij wilde horen. Omdat ik speciaal wou zijn maar niet zo speciaal dat ik geen vrienden meer had. F*cking teenage struggle.

Eenzaam

Waarom keek ik dan wel enorm op naar die enkele individuen die zichzelf durfden te zijn, die daardoor vaak alleen waren (of net héél populair) en sterk leken? Zij durfden wat ik niet durfde. Hun kop boven het maaiveld steken. Soms waren ze ook juist heel onopvallend en onverstoorbaar. Lieten ze zich niet de kop gek maken door de mode of door hypes. School leek voor mij een plek waar je best niet te hard opvalt maar net genoeg om iets van je persoonlijkheid te laten zien. Maar ik had net heel graag heel mijn persoon daar laten zien! Gewoon keihard mezelf kunnen zijn en daardoor mogelijk gelijkgestemden tegenkomen, zonder tot een bepaalde kliek te moeten behoren om niet eenzaam te zijn. Want school is f*cking eenzaam, zelfs als je vrienden hebt.

Strijdvaart

Ik voelde mij niet gezien, ik werd zelden of nooit positief benaderd, kreeg punten op vakken die mij niet interesseerden maar werd nooit gewaardeerd voor mijn engagementen. Ik ben niet rouwig maar wel strijdvaardig. Als ik mezelf beter had gekend, als ik niet bang was geweest of ik wel graag gezien zou worden als ik echt mezelf zou zijn, als ik gestimuleerd zou geweest zijn om naast leerstof vergaren ook andere talenten had kunnen aanboren had mijn schooltijd er 1000 keer anders uitgezien.

Talenten aan het werk

Met leerstof vergaren werden de talenten Nieuwfreak en Kennisspons enorm ingezet maar bleef de Ideeënfontein op haar honger zitten. Ik had me graag ingezet om nieuwe leerlingen wegwijs te maken in onze school en te zorgen dat ze zowel praktisch als emotioneel sneller op hun gemak zouden zijn en daarin mijn talenten Sfeervoeler, Vertrouweling, Samenbrenger en Groeimotor voor ingezet. Mijn handen mochten alleen schrijven en hoewel de Woordkunstenaar dat geweldig vindt, had de Bewuste Beweger toch ook wat beweging nodig. En zo kan ik nog wel even doorgaan :).

Mijn parcours was lang, soms hobbelig, met veel zijwegen en soms zelfs nieuwe hoofdwegen, maar ook ongelofelijk boeiend en leerrijk. Ik heb mezelf al wat beter leren kennen en ik denk dat ik nog wel eens op date wil :).

Benieuwd hoe die volgende date verliep. Graag tot snel dan!

 

Verliefde groet,

Nele

 

 

Mijn Rode Draad

Wat wilde ik dan nog leren? Heel veel maar First Things First. De rode draad waaruit alles voortvloeide kreeg vorm.

Ik heb mezelf de laatste maanden stevig in kaart gebracht. Ik ben in mijn uithoeken op zoek gegaan naar onbekende plekken en in mijn hoofd heb ik grote kuis gehouden. Mijn vondsten waren beperkt maar waardevol en de ideeën die ik overheb krijgen een plek in mijn Ideeënboom. Welke vondsten waren dat dan?

Samen met Annelies van Fonkelveer ontdekte ik mijn Kerntalenten en werd er ongelofelijk blij van! Weet je waarom? Omdat ze stiekem allerlei dromen blootlegden, dromen die onmogelijk leken of enkel interessant voor ernaast. Maar ik wil niet ernaast, ik wil erin. Ik wil een inclusief leven. Een leven waarin werken en leven bij elkaar horen, overlappende delen van mezelf zijn. Ik voelde mij echt gezien als Nele, niet gewoon als mens.

Silvia gooide mij in het Talentenbad van Luk Dewulf en gaf me inzicht in mijn lijst talenten. Ik wist nu wel dat ik een Vertrouweling, Groeimotor, Buikdenker, Rots, Sfeervoeler, Samenbrenger en Ontrafelaar was, en ook wel een Ideeënfontein, Nieuwfreak, Bewuste Beweger en Woordkunstenaar maar wat moest ik daar nu mee? Hoe vertaal ik mijn talenten naar voldoening gevende activiteiten?

Eén van de belangrijkste doelen van de Pop Up was om een rode draad te vinden doorheen al mijn talenten en in mijn professionele bezigheden. En niet zomaar een draad maar echt MIJN RODE DRAAD. Niet het vage ‘mensen helpen’ maar een stevige, pittige en levensechte rode draad om U tegen te zeggen. Voor minder ga ik niet. Maar wat is die F*CKING rode draad nu?

Spelenderwijs dromen en talenten ontrafelen. Mensen echt zien.

I SEE YOU
play ° discover ° see

ICU
intensive ° care ° united

‘I see you’, zijn de drie woorden die mij het afgelopen decenium het hardst hebben geraakt en nog steeds doen. Die woorden komen uit Avatar. Twee mensen die elkaar echt zien. Intens. Diep. Echt. Dat is het leven voor mij.

INTENS. DIEP. PITTIG. ECHT. ZACHT. MILD.

I see you. Horen wordt luisteren. Kijken wordt zien.

I see fears. Bang zijn is ok. Iedereen is bang. Bang om te kiezen, niet graag gezien te worden, uitgelachen te worden, te falen, succesvol te zijn, om door de mand te vallen, te oud of te jong te zijn, niet goed genoeg te zijn. Bang om niet gezien te worden.

I see dreams. Dromen die veilig opgeborgen zijn voor ‘ooit’, ‘als’,…nooit. Dromen die vertaalbaar zijn naar jouw realiteit. Dromen die haalbaar zijn als je goed kijkt. Dromen die komen als je durft. Dromen waar je niet in durft geloven.

I see talents. Dingen waar je energie van krijgt. Activiteiten waar je voldoening uithaalt. Daden waar je blij van wordt.

I see you smile wanneer je me vertelt dat je ergens blij van wordt maar soms ook bang bent. Wanneer je me vertelt dat je ergens energie van krijgt en toch niet goed waarom je daar van gaat stralen.

I see you. 

Dit wordt het. Mild en Pittig. Coaching. Workshops. Facilitaties. No more downgrading myself!

‘I see you, baby, shaking that ass!’ en dies meer want de fysieke mens heeft ook aandacht nodig!

Blije groet,

Nele

 

Bron afb.: Where the Magic Happens

 

Epiphany-moment

Life is hard sometimes but it’s always great!

– Nele Van Eyken –

Ik wou mijn rode draad vinden. Ik wilde een echt factuur uitschrijven. Ik wilde een plan hebben om als zelfstandige in hoofdberoep te kunnen werken en overleven. Een beetje ambitieus maar ook heel realiseerbaar. Want ik ontdekte along the way dat mijn attitude mij afremde. Beseffen dat het niet alleen de omstandigheden zijn maar hoe ik ermee omga, nou, dat kwam binnen.

Ik preek namelijk al jaren dat niet hetgeen je meemaakt je vormt maar wel wat je ermee doet. Het was dus best een eyeopener te beseffen dat ik dat zelf niet al te geweldig deed. Dat ik af en toe de schuld van me afschoof, dat ik me kleiner maakte ‘ik kan dat niet’ en mijn verantwoordelijkheid niet nam (lees: excuses verzon tegen de sterren op). En je raadt al wie daar het meeste last van had? Juist, IK.

Schaamrood op mijn wangen. Maar zal ik maar zo mild zijn voor mezelf als voor anderen. Mmmh. Niet makkelijk. Toch. Ik mag mezelf ook een beetje krediet geven met heel wat balletjes in de lucht. 🙂

Ik blik even terug tot augustus 2017. Ik stapte de trein uit en wandelde vol spanning naar een prachtige plek in Brussel voor een kennismakingsgeprek met Silvia en Kris voor de Pop Up. Deelnemen speelde al meer dan een jaar door mijn hoofd en het borrelde. Het was een smak geld die ik zou uitgeven maar het voelde 5 voor 12 én de juiste stap! Ik wilde vooruit en aandacht voor mijn veelheid als Creatieve Generalist maakte mijn beslissing makkelijk. Gezien worden voor wie ik was en nog steeds ben, dat was de essentie. Dan zou ik mezelf durven zijn en grote stappen durven zetten.

En zo geschiedde. De eerste sessies deden pijn maar ik moest en ik wou erdoor. Wat maakte ik mezelf allemaal wijs? Wat wil ik echt? Ben ik ergens goed in? Ergens halverwege, half januari, barstte ik open. ‘Perfectionisme’ en ‘belemmerende overtuigingen’ deden mij even de das om. Ik schreeuwde het uit, het deed pijn en deugd en verdriet en vreugde baanden zich een weg naar buiten. Ik had een belangrijk punt bereikt waarop ik besefte dat ik nooit heb ‘leren leren’ en dat ik dat heel graag wil kunnen, verdomme!

Het was een epiphany-moment dat ik nooit meer vergeet. Omdat ik alles snel begreep als kind en ik ‘slim’ was, is het idee in mijn hoofd geslopen dat leren vanzelf ging én dat ik dus niet moest studeren. Als gevolg leerde ik nooit leren en legde ik mijn lat alsmaar lager tot op het punt dat alles vanzelf ging. Gelukkig gingen er heel wat dingen ‘vanzelf’ of ik deed ze gewoon zo graag. Ik haalde twee diploma’s waar ik nog steeds fier op ben. Op school/de hogeschool werd leerstof aangereikt en kennis opdoen begeleidt. In het ‘volwassen’ leven zijn er plots heel veel zaken die je zelf moet uitzoeken en moet je ontdekken wat je nog te leren hebt.

Dat laatste gebeurde gewoon niet. Ik liep weg, deed mijn werk niet goed. Zodra ik voelde dat het niet meer vanzelf ging, haakte ik af. Soms was dat omdat ik iets beu was en er nog weinig nieuws te leren viel. Vaak was ik gewoon te bang omdat ik iets moest aanleren en ik geloofde dat ik dan maar te dom was voor die taak of die job. Auch!

Natuurlijk leerde ik al doende heel wat bij de afgelopen 10 jaar als werknemer. En die kennis en competenties komen als ondernemer ontzettend goed van pas. Ik besefte enkele maanden geleden dat ik altijd de veilige optie koos, nl. wat ik al kon, ook in mijn studies (Interieurvormgeving en Journalistiek). Ilse Schorrewegen van Kantelpunt hield me een harde spiegel voor met haar artikel ‘Ik kan het goed = foute reden voor studiekeuze‘.

Ik was vastbesloten: ik wilde leren leren. Ik wilde voor iets durven kiezen dat ik nog niet (goed) kon en daar dan beter of zelfs goed in worden. Toen ik doorhad dat ik een opleiding wilde gaan volgen moest ik ook heel hard lachen. Want in de Pop Up staat ‘ik ga nog een cursus of opleiding volgen’ voor ons oneindig uitstelgedrag en de angst om nog niet goed genoeg te zijn als ondernemer. :)) Het is daar echt plezant en lachen met onze eigen valkuilen lucht enorm op!

Wat wilde ik dan allemaal bijleren? En hoe zit dat nu met die rode draad en dat eerste factuur? Dat lees je hier snel!

Opgetogen groet,

Nele

 

 

Bron afbeelding: the-anatomy-of-an-epiphany

 

Waarom mijn blog ‘Nele Onderneemt’ heet?!

Het is begonnen als een werktitel en er is nooit een andere titel gekomen. Omdat er niets beter de lading dekt dan deze :).

Want dat is namelijk wat ik doe, ondernemen. En niet enkel in de strikte zin van het woord, met een ondernemingsnummer enal. Ik heb er wel degelijk één. Het gaat vooral over proberen, testen, vallen en weer opstaan. Zoals het leven eigenlijk voorzien is. Zoals kinderen leren, zoals wij leren.

Ondernemen is ook durf. Durven mijn eigen weg te kiezen, koppig iets volhouden omdat ik geloof dat het op mijn manier kan werken en soms gelijk krijgen. Niet altijd, wel soms (zoals in proberen en soms lukken, soms heel veel leergeld betalen). Het lef hebben om mijn eigen koers te varen. Om te zorgen dat mijn manier werkt…voor mij. Ook wel omdat ik niet anders kan. Niet anders wil.

Ondernemen is niet bij de pakken blijven zitten, maar oplossingen verzinnen, improviseren, creatief zijn met de middelen die ik had en heb, blij worden als MIJN oplossing werkt, luisteren naar anderen maar er toch altijd weer mijn eigen saus aan toevoegen, nooit klakkeloos overnemen, boetseren, gutsen naar eigen beeld,… Ik lijk God wel :).

Hoewel ik blog ben ik heel graag OFFLINE. Toch hou ik van de interactie en boeiende prikkels ONLINE. Evenwicht zoeken blijkt cruciaal. In mijn studiejaren, middelbaar maar vooral hogeschool, kon ik mijn offline-creativiteit inzetten om online ook creatief te zijn. Ik leerde om het minimum te begrijpen van administratieve en grafische software om mijn ideeen over te brengen, niet om er expert in te worden (de eeuwige creatieve generalist).

In mijn opleiding Interieurvormgeving leefde ik me uit in de 3D-uitwerking van mijn projecten en maakte fantastische maquettes. Het werd lastiger toen er ook technische tekeningen bij kwamen kijken. Hoewel ik het tekenprogramma onder de knie had, was het een lijdensweg en een uitputtingsslag voor mij om uren en soms dagen achter mijn scherm te  zitten en tendinitis op te doen. Ik loste dit op door extreem sumiere digitale tekeningen te maken en aan te vullen met de prachtigste handgetekende perspectieven en kleur- en materiaalstudies in collagevorm af te leveren en daar regelmatig heel fijne feedback op te krijgen.

Toch leek het alsof de rest van de wereld mij zei dat digitaal toch de weg zou zijn. De handenarbeid verminderde en zo ook mijn motivatie en in mijn laatste jaar leek ik eerder op automatische plioot te werken. Ik besefte dat ik nooit een digitaal technisch tekenwonder zou worden. Bij mijn eerste sollicitatiegesprekken nadien bij architectenbureaus bleek dat mijn werk daar de eerste jaren uit technisch tekenen zou bestaan.

Zwaar teleurgesteld ben ik dan op de faculteit Psychologie terechtgekomen om na enkele maanden te beseffen dat al die theorie geen kaas voor mijn bek was.

Omdat schrijven nog steeds een passie was, besloot ik Journalistiek te gaan studeren in Mechelen. Dat bleek een schot in de roos. Ik kon schrijven over mensen en dingen die me boeiden én me creatief uitleven. Ook hier worstelde ik me door Office en Adobe en hoewel het nooit hechte vriendschappen zullen worden, leerde ik enorm veel en doe ik er nu nog steeds mijn voordeel mee. Hoewel ik het toen niet als een talent zag, zag mijn docente webdesign dat ik een bepaalde stijl had die zeker kon werken. Ik knipte en plakte namelijk digitaal. Knippen en plakken zijn namelijk skills waar ik nu heel fier op ben :). Maar toen nog niet…

Gek genoeg koos ik voor Online Journalistiek als afstudeertraject. Dat heeft met de snelheid van het medium te maken. Je schrijft iets, je gooit het online en iedereen kan het meteen lezen. Ik startte een blog en had al snel heel wat volgers. Het besef ‘er lezen mensen wat ik schrijf’, ‘er zijn lezers geïnteresseerd in mijn recepten en verhalen’,…kwam dat wat er in mijn hoofd zat anderen ook echt kon boeien. Er zaten zelfs mensen op te wachten toen ik vegan en glutenvrije recepten begon te delen.

Mijn talenten, ideeen, dromen en competenties inzetten op de klassieke arbeidsmarkt bleek verre van eenvoudig. Meermaals liep ik vast op inhoud of management, botste ik met bedrijfscultuur, arbeidsethos, kon ik mijn ideeen niet kwijt, leken collega’s mij niet te begrijpen, verveelde ik mij, was ik mijn werk snel beu,… Ik had bijna elk jaar een andere werkgever, nieuwe omgeving en nieuwe collega’s. In het begin is dat spannend en leuk maar eens ik mijn job onder de knie had, sloeg de verveling toe. Bore- en burn-out kwamen alsmaar vaker om de hoek kijken.

Ik heb mezelf meermaals heruitgevonden, loopbaanbegeleiding gehad maar na 11 jaar werknemer te zijn lijkt het tijd voor een ander pad. Daarom startte ik in oktober als zelfstandige in bijberoep, mét ondernemingsnummer en veel goesting. Zoals het een Creatieve Generalist betaamt, was het vinden van een activiteit geen sinecure. Of beter, het afbakenen van één of meer ideeen tot en werkbaar geheel. Aan ideeen uiteraard nooit een gebrek :).

Daarom was de Pop-Up Onderneming het perfecte traject voor mij. Dat traject loopt stilaan ten einde. De uitkomst daarvan deel ik graag met jullie…binnenkort. Net als mijn OFFLINE/ONLINE-leven vorm krijgt.

Offline-Online Groet,

Nele

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑