Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

De Luxe van de Traagheid

Laat ik even eerlijk zijn. Ik was een beetje bang om hier te schrijven. Om jullie te vertellen hoe het gaat.

Ik heb de laatste weken enkele beslissingen genomen die er eigenlijk al heel lang zaten aan te komen. Ik ben eindelijk terug halftijds gaan werken. Yes! Had ik al veel eerder moeten doen maar geen erg, blijkbaar heb ik ook nog af en toe een muur nodig om tegen te knallen voor ik door heb dat ik te hard loop.

De ondernemerskriebel begon na enkele weken rust zich weer stilletjes een weg te banen tot in mijn hoofd. Het ontbreekt me niet aan goesting om er meteen aan te beginnen maar aan wat dan wel? Ik weet niet WAT ik moet/wil/kan/mag doen. Aaaargh! Tienduizend ideeën hebben zich de laatste jaren al in grote of kleine mate ontplooit in mijn hoofd, op papier en een enkele zelfs in een echt ondernemingsplan. Toen ik dan de oproep zag verschijnen van de Pop Up Onderneming, wist ik dat dat het traject was dat ik nodig had. Op mijn lijf geschreven eigenlijk, en op dat van een bende enthousiaste andere Creatieve Generalisten.

Ik bepaal zelf mijn tempo maar word regelmatig uitgedaagd om na te denken, te sparren en hulp te vragen. Dat laatste is nooit mijn sterkste kant geweest maar wat zalig om dat gewoon wél te doen. Nooit te laat om te leren, nietwaar! Wat heerlijk ook om niet meteen te moeten weten wat ik wil gaan doen. Wat een luxe, wat een zaligheid, wat een veiligheid om gewoon mezelf te zijn, enthousiast te mogen zijn en dat te mogen delen met geweldige coaches en de andere deelnemers. Ik heb al heel veel geprobeerd maar dit is echt wat ik nodig had.

Bij de pakken blijven zitten is niet echt mijn stijl dus dat huiswerk na sessie 1 nam ik met plezier mee naar huis. Wat ik dan allemaal aan het doen ben, is nog heel beperkt maar het belangrijkste is dat ik het niet meer alleen allemaal moet uitzoeken en dat ik mezelf doelen durf stellen.

Deze keer heb ik mezelf beloofd het traag maar zeker aan te pakken. De zekerheid van mijn job in loondienst en daar ook best boeiende dingen mogen/willen doen, is essentieel. Ik wil springen maar kleine sprongen per keer zodat ik al doende leer inschatten wat ik kan en durf. Mijn einddoel is heel duidelijk. Ik wil weten waarom, wat en hoe ik wil ondernemen.

I’ll keep you posted!

Luxe groet,

Nele

 

Afbeelding: bron Zoom.nl

 

Advertenties

Not a superwoman

Van vorken en teveel hooi enzo. En dan tegen een muur lopen. En beseffen dat ik geen supervrouw ben en eigenlijk hoeft dat ook helemaal niet. Zoiets. 

Maar dan niet mijn hoofd laten hangen. Wel de situatie aanpakken. Elke dag een beetje en een stukje om zo meer bewegingsvrijheid te creëren want dat woord danst al weken door mijn hoofd. Ik heb mezelf opgesloten door elke minuut in te vullen en elke dag een beetje minder mezelf te kunnen zijn.

Dus koeien bij horens en met wat hulp van de dokter die vond dat 2 dagen thuis niet genoeg waren. Ja, ik ben 2 weken thuis en ik schaam me er niet voor. Soms is dat beter. Om alles op een rijtje te zetten. Om ruimte en tijd te maken. Om te zorgen dat de komende tijd minder aan me zal vreten.

Ik ben niet boos, zelfs niet op mezelf. Wel besef ik nu dat ik alle durf die ik had tijdens mijn maanden van solliciteren plots kwijt was toen ik mijn job kreeg aangeboden. Ik was zo blij met de erkenning en was zo bang die te verliezen dat ik niet durfde vragen of deeltijds werken ook een optie was. Ik dacht echt, en mogelijk compleet onterecht, dat ik de job niet zou krijgen als ik niet voltijds wilde starten. En ik maar hoog van de toren blazen dat ik alles durfde zeggen en mezelf kwetsbaar durfde opstellen tijdens zo’n gesprek. Ik moet toegeven dat mijn drang naar erkenning blijkbaar zeer groot was :).

Inzichten komen niet te laat maar net op tijd. Ik moet echt altijd naar mijn lichaam luisteren. Ik heb oplaadtijd nodig, ook al ben ik een extraverte introvert. Ook voel ik nog steeds de kriebel om zelf te ondernemen en die laat zich duidelijk niet negeren. Al 15 jaar zit dat onder mijn vel. Hoe haal ik in godsnaam die laatste barrière weg om de stap te zetten!?!

It’s all in my head!

Ik word superwoman op mijn eigen manier. Dat zal beter werken :).

Veerkrachtige groet,

Nele

Foto: superwoman

Schrik & Dorst

Ik ben te cru. Grand cru. Of ja, te hard, zo noemen ze dat dan. Ik zeg teveel wat ik denk luidop. Ik laat mijn gedachten via mijn mond naar buiten komen. Ik praat veel. Ik orden mijn gedachten door ze uit te spreken. Ja, ieder zijn manier van verwerken hé.

Meestal. Vaak. Te vaak.

Nu zit ik vast. In mezelf. Ik durf niet meer. Ik durf niet meer bloggen (ja, dus toch). Ik kruip niet meer in mijn pen. Ik durf niet meer. Ik voel me geremd. Ja, dat gevoel zit bij mezelf, blabla. Waarom durf ik niet meer? Ben ik bang mijn gedachten op papier te zetten? Ben ik bang dat ik op mijn woorden zal worden afgerekend door mijn werkgever? Ben ik daar werkelijk bang voor?

Eigenlijk niet. Helemaal niet.

Dit ben ik. Deze woorden zijn van mij. Ze maken mij tot wie ik ben. Ze moeten eruit. En dat doet mij deugd. Ik wil schrijven over alles wat mijn ondernemend hart trager of sneller doet slaan.

En dat is het nu juist. De verveling begint al toe te slaan. Nee, dat is niet correct. De weerstand tegen de traagheid begint toe te slaan. Ik wil vooruit. Ik wil elke dag werken met gelijkgestemden, gemotiveerde zielen, windkracht tieners, ondernemers. Ik haalde energie uit alle ondernemers, waaronder een groot deel ondernemende vrouwen, die ik de laatste twee jaar mocht ontmoeten. Ze deden mijn bloed stromen, ze gaven me inspiratie en goesting. Goesting om te doen én te ondernemen.

Altijd. Of toch bijna. Op eentje na. Verwaarloosbaar… 🙂

Maar dat voel ik nu niet. Ik zit nochtans aan één van de bronnen, de grootste ondernemersorganisatie. Wat doe ik mis? Ik wil rechtstreeks contact met ondernemers. Ik wil voor hen werken. Ik wil hen ‘voelen’, horen en zien. En stiekem voel ik ook nog steeds die ondernemersdroom kriebelen. Onze reis, die wederom een semi-culinaire trip werd, door Slovenië zette me weer aan het denken…

Wordt heel hard vervolgd. Zonder angst. Met goesting.

Voila, dat moest er even uit.

Dorstige ‘want-van-denken-aan-lekkere-drankjes-krijg-je-dorst’ groet,

Nele

Afbeelding: http://www.mitzyathome.com/light-hugo-cocktail-elderflower-prosecco-cocktail/

The bigger picture

It’s been a while. I know.

Soms heeft een mens wat tijd nodig. Om te wennen. Aan nieuwe situaties. Thuis. Op het werk. In mijn hoofd.

En mezelf die tijd gunnen dat gaat niet altijd even vlot. Ik voel dan druk van rondom mij. Om dit te doen en dat te doen. Om het zus en zo te doen. Maar hoe doe ik die dingen. Ik loop vast als ik vaste structuren probeer te volgen. Dan geraakt mijn hoofd er niet rond. Dan zie ik de linken niet meer. En dan stop ik even. Dan houd ik halt in de chaos van de vastigheid. Ik zoek openingen, rust en energie.

Ik stop even. Ik zoom even uit. Ik zie weer beelden i.p.v. woorden en lijnen. Ik voel mijn hoofd weer openbloeien.

Ik neem een groot blad en een pen, een potlood en een stift want er zijn hoofd- en bijzaken en prioriteiten. Ik maak cirkels en kronkels en pijlen en woorden. Woorden die meer betekenen dan de letters. Ik maak linken en bouw bruggen tussen alle gedachten in mijn hoofd. Ik grijp mijn ideeën en zet ze in verbinding met elkaar. Zo krijgt mijn hoofd weer zuurstof. Zo keert de rust weer terug.

Ik krijg weer energie. Ik zie weer wat ik te doen heb. Ik heb mijn beelden nodig in een wereld vol gestructureerde woorden en documenten en plannen. Ik kan alleen werken als ik mijn hoofd op mijn manier mag ordenen. Dan voel ik FLOW, zoals Jef Staes dat zo mooi uitlegde. Als de informatiestromen die door je hoofd gaan je energie geven.

Dankjewel, zelf, om me toe te laten het op mijn eigen manier te doen.

Zuurstofrijke groet,

Nele

Ik zie…verbinding

Vol enthousiasme heb ik me in mijn nieuwe job gestort. Wetende dat er mij chaos te wachten stond. Een bedrijf in transitie. Boeiend. Uitdagend. Niet evident. I love it. Nog steeds.

Ik zoek mijn weg.

Ja, ik moet ook uitzoeken hoe ik aan een potlood geraak of wie mij kan helpen met een inhoudelijk vraagstuk. Ik neem deel aan overleg en laat me helemaal gaan. Ik zie grootse plannen, een goed-werkend team, talenten van mijn collega’s, goesting bij sommigen, moeheid bij anderen. Toch stimuleert dat laatste mij evenzeer.

Ik stel vragen.

Aan anderen. In overleg. Individueel. Formeel. Informeel. Wat doe je graag? Waar krijg je energie van? Waarom werk je nog steeds voor deze organisatie? Dat boeit me. Wie de mens is achter de functie. Wat is je droom, hier of elders? Wat doet die transitie met jou? Wat heb je nodig? Ben jij net als de organisatie in transitie?

Ik stel in vraag.

Waarom doen we wat we doen? Werkt het? Zijn we mee met maatschappelijke veranderingen? Zijn er andere paden, opties, mogelijkheden? Klopt het plaatje? Zijn we wendbaar? Durven we kijken naar het groter geheel? Durven we een (h)echt team worden met een gemeenschappelijk doel? Durven we elkaar aanmoedigen? Durven we nieuwe ideeën ruimte geven.

Ik zie het grote plaatje.

Ik zie linken en maak er elke dag nieuwe. Ik wil connectie. Ik wil een groot web. Ik zie de organisatie als een schakelpunt, een bruggenbouwer, een facilitator. Vanbinnen sterk, vanbuiten sterk. Een sterk merk, een sterk netwerk. Ik zie verbindingen, samenwerkingen zowel intern als extern. Ik zie de nood aan verbinding, aan makkelijke en open communicatie, deel uitmaken van een groter geheel. Evengoed de nood aan transparantie, weten wat er goed gaat maar ook wat er niet goed gaat.

download

Ik hou van…

de energie die ik zie groeien, het besef dat er meer draagvlak is voor de nieuwe structuur dan op het eerste zicht lijkt, mensen op hun best, opportuniteiten om transparanter, authentieker, eerlijker te zijn, interne communicatie (ja, dat kan ik niet onder stoelen of banken steken :))

Verbonden groet,

Nele

Afbeelding: prachtvrouwcoaching.nl

Pret!

Ondernemend zijn is geweldig maar als het over kinderen en opvoeden gaat, vind ik het prettig om af en toe niets te ondernemen. Onze dochter van twee laten doen in de tuin resulteert regelmatig in ongelofelijk veel pret! En niet alleen voor haar maar ook voor mij.

Onze tuin is niet echt aangelegd en biedt dus zeer veel mogelijkheden voor een peuter om zich bezig te houden :). Mijn geïmproviseerde mini-moestuin, die ze mee heeft aangelegd (hoewel haar bijdrage de werken eerder vertraagde maar dat is de kost van veel pret!), dient momenteel als een soort experimentele zandbak. Potgrond is véél leuker dan zand! Eindeloze mogelijkheden én het wordt zo’n lekker papje als er water aan te pas komt.

Een droomscenario voor haar en zodra ik mijn bedenkingen opzij zet, ook voor mij. Ik geef haar een plantenspuit om de bessenstruiken water te geven (ik weet intussen dat die veel meer water nodig hebben maar zij vindt dat geweldig!). Ze doet dat heel geconcentreerd maar ik voel dat kleine meisje in mij wakker worden, loop naar haar toe, pak de spuit af en sproei haar helemaal nat. Hoe zalig is dat!

Ik vergeet op slag hoeveel huishoudelijke taken er nog op mij liggen te wachten, en eerlijk, die zullen ook niet gaan lopen. Geen idee welke hormonen of stoffen zoals adrenaline er vrij komen bij zo’n speelmoment maar het voelt heerlijk. Ik moet lachen en giechelen als een kind en zodra ik haar de plantenspuit terug geef, moet ook ik eraan geloven. Maar het koude water doet ook gewoon enorm veel deugd na de hete dag.

Haar blijdschap is zoveel meer waard dan een perfect proper huis. Als ze dan ’s avonds met zwarte vegen in haar gezicht in bad zit, zie ik haar vermoeidheid en voel ik de mijne. Maar ook voel ik haar tevredenheid en de mijne over een dag waarin ik het perfect zijn opnieuw een beetje kon loslaten. En als ik heel eerlijk ben, viel ik in slaap als een peuter zonder zorgen.

Ruimte geven om gewoon te spelen, te knoeien zonder doel, te proberen zonder resultaat, te experimenteren zonder plan; dat ga ik vaker doen.

En dat neem ik ook mee naar mijn nieuwe job! Want ruimte geven om zowel te spelen als te falen zijn thema’s waar ik absoluut mee aan de slag wil.

Tevreden groet,

Nele

Mijn heerlijk netwerk = jullie!

Spijkers met koppen, Kathleen!

De nieuwsbrief van deze week van Tuttefrut kon mij niet alleen bekoren, ik voelde meteen adrenaline en goesting om te schrijven. Want Kathleen schrijft iets over Netflix en sterke netwerken en dat laatste is iets waar ik het ook wel eens over wil hebben.

Ik moet jullie trouwens ook nog iets vertellen. Dit lijkt me de geschikte aanleiding!

Mijn nieuwe job heeft iets met ondernemen. Ik start namelijk bij ondernemersorganisatie Unizo als projectontwikkelaar. De details ga ik nog niet prijsgeven, omdat ik ze namelijk zelf nog niet ken, maar wat ik nu al weet is dat mijn heerlijke netwerk, waartoe jullie allemaal behoren, mij heeft geholpen, helpt en zal helpen in de toekomst. Geen geprofiteer maar samenwerken, kennis delen, ideeën verder dragen, elkaar versterken.

Sinds ik zelf ondernemingsplannen ben beginnen uitwerken, ben ik al ontzettend veel boeiende, energieke, inspirerende mensen, ook véél vrouwen, tegengekomen. En ik hou ervan mensen en organisaties te verbinden, ideeën te verzamelen, lid te zijn van heel veel verschillende gemeenschappen ‘communities’. In mijn zoektocht in ondernemersland en daarna naar werk in dienstverband hebben jullie mij geholpen door een spiegel te zijn maar tegelijk ook supporters te zijn van al mijn plannen. Dat laatste is ook wat mij enorm deugd doet. Er zijn genoeg mensen die hun wenkbrauwen fronsen om mijn kronkelig pad.

Dankzij jullie, mijn privé én professioneel netwerk, heb ik breder kunnen zoeken en landde ik zachter als ik hard viel. Ik voelde mij minder gefaald als iets niet lukte. Ik voelde mij aangemoedigd als ik andere wegen wilde gaan bewandelen. Ik weet nu dat er altijd wel iemand is die in mij gelooft en ik geloof zonder melig te doen dat dat eigenlijk altijd zo is. Als je jezelf durft tonen, in al je enthousiasme maar evengoed in al je kwetsbaarheid, dan vind je steun en soms uit onverwachte hoek.

Daarom, Kathleen, ben ik niet alleen jou maar heel veel anderen ontzettend dankbaar omdat ik meer mezelf durfde laten zien. Ik ben ervan overtuigd dat netwerken niet efficiënt en zakelijk hoeft te zijn om effectief te zijn maar dat juist het tonen van je kwetsbaarheid leidt tot beter contact.

En kwetsbaarheid gaat niet alleen maar over problemen of gevoelens maar vooral over het durven delen van je (ondernemers)dromen en verlangens, hoe onrealistisch je omgeving die ook mogen vinden. Durven vertellen waarom je iets in de wereld wil zetten, vanuit welke visie, vanuit welke invalshoek, vanuit welke waarden.

Vandaag wil ik ook mijn dankbaarheid uiten naar mijn grootmoeder ‘ons moe’ die deze week is overleden. Zij was een echt voorbeeld voor mij. Hoewel zij een ‘normaal’ leven leek te hebben, zat er veel pit en ambitie in. Ik was ontzettend blij toen ik besefte dat ambitieus zijn geen grenzen kent en evengoed in iets kleins kan zitten. Zij kon naaien als de beste en ondanks de beslommeringen die een groot gezin met zich meebracht, slaagde zij erin elke week één kledingstuk af te werken. In een ander leven was zij misschien Coco Chanel geweest maar haar geluk was haar dankbaarheid voor haar eigen kleine overwinningen.

Fiere groet,

Nele

 

Afbeelding: http://angrybirdspaceedition.tk

De Verlossing

Ik zal wachten.
Ik wacht.
Ik wachtte.
Ik heb gewacht.

En toen kwam daar eindelijk het verlossende telefoontje. Oef.

IK HEB DE JOB!

Als ik wil natuurlijk hé, want het is een voorstel, het moet niet als ik niet wil. Het is een geweldig voorstel. Ik mag er nog wel enkele dagen over nadenken. Nadenken. Aaargh. Wat nu? Nadenken.

OH MY!

Nu ben ik dus keihard van mijn melk. Zit al uren te bekomen. Van al dat wachten was ik in een permanente staat van zenuwachtig-voor-je-eerste-date :). En dan blijken die zenuwen helemaal niet nodig enzo.

IK MAG METEEN BEGINNEN!

Eindelijk aan de slag. De wereld gaan veranderen enzo. Ik kijk er zo naar uit dat ik nu met mezelf geen blijf weet. Ja, dat gaan aanpassen zijn maar ik kom wel op mijn pootjes terecht. Het is me dus gelukt om een job te vinden! Ook al is de Paasvakantie al enkele weken voorbij, ik vind dat mijn uitdaging wel zeer geslaagd is.

Dan zal ik dit weekend nog maar een beetje nadenken over dit geweldige voorstel…bij een glas champagne ofzo :).

Verloste groet,

Nele

Trigger Action Happiness

Het is tijd voor het Grote Trigger-Action Plan. Ik zal even kort (ahum!) uitleggen hoe ik daartoe ben gekomen en wat het eigenlijk is :). Een nieuwe uitdaging is alvast geboren!

Sinds het gebruik van Wunderlist (gezamenlijke lijst met partner) zie ik wel lijsten van taken maar mis ik de connectie tussen die taken. Het leven is geen lijst maar een mindmap voor mij. Alles is geconnecteerd en een groot blad met woorden, kaders en pijlen ziet er dus veel overzichtelijker uit dan een saaie lijst. Toch geeft zo’n schema uiteraard in the end ook alleen maar de aanzet voor een lijst van taken. Al zal ik die dan eerder chronologisch dan per thema noteren. Dat voelt alvast veel logischer voor mij. Kan iets logisch aanvoelen? (Voer voor andere discussie)

Hoewel het me eigenlijk aan tijd ontbreekt om doelloos op internet te surfen doe ik het natuurlijk wel af en toe. Soms gebeurt dat bewust als ontspanning maar vaak ook als uitloper van één opzoektaak :). Vanmorgen besloot ik even mijn Meetup-profiel wat op te kuisen (stond niet eens op mijn takenlijst, aaaaah) aangezien mijn mailbox de hele tijd volloopt met uitnodigingen voor events, workshops en dies meer. Weliswaar allemaal bijzonder boeiend maar wat minder leuk voor mijn al overvolle hoofd.

Hoe krijg ik mezelf nu zover om al die taken af te werken én meer rust in mijn hoofd te vinden?

Wel, Meetup vroeg mij of ik nieuwe groepen wilde zoeken :). Daar ging mijn poging tot downsizen! De groep ‘Comfort Zone Crusher‘ trok meteen mijn aandacht en voor ik het wist zat ik naar onderstaand filmpje te kijken en dacht ik ‘WTF, dit is echt iets voor mij’. Ik ben enorme fan van zelfconditionering en dit is zelfs wetenschappelijk onderbouwde sh*t! I love it!

Ik heb me al langer het hoofd gebroken over hoe ik van een aantal zaken meer routine kan maken, net zoals tandenpoetsen dat is. En hier is de oplossing. Er is een trigger nodig voor een specifieke actie en eens je die combinatie in je systeem hebt geprogrammeerd moet je daar niet meer over nadenken. Het is net zoals de pedalen in je auto. Ik kan dat alleen als ik mijn lijf laat doen, eens ik begin na te denken weet ik gewoon niet meer welke pedaal ik moet gebruiken :).

Mijn doel is dus een paar goeie gewoontes aankweken en enkele minder goeie ombuigen naar iets positiefs. Oh my, dit is zooooo leuk! Excitement! Maar welke gewoontes? Daar moet ik dus nog even over nadenken.

Welke gewoontes zou jij graag aankweken, afleren of ombuigen?

Gretige groet,

Nele

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑