Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

Ik ben Woordenaar van geboorte

Ik wil jullie iets vertellen. Eigenlijk twee dingen. Ik zal beginnen met hoe het begon. Er is iets in mij wakker geworden dat sinds de geboorte van mijn kinderen in slaap was gevallen. Mijn gedichten en poëtische teksten waren niet dood maar in een zeer lange winterslaap. Mijn eerste blog Popje Matuur ben ik zelf gaan herlezen en heeft me ruw wakkergeschud.

Ik ben Woordenaar.

Hoewel ik zelf geen echte poëzielezer ben, is het schrijven ervan wel iets wat me plezier geeft, me het gevoel geeft écht te leven. Leven tot in mijn kleine teen, tot in mijn haarwortels, tot in verloren gewaande hoeken. Schrijven doe ik altijd en overal, over mijn parcours, mijn experimenten, mijn angsten. Mijn gedichten gaan nog dieper, brengen me waar ik soms zelf niet durf te zijn.

Uit een talententest kwam het talent Woordkunstenaar naar boven en tijdens een coachingsgesprek met Silvia Derom werd dat bevestigd. Enkele weken later zat ik bij Annelies Smetryns van Fonkelveer voor een uitgebreide Kerntalentenanalyse. Ik was licht verbaasd en tegelijk superblij dat één van mijn sterke Kerntalenten ‘Show en Entertainment’ was. Ik nam er ook even het Vision Board bij dat ik vorige maand maakte en toen kon ik het voor mezelf toch gewoon niet meer ontkennen.

IK MOET DAT F*CKING PODIUM OP!

Lang heb ik me afgevraagd: Waarmee dan? Moet ik een Tedtalk doen? Waarover dan? Misschien moest ik improvisatietheater een kans geven? Dan moet ik eerst een gezelschap vinden en dan moet dat klikken en eigenlijk voel ik niet zoveel voor ‘theater’. Oh my! Ben ik gewoon moeilijk? Weet ik niet wat ik wil? Ik weet alleszins wat ik niet wil. Dat is altijd een goed begin.

Toen hoorde ik Saïd Boumazoughe op Radio 1 en hij blies me van mijn sokken, wist me ergens te raken waar ik stil van werd. Hij bracht tekst op een ritmische manier, een poëtische versie van het nieuws. Hij deed wat ik wou doen. Ik voelde dat. Het werd me duidelijk. Ik moest niet meer zoeken. Dit wil ik. Echt.

Mijn buik spant van angst maar mijn moed is groter dan mezelf en mijn hart draait overuren.

Wat ik jullie nog wil vertellen is het spannendste wat ik ooit heb gedaan. Denk ik.

Ik heb me ingeschreven voor de voorrondes van het BK Poetry Slam én ik ben geselecteerd! En nu komt het nog gekkere stuk. Ik ga een Pippi Langkousje doen want…ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan. Eigenlijk klopt dat niet helemaal. Ik heb het al 1000 keer gedaan, in mijn dromen, voor mijn spiegel, in mijn hoofd,… Nu ga ik dat echt doen!

 

‘Oh My F*cking Goodness, what am I doing’-groet,

Nele

Advertenties

Buiten de lijntjes

Soms is het allemaal een beetje teveel. Dan trek ik me terug en blijf ik lekker thuis. Onze 3-jarige dochter lijkt op mij. Bij haar is het soms ook even teveel. Dan blijft ze lekker een dag thuis en leven we op haar tempo. Vorige week hadden we zo’n dag. Ik stelde voor om samen een Vision Board te maken. Uiteraard heb ik dat voor haar anders verwoord.

Ik stelde haar voor om prentjes te zoeken voor haar nieuwe kamer (in ons weldra nieuwe huis). Taarten, kaarsjes, vlaggetjes en een speeltuin passeerden en kregen een plek op haar blad. Ze werd het plakken beu en ging dan maar kleuren op haar prenten.

‘Ik kleur tussen de lijntjes, mama’, zegt ze grinnikend.
‘Dat is toch niet mooi binnen de lijntjes’, reageer ik een beetje verbaasd.
‘Jawel, mama, maar niet echt hé’, zegt ze nu met een grote grijns.
‘Kleur je het liefst binnen of buiten de lijntjes?’, vraag ik.

‘Ik kleur het liefst buiten de lijntjes‘, antwoord ze heel zelfverzekerd.

Mijn hart zwol van trots. Wat fijn om dit te horen. Ze beseft zelf de impact niet van haar woorden maar het is alvast een kostbare ervaring voor mij.

Want soms zijn het niet alleen de prikkels die me overweldigen, ook de kracht van de stem die zegt ‘doe maar gewoon’, ‘steek je hoofd niet boven het maaiveld’,… Het prijzen van ‘kleur maar flink tussen de lijntjes’ voelt zo ook heel dubbel. ‘Doe maar lekker wat je wil’ klinkt veel uitnodigender. Dit inzicht neem ik alvast mee!

 

Visuele groet,

Nele

 

Afb.: Marion Welling

De Grove Borstel Methode

‘Pak de borstel maar’ en dan gaan we lekker vegen. Alles op een hoop. Rondslingerend speelgoed, verdwaalde kledingstukken, stiekeme snoeppapiertjes, droge boterhamkorsten, lege chipszakken, een vergeten boek over timemanagement maar ook kruimels, zand… kortom STUFF & STOF.

Dat ligt daar allemaal in de weg, op de verkeerde plek en verstoort de rust in mijn gezichtsveld. Dus als het me teveel wordt neem ik een grote borstel en veeg ALLES bij elkaar. Dan neem ik enkele lege bakjes, wasmanden, doosjes en begin ik supersnel alles te sorteren. Wat overblijft en geen functie lijkt te hebben belandt onherroepelijk in de vuilnisbak en de stofzuiger.

Dat werkt. De kindjes vegen elkaar ook wel eens weg maar dat is dan vooral een heel goedkope en eenvoudige manier om hen even bezig te houden. Een soort instant nanny. En zelfs onze 3-jarige doet graag mee en gaat plat op haar buik met de borstel onder de zetel ‘want we hebben weer veel rommel gemaakt, hé, mama’. Als je dat maar weet :).

Voor alle materiële zaken werkt die borstel geweldig. Wat dan met digitale aanwas van dingen zoals mails, meldingen en topaanbiedingen?

Zelfde methode! Ik open mijn mailbox, kies ‘select all’ en deselecteer enkel de mails die ik echt belangrijk vind (meestal 5%). Als er dan nog een nieuwsbrief binnenkomt die ik nooit zal lezen, schrijf ik me meteen uit. Ik heb zonet 100 (!) nieuwsbrieven van dezelfde verzender verwijderd en dat was nog maar van enkele maanden. TOO MUCH!

Ik ging meer GENIETEN dit jaar en dat doe ik dus door allerlei gewoontes terug boven te halen van toen ik single was en alleen woonde zoals dat rigoureus opruimen in mijn fysieke én digitale leven. Want ik verzamel wat bij elkaar.

 

Fijne groet,

Nele

 

Afb.: karwei.nl

 

 

Gezocht: een podium

Ik zoek een podium. Het is eruit. Het moet eruit. Ken je dat gevoel dat iets heel erg MOET. Je lichaam stroomt over van iets te willen. En ik heb het nu even niet over seks. Dat is voor een andere keer. Maar ik wil dus iets.

Een podium.

Hoe? Wat? Waar? Wanneer? Met publiek enzo? Ja, die vragen gaan ook door mijn hoofd. Ik weet niet precies hoe het moet zijn en dat is ook goed zo. Gewoon een plek in een ruimte die een beetje hoger is dan de rest en dan daarvoor enkele stoelen met enkele mensen. En dan ik heel kwetsbaar op dat podium en ik weet niet eens wat ik dan ga zeggen of doen. Dat is net het punt. Ik wil op een podium staan met een beetje publiek en dan wil ik zien en voelen wat dat doet en wat ik spontaan wil.

Ik mag dan vals zingen, een complexe uiteenzetting doen over mijn visie op onderwijs of iets grappigs vertellen en niemand hoeft te lachen (maar dat mag uiteraard wel) of een verhaal vertellen, echt of fictief. Ik mag alles en jullie ook. Het hoeft niet geweldig te zijn want het gaat in de eerste plaats om de ervaring, het gevoel, de spanning en de angst.

Mystery On Stage

De afgelopen weken waren heftig en daardoor was ik even uit het oog verloren dat ik laureaat ben van Mystery On Stage. Je raadt het al. Op een podium. Voor meer dan 100 mensen mag ik straks mijn toekomstproject voor het onderwijs gaan voorstellen. Gisteren kwam dat besef pas binnen. Wat een zalige timing! Hoe minder tijd ik heb om me voor te bereiden, hoe minder tijd ook om me alvast zorgen te maken.

Gezocht: een podium

Zou jij ook wel eens graag op een podium staan? Boezemt het je angst in? Weet je niet precies wat je dan wil doen op dat podium? Wil je proeven van het podium in een veilige omgeving? Of net voor een echt publiek? Voel je je aangesproken door mijn oproep en mijn verhaal? Je vindt zeker een weg om mij te vinden.

Gestage groet,

Nele

 

Afb.: podium

Ik geef me over

Na een week vol emoties die me heen en weer slingeren, twijfels, angsten, ziekte en epifanies, ontdekkingen, bevestigingen van talenten, onder ogen zien van mijn echte dromen, voel ik me vrijer en voel ik de ontzettend grote nood aan meer vrijheid en ruimte.

Ik ben zeker. De stemcoach neemt de leiding. Ik geef me helemaal over. Ik voel hoe mijn lijf volgt. Me overstag doet gaan. Ik voel iets breken. Mijn weerstand. Ik voel tranen. Van geluk. Het mag er eindelijk uit. Mijn stem. Veel te lang opgeborgen. Verstopt. Te lang geen water gegeven. Bang geweest dat mijn stem niet groter mocht worden. Bang. Maar nu niet meer. Ik geef me over.

Ik geef me over

Ik neem ruimte in
Jouw ruimte
Mijn ruimte
Lucht om te proeven waar de wind vandaan komt
Wind om te horen hoe sterk ik ben
Water om drijvend licht te zijn
Grond om te zien dat ik sta
Hier sta ik
Alleen
Vol spannende durf
Een klein groot meisje
Alleen
Minder bang
Luid
Brullend
Zich overgevend
Aan ruimte
Veel ruimte

En een podium
Een podium
Voor mij
Alleen

 

Nele. Gewoon Nele.

Afb.: Verborgen

Van de kaart

Wel. Dat gaat hier helemaal niet vlot, die 40 dagen bloggen :). Maar bon, dat zegt ook veel over mij. Ik heb al elke dag een blogpost in mijn hoofd geschreven. Dat geldt ook. Of dat heb ik althans vandaag beslist. Een uitdaging is leuk maar ik voel geen druk om te slagen, de beste te zijn ofzo. Tot hier dus mijn welgemeende excuses en wat onzin om toch maar gewoon te zeggen: ik was te lui/had geen zin/tijd/inspiratie om te schrijven.

Maar vandaag dus wel. Met een slapend kind naast mij nota bene. Dat excuus ‘ik kan niet schrijven als de kinderen thuis zijn’ gaat dus niet op. Ja, soms wel, soms.

Hoewel de dagen langer worden lijken ze nog steeds te kort. Ofwel ben ik nog steeds niet zo goed in timemanagement. Ik ben mogelijk gewoon niet zo goed in alles waar het woord ‘management’ in voorkomt want dan moet je dus punctueel, consequent, volhardend enzo zijn. Mmmh, not me.

Wie ik wel ben wordt me alsmaar duidelijker. Soms pijnlijk, soms zalig bevestigend. Neem nu het eerste oudercontact van onze dochter van 3. Auch, slap in the face. Wat lijkt dat kind op mij en hoe hard raakt het mij emotioneel?! Fuck. Mama van de kaart. Wereld op haar kop. Onverwerkte shit op mijn dak. Nee, geen zin in. Bon, hier moeten we even lekker door. Heel diep duiken, de bodem raken en dan rustig weer naar boven.

In dat stukje terug naar boven werd ik afgelopen week gelukkig op zalige wijze door twee topmadammen met mijn voeten stevig maar stralend op de grond gezet. Hoewel een Kerntalentenanalyse best pittig kan zijn is het vooral een schitterende weergave van verschillende elementen uit mijn persoonlijkheid. Ook iets met een podium maar daarover later meer. Annelies van Fonkelveer heeft me een spiegel voorgehouden en me laten zien waar ik WEL goed in ben en vooral ook de talenten waarin ik exceleer.

Begin dit jaar wilde ik mijn stemcoaching weer oppikken maar vroeg aan Katrien van Sparklin’ Voice of ze niet iemand kende met een praktijk dichterbij Leuven. ‘Ja, toevallig wel, Frederika zit in Kessel-lo’. Ik kon mijn geluk niet op. Vrijdag zagen we elkaar voor het eerst.  Na een kort introductiegesprek gingen we aan de slag.

OH MY GOD. Dat is het meest accurate dat ik kan uitbrengen na die sessie.

…wordt vervolgd.

Excellente groet,

Nele

 

Gewoon.

Het was heerlijk daarnet. Echt. Niet normaal en tegelijk gewoon zwemmen, maar dan wel in een bad van zalige plannen, wilde ideeën, degelijke dromen en vooral visie en missie en doelen waar ik me in kan vinden. Waar was ik dan? Daarover later meer.

Dag 40 Dagen Bloggen, ja, dat begint eigenlijk pas volgende week, maar bon, ik ben toch al gestart. Goed hé. Ja, want dat wachten en dan al zo allerlei onderwerpen plannen enzo. Dat is niet zo mijn manier. Ik wil gewoon schrijven en delen en misschien wel hier of daar een zaadje planten. Dat is ook gewoon hoe ik ben en wat ik doe. Gewoon. En wachten is volgens mijn 3-jarige dochter toch ‘echt héél saai’. Ik vind wachten nooit saai maar als ik vandaag al aan iets nieuws mag beginnen ga ik niet tot volgende week wachten.

Zo ga ik ook niet meer wachten om te ondernemen tot ik expert ben, of nog wat opleidingen heb gevolgd, of mijn klanten of opdrachten uit de lucht komen vallen. Nee, vanaf nu is ondernemen ONDERNEMEN. Niks passiefs daaraan. Gewoon doen. Zoals ik eigenlijk altijd al heb gedaan maar het niet doorhad. Ik begin gewoon ergens aan en doe voort tot ik alles heb geleerd wat er te leren valt of tot ik het beu ben. Wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt, laat ik daar maar eerlijk in zijn.

Wat was er nu zo heerlijk daarnet?

Ik was uitgenodigd door Lore Baeyens om deel te nemen aan de workshop/brainstorm rond een maak-leer-plek in Leuven. Ik kon daar werkelijk al mijn ideeën rond jongeren, ondernemerschap en spelen voor iedereen gewoon kwijt. En dat niet alleen maar er waren gewoon nog andere mensen die mijn ideeën deelden of toch stukken ervan of die iemand kenden die daar mee bezig was. Of gewoon pittige mensen waar vuur en goesting uit sprak.

Heerlijk.

Ik werd niet wild van enthousiasme. Er daalde een soort warme kalmte over mij en een magisch besef. ‘Er zijn nog mensen zoals ik die bruggen willen bouwen, die verschillende sectoren en organisaties en mensen samen willen brengen om samen te werken, van elkaar te leren,….’. Michael Jackson wist dat al ‘You are not alone’ (dat gaat misschien wel over iets anders maar de titel klopt). Ik sprak met Dirk, iemand die mij was opgevallen door zijn kritische en interessante opmerkingen en tussenkomsten en die bleek dan de artistiek directeur van fABULEUS te zijn. En dat brengt mij naadloos terug bij Michael Jackson want Dirk maakte de fantastische voorstelling ‘Neverland’ met de muziek van MJ. 🙂 Dirk linkte mij weer aan iemand anders (dit krijgt nog wel een staart) en zo gaat mijn bal aan het rollen.

Je voelt het al, er beweegt iets. Niet alleen in mij maar gelukkig bij vele Leuvenaars! Wat een ongelofelijke zaligheid om hier deel van te mogen uitmaken. Ik voel hier iets voor. Liefde, engagement, goesting,… Fantastisch om mensen te mogen ontmoeten uit uiteenlopende sectoren en disciplines en een samen een visie, missie en doelen te creëren. Ik wil hier verder deel van uitmaken. Ik wil deelgenoot zijn. Mijn kennis en ervaring delen maar evenzeer leren van anderen. Anderen laten leren van nog anderen. Jongeren laten kennismaken door te doen, te ontmoeten, drempels te verlagen, stappen te zetten, anderen stappen te laten durven zetten en jongeren een plek geven in de wereld, hen betrekken bij organisaties, ondernemers, bedrijven, kunstenaars.

Gewoon.

Omdat ik hiervoor gemaakt ben. Ik ben 35 (binnenkort 36) en klaar voor een nieuw hoofdstuk waarin ik mijn eigen ondernemerschap en ondernemingszin wil inzetten voor anderen. Ik wil dat spelen, vrijheid en experimenteren terug een vast onderdeel van het leven van elke mens. Dat wie wil het kind, de vrije ontdekker, terug kan vinden in zichzelf.

Gewone groet,

Nele

Bron afb.: dejongeontdekker.nl

 

Doel = Genieten

Ik doe het weer. Ik doe mee. Al dat vasten klinkt wel goed maar meer creëren ook. Dus dat laatste ga ik zeker doen. Ik ga 40 Dagen Bloggen om mijn blog weer te boosten. En vooral genieten van het schrijven. Mijn doel van het jaar is GENIETEN. Elke dag. Van alles wat ik doe.

Vorig jaar deed ik ook al mee en dat was in de periode dat mijn sollicitatieproces heel spannend werd en ik mezelf had uitgedaagd om binnen de 40 dagen een job te hebben. En dat is gelukt. Of toch ongeveer. Net buiten die 40 dagen maar de job was wel binnen! Euforie en toch wel verrast dat een doel stellen me enorm hielp om te focussen en mezelf hoger in te schatten. Want de tijd van mezelf te onderschatten laat ik stilaan achter mij.

Ook deze keer is het een spannende periode voor mij want zoals sommigen wel weten ben ik als ondernemer gestart. Eindelijk. In bijberoep, om rustig te starten. Mijn doelstelling is om mijn eerste factuur te kunnen uitschrijven tegen april. En dat is niet lang meer maar ook nog wel tijd genoeg om er dus met wat extra druk in te vliegen.

Mijn eerste factuur, ja, dat lijkt eenvoudig en gewoon maar dat is een mijlpaal. Dat weet ik nu al. Als creatieve generalist begin ik eindelijk mijn rode draad te vinden in al die honderden ideeën die mijn hoofd bevolken. Gelukkig zit ik in het beste ondernemerstraject ooit ‘Pop Up Onderneming’, begeleid door de geweldige Silvia Derom en de ongelofelijke Kris Snick, bijgestaan door een hele resem andere topcaoches als daar zijn, danseres en wandelcoach Teuta Dibrani van Wolkenlopers, Talentencoach Muriel Bruynooghe, en Marina Jacobs, financieel en administratieve steun.

Uitdaging, veilige experimenteerruimte, hoogtes, laagtes, alleen, samen, lachen, meeleven, alle emoties, onzekerheden maar ook sterker worden, gesteund worden, geprikkeld,… De Pop Up Onderneming is de vijver die ik nodig had en heb! Ik ga nog wat genieten.

Wie ben ik? Als ondernemer? Dat ontdek ik en jullie met mij de komende weken. Ik heb al één belangrijke ontdekking gedaan. Ik ben een geweldige werkgever voor mezelf. Ik kan motiveren, enthousiasmeren en mezelf focussen op studeren, lezen en administratie. Ik maak contact, leg linken met mensen en organisaties en ontdek een zeer doelgerichte kant van mezelf!

Ondernemen is een beetje als thuiskomen.

U hoort nog van mij. Maar dan echt hé. Zonder spam. 🙂

Doelgerichte groet,

Nele

Onderwijs: hemel of hel?

Er Stroomt Iets.

Iets goeds. Lang heb ik gezocht naar een thema dat al mijn ideeën kon verenigen. Een rode draad doorheen mijn constante stroom van ideeën en plannen. Solliciteren bij UNIZO was een goeie eerste stap. Toen ze me daar voorstelden om via het Onderwijs ondernemingszin en Ondernemerschap te gaan stimuleren, was ik verkocht. Onderwijs is een stokpaardje, een alomtegenwoordigheid, zowel negatief als positief. Ondernemerschap achtervolgt me, kruist mijn pad en rijdt me soms klem. Die twee combineren was de start van iets. iets spannends want ik werd erdoor uitgedaagd. Iets boeiends want ik ervaarde voor het eerste sinds heel lang intellectueel genot. Iets louterends want ik besefte dat ik zou kunnen bijdragen aan een beweging in het Onderwijs.

September bracht nog meer want ons oudste kind gaat voor het eerst naar school. Confrontatie. Frustratie. Kind zien wegkwijnen in de drukte, doodvermoeid zien thuiskomen. ‘Ik mag niet slapen van de juf’, ‘Ik wil niet naar school’,… na enkele weken. Ik herken mijn kind niet meer; moe, onhandelbaar, onredelijk, speelt niet meer, hangerig,… Ik hou haar stevig vast maar mijn moederhart huilt.

Dit kan toch niet de bedoeling zijn.

Eind oktober is de maat vol en na de Herfstvakantie schrijven we haar in in een andere school. Elke middag platte rust, kleinere klasgroep, veel structuur, veel aandacht voor zelfstandigheid. Ons kind bloeit open, we zien haar evolueren van schuchter en bedachtzaam naar een vlotte babbelaar en initiatiefnemer. Ze danst en zingt als ze thuiskomt en zelfs na de naschoolse opvang is er van vermoeidheid nauwelijks sprake. Ze vertelt over haar dag, is opmerkzaam, zorgzaam voor zichzelf, haar knuffels, haar broer en voor ons.

De beslissing om te veranderen kwam uit onze buik en na een week sloeg de schrik ons om het hart. ‘Hebben we er wel goed aan gedaan?’, ‘Gaat het wel goed gaan?’, ‘Hoe gaan we het volhouden om elke dag naar Wijgmaal te rijden?’. We zijn intussen overtuigd van onze keuze. Ons kind duidelijk ook.

‘Alle scholen zijn toch een beetje hetzelfde’, ‘Dat is toch normaal dat ze niet meer slapen op school’, ‘Dan moet je ze ’s middags maar gaan halen hé’, ‘Zo is het nu eenmaal’ en zo kan ik nog wel tientallen opmerkingen geven. Ik vind dat niet normaal, gelukkig zijn niet alle scholen hetzelfde (of spijtig), ik werk dus kind elke middag ophalen lukt niet en ik weiger me erbij neer te leggen. De overgang van kinderopvang naar school mag toch geleidelijk, een kind van 2.5 – 3 jaar is best moe van spelen, nieuwe indrukken opdoen, nieuwe kinderen en grote mensen leren kennen en nieuwe kennis en kunde opdoen. Een beetje rust op school lijkt me dan geen overbodige luxe.

En vooral, zonder de helikopter-ouder te zijn, wens ik aandacht voor de eigenheid van mijn kind. Ik wil namelijk dat zij, net als alle andere kinderen, zichzelf mag blijven en tonen. En als dat niet lukt is dat niet de schuld van de leerkracht die meestal de ziel uit zijn of haar lijf werkt. Ik stel zelfs voor om de schuldvraag volledig achterwege te laten en gewoon onze verantwoordelijkheid op te nemen.

Het onderwijs palmt een groot deel van het leven van een kind en jongvolwassene in. Laten we hen zichzelf zijn, geven we hen ruimte voor eigen inbreng, leren we hen kritisch en mondig zijn? Wordt de tijd die zijn op school besteden zinvol gebruikt. Durven en mogen ze initiatief nemen, zelf voorstellen doen, thema’s aanbrengen, hobby’s meebrengen, daarover praten, talenten ontwikkelen en tonen?

Ik ben kritisch. Ik wil meer. Ik bouw mee aan de toekomst. Ik ga niet te ver. Misschien zelfs nog niet ver genoeg. En ik ben niet alleen. Er zijn meer stemmen. En die klinken gelukkig alsmaar luider.

Wat als een burnout op je 30ste het gevolg zou kunnen zijn van al jaren woekerende faalangst ontstaan in je schooltijd? Falen was geen optie omdat het meteen goed moest zijn.

Wat als ….?

Ik ga ermee aan de slag! Met ontzettend boeiende mensen en organisaties, op mijn werk en daarbuiten, overal waar ik mijn steentje kan bijdragen. En ik heb heel wat steentjes verzameld de afgelopen jaren want elke ervaring of stukje kennis is er eentje.

Woekerende groet,

Nele

 

Bron afb: demaakbaremens.org

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑