Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

Gewoon.

Het was heerlijk daarnet. Echt. Niet normaal en tegelijk gewoon zwemmen, maar dan wel in een bad van zalige plannen, wilde ideeën, degelijke dromen en vooral visie en missie en doelen waar ik me in kan vinden. Waar was ik dan? Daarover later meer.

Dag 40 Dagen Bloggen, ja, dat begint eigenlijk pas volgende week, maar bon, ik ben toch al gestart. Goed hé. Ja, want dat wachten en dan al zo allerlei onderwerpen plannen enzo. Dat is niet zo mijn manier. Ik wil gewoon schrijven en delen en misschien wel hier of daar een zaadje planten. Dat is ook gewoon hoe ik ben en wat ik doe. Gewoon. En wachten is volgens mijn 3-jarige dochter toch ‘echt héél saai’. Ik vind wachten nooit saai maar als ik vandaag al aan iets nieuws mag beginnen ga ik niet tot volgende week wachten.

Zo ga ik ook niet meer wachten om te ondernemen tot ik expert ben, of nog wat opleidingen heb gevolgd, of mijn klanten of opdrachten uit de lucht komen vallen. Nee, vanaf nu is ondernemen ONDERNEMEN. Niks passiefs daaraan. Gewoon doen. Zoals ik eigenlijk altijd al heb gedaan maar het niet doorhad. Ik begin gewoon ergens aan en doe voort tot ik alles heb geleerd wat er te leren valt of tot ik het beu ben. Wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt, laat ik daar maar eerlijk in zijn.

Wat was er nu zo heerlijk daarnet?

Ik was uitgenodigd door Lore Baeyens om deel te nemen aan de workshop/brainstorm rond een maak-leer-plek in Leuven. Ik kon daar werkelijk al mijn ideeën rond jongeren, ondernemerschap en spelen voor iedereen gewoon kwijt. En dat niet alleen maar er waren gewoon nog andere mensen die mijn ideeën deelden of toch stukken ervan of die iemand kenden die daar mee bezig was. Of gewoon pittige mensen waar vuur en goesting uit sprak.

Heerlijk.

Ik werd niet wild van enthousiasme. Er daalde een soort warme kalmte over mij en een magisch besef. ‘Er zijn nog mensen zoals ik die bruggen willen bouwen, die verschillende sectoren en organisaties en mensen samen willen brengen om samen te werken, van elkaar te leren,….’. Michael Jackson wist dat al ‘You are not alone’ (dat gaat misschien wel over iets anders maar de titel klopt). Ik sprak met Dirk, iemand die mij was opgevallen door zijn kritische en interessante opmerkingen en tussenkomsten en die bleek dan de artistiek directeur van fABULEUS te zijn. En dat brengt mij naadloos terug bij Michael Jackson want Dirk maakte de fantastische voorstelling ‘Neverland’ met de muziek van MJ. 🙂 Dirk linkte mij weer aan iemand anders (dit krijgt nog wel een staart) en zo gaat mijn bal aan het rollen.

Je voelt het al, er beweegt iets. Niet alleen in mij maar gelukkig bij vele Leuvenaars! Wat een ongelofelijke zaligheid om hier deel van te mogen uitmaken. Ik voel hier iets voor. Liefde, engagement, goesting,… Fantastisch om mensen te mogen ontmoeten uit uiteenlopende sectoren en disciplines en een samen een visie, missie en doelen te creëren. Ik wil hier verder deel van uitmaken. Ik wil deelgenoot zijn. Mijn kennis en ervaring delen maar evenzeer leren van anderen. Anderen laten leren van nog anderen. Jongeren laten kennismaken door te doen, te ontmoeten, drempels te verlagen, stappen te zetten, anderen stappen te laten durven zetten en jongeren een plek geven in de wereld, hen betrekken bij organisaties, ondernemers, bedrijven, kunstenaars.

Gewoon.

Omdat ik hiervoor gemaakt ben. Ik ben 35 (binnenkort 36) en klaar voor een nieuw hoofdstuk waarin ik mijn eigen ondernemerschap en ondernemingszin wil inzetten voor anderen. Ik wil dat spelen, vrijheid en experimenteren terug een vast onderdeel van het leven van elke mens. Dat wie wil het kind, de vrije ontdekker, terug kan vinden in zichzelf.

Gewone groet,

Nele

Bron afb.: dejongeontdekker.nl

 

Advertenties

Doel = Genieten

Ik doe het weer. Ik doe mee. Al dat vasten klinkt wel goed maar meer creëren ook. Dus dat laatste ga ik zeker doen. Ik ga 40 Dagen Bloggen om mijn blog weer te boosten. En vooral genieten van het schrijven. Mijn doel van het jaar is GENIETEN. Elke dag. Van alles wat ik doe.

Vorig jaar deed ik ook al mee en dat was in de periode dat mijn sollicitatieproces heel spannend werd en ik mezelf had uitgedaagd om binnen de 40 dagen een job te hebben. En dat is gelukt. Of toch ongeveer. Net buiten die 40 dagen maar de job was wel binnen! Euforie en toch wel verrast dat een doel stellen me enorm hielp om te focussen en mezelf hoger in te schatten. Want de tijd van mezelf te onderschatten laat ik stilaan achter mij.

Ook deze keer is het een spannende periode voor mij want zoals sommigen wel weten ben ik als ondernemer gestart. Eindelijk. In bijberoep, om rustig te starten. Mijn doelstelling is om mijn eerste factuur te kunnen uitschrijven tegen april. En dat is niet lang meer maar ook nog wel tijd genoeg om er dus met wat extra druk in te vliegen.

Mijn eerste factuur, ja, dat lijkt eenvoudig en gewoon maar dat is een mijlpaal. Dat weet ik nu al. Als creatieve generalist begin ik eindelijk mijn rode draad te vinden in al die honderden ideeën die mijn hoofd bevolken. Gelukkig zit ik in het beste ondernemerstraject ooit ‘Pop Up Onderneming’, begeleid door de geweldige Silvia Derom en de ongelofelijke Kris Snick, bijgestaan door een hele resem andere topcaoches als daar zijn, danseres en wandelcoach Teuta Dibrani van Wolkenlopers, Talentencoach Muriel Bruynooghe, en Marina Jacobs, financieel en administratieve steun.

Uitdaging, veilige experimenteerruimte, hoogtes, laagtes, alleen, samen, lachen, meeleven, alle emoties, onzekerheden maar ook sterker worden, gesteund worden, geprikkeld,… De Pop Up Onderneming is de vijver die ik nodig had en heb! Ik ga nog wat genieten.

Wie ben ik? Als ondernemer? Dat ontdek ik en jullie met mij de komende weken. Ik heb al één belangrijke ontdekking gedaan. Ik ben een geweldige werkgever voor mezelf. Ik kan motiveren, enthousiasmeren en mezelf focussen op studeren, lezen en administratie. Ik maak contact, leg linken met mensen en organisaties en ontdek een zeer doelgerichte kant van mezelf!

Ondernemen is een beetje als thuiskomen.

U hoort nog van mij. Maar dan echt hé. Zonder spam. 🙂

Doelgerichte groet,

Nele

Onderwijs: hemel of hel?

Er Stroomt Iets.

Iets goeds. Lang heb ik gezocht naar een thema dat al mijn ideeën kon verenigen. Een rode draad doorheen mijn constante stroom van ideeën en plannen. Solliciteren bij UNIZO was een goeie eerste stap. Toen ze me daar voorstelden om via het Onderwijs ondernemingszin en Ondernemerschap te gaan stimuleren, was ik verkocht. Onderwijs is een stokpaardje, een alomtegenwoordigheid, zowel negatief als positief. Ondernemerschap achtervolgt me, kruist mijn pad en rijdt me soms klem. Die twee combineren was de start van iets. iets spannends want ik werd erdoor uitgedaagd. Iets boeiends want ik ervaarde voor het eerste sinds heel lang intellectueel genot. Iets louterends want ik besefte dat ik zou kunnen bijdragen aan een beweging in het Onderwijs.

September bracht nog meer want ons oudste kind gaat voor het eerst naar school. Confrontatie. Frustratie. Kind zien wegkwijnen in de drukte, doodvermoeid zien thuiskomen. ‘Ik mag niet slapen van de juf’, ‘Ik wil niet naar school’,… na enkele weken. Ik herken mijn kind niet meer; moe, onhandelbaar, onredelijk, speelt niet meer, hangerig,… Ik hou haar stevig vast maar mijn moederhart huilt.

Dit kan toch niet de bedoeling zijn.

Eind oktober is de maat vol en na de Herfstvakantie schrijven we haar in in een andere school. Elke middag platte rust, kleinere klasgroep, veel structuur, veel aandacht voor zelfstandigheid. Ons kind bloeit open, we zien haar evolueren van schuchter en bedachtzaam naar een vlotte babbelaar en initiatiefnemer. Ze danst en zingt als ze thuiskomt en zelfs na de naschoolse opvang is er van vermoeidheid nauwelijks sprake. Ze vertelt over haar dag, is opmerkzaam, zorgzaam voor zichzelf, haar knuffels, haar broer en voor ons.

De beslissing om te veranderen kwam uit onze buik en na een week sloeg de schrik ons om het hart. ‘Hebben we er wel goed aan gedaan?’, ‘Gaat het wel goed gaan?’, ‘Hoe gaan we het volhouden om elke dag naar Wijgmaal te rijden?’. We zijn intussen overtuigd van onze keuze. Ons kind duidelijk ook.

‘Alle scholen zijn toch een beetje hetzelfde’, ‘Dat is toch normaal dat ze niet meer slapen op school’, ‘Dan moet je ze ’s middags maar gaan halen hé’, ‘Zo is het nu eenmaal’ en zo kan ik nog wel tientallen opmerkingen geven. Ik vind dat niet normaal, gelukkig zijn niet alle scholen hetzelfde (of spijtig), ik werk dus kind elke middag ophalen lukt niet en ik weiger me erbij neer te leggen. De overgang van kinderopvang naar school mag toch geleidelijk, een kind van 2.5 – 3 jaar is best moe van spelen, nieuwe indrukken opdoen, nieuwe kinderen en grote mensen leren kennen en nieuwe kennis en kunde opdoen. Een beetje rust op school lijkt me dan geen overbodige luxe.

En vooral, zonder de helikopter-ouder te zijn, wens ik aandacht voor de eigenheid van mijn kind. Ik wil namelijk dat zij, net als alle andere kinderen, zichzelf mag blijven en tonen. En als dat niet lukt is dat niet de schuld van de leerkracht die meestal de ziel uit zijn of haar lijf werkt. Ik stel zelfs voor om de schuldvraag volledig achterwege te laten en gewoon onze verantwoordelijkheid op te nemen.

Het onderwijs palmt een groot deel van het leven van een kind en jongvolwassene in. Laten we hen zichzelf zijn, geven we hen ruimte voor eigen inbreng, leren we hen kritisch en mondig zijn? Wordt de tijd die zijn op school besteden zinvol gebruikt. Durven en mogen ze initiatief nemen, zelf voorstellen doen, thema’s aanbrengen, hobby’s meebrengen, daarover praten, talenten ontwikkelen en tonen?

Ik ben kritisch. Ik wil meer. Ik bouw mee aan de toekomst. Ik ga niet te ver. Misschien zelfs nog niet ver genoeg. En ik ben niet alleen. Er zijn meer stemmen. En die klinken gelukkig alsmaar luider.

Wat als een burnout op je 30ste het gevolg zou kunnen zijn van al jaren woekerende faalangst ontstaan in je schooltijd? Falen was geen optie omdat het meteen goed moest zijn.

Wat als ….?

Ik ga ermee aan de slag! Met ontzettend boeiende mensen en organisaties, op mijn werk en daarbuiten, overal waar ik mijn steentje kan bijdragen. En ik heb heel wat steentjes verzameld de afgelopen jaren want elke ervaring of stukje kennis is er eentje.

Woekerende groet,

Nele

 

Bron afb: demaakbaremens.org

A punch in the face

I want to take it up a notch. Het moet niet sneller maar ik wil dieper, harder, voller durven gaan. En ik heb daarvoor een pittig klankbord, een loepzuivere spiegel, een confronterende coach nodig. En liefst dit jaar nog. Want ik sta te trappelen. Er moet vanalles uit, het moet steviger, grover en gerichter. Dat wil. Dat doe ik.

De webinar van Vivian van Krachtvrouwen en Sille van 2BeYou ‘Zichtbaar zijn‘ heeft me wakker geschud en met de voeten op de grond gezet. Ik heb talenten, passies en goesting maar dat kleine meisje in mij is nog wel een beetje bang. Dat mag maar ik wil me er niet meer door laten belemmeren. Ik kan iets. Ik wil iets. Ik heb grote en grootse dromen. Ik wil de wereld veranderen, mooier maken, meer mensen laten proeven van kansen in onverwachte hoeken, meer mensen laten proeven van wat ‘spelen’ met hun leven kan doen. Ik wil wakker schudden en warm maken.

Ik heb een verhaal, van mezelf voor de wereld, een verhaal dat geld waard is. Want als er iets is dat is blijven hangen van die geweldige webinar is het dat ik een geldmindset wil ontwikkelen. Ja, ontwikkelen want ik ben er zeker van dat ik diep vanbinnen heel goed weet dat ik goed mijn boterham mag verdienen met mijn talenten en passies. Waarvoor ben ik hier anders. Mijn unieke combinatie van mijn interesses, passies en talenten moet ik gewoon in de wereld zetten. Stap voor stap maar vooral zichtbaar. Zichtbaar voor de wereld waarin ik een meerwaarde te bieden heb. Ik moet daar toch verdomme niet meer aan twijfelen. Nee, want dat brengt me niet verder, niet zo ver als ik wil komen. Zo diep vooral, want ver wat wil dat zeggen.

Ik hoef niet ver te komen in ‘het’ leven maar vooral waar ik wil zijn, daar wil ik zijn. Wat ik zo mooi vond aan de webinar is dat het niet gaat over welke sociale media ik moet gebruiken of welke woorden ik precies moet gebruiken maar het gaat vooral over wie ik ben, wat ik wil en waar ik goed in ben. Mijn verhaal, mijn plaatje dat moet kloppen. ‘Ik doe wie ik ben’ zoals Vivian en Sille dat zo mooi verwoorden. Want ja, woorden zijn ook krachtig maar er is meer dan dat. Het is schitterend om te horen dat uitstraling overal zichtbaar mag zijn, bij jezelf als fysiek persoon maar evengoed in alles wat je online en offline toont.

Vrijdag sessie 3 van de Pop Up Onderneming. Ik ben er echt helemaal klaar voor. Ik ben klaar om diep te gaan, alles excuses overboord te gooien. Wie ziet het zitten mijn spiegel te zijn, mij haarscherp tegenwind te geven, mij vele stappen verder te duwen? Who wants to give me a punch in the face?

‘Be brave, be hard, be kind.’ Het is een vraag aan jullie maar evengoed aan mezelf.

Gespiegelde groet,

Nele

 

Bron afb.: http://www.hetraaymakersantiek.nl/antiek/antieke-spiegels/

De Luxe van de Traagheid

Laat ik even eerlijk zijn. Ik was een beetje bang om hier te schrijven. Om jullie te vertellen hoe het gaat.

Ik heb de laatste weken enkele beslissingen genomen die er eigenlijk al heel lang zaten aan te komen. Ik ben eindelijk terug halftijds gaan werken. Yes! Had ik al veel eerder moeten doen maar geen erg, blijkbaar heb ik ook nog af en toe een muur nodig om tegen te knallen voor ik door heb dat ik te hard loop.

De ondernemerskriebel begon na enkele weken rust zich weer stilletjes een weg te banen tot in mijn hoofd. Het ontbreekt me niet aan goesting om er meteen aan te beginnen maar aan wat dan wel? Ik weet niet WAT ik moet/wil/kan/mag doen. Aaaargh! Tienduizend ideeën hebben zich de laatste jaren al in grote of kleine mate ontplooit in mijn hoofd, op papier en een enkele zelfs in een echt ondernemingsplan. Toen ik dan de oproep zag verschijnen van de Pop Up Onderneming, wist ik dat dat het traject was dat ik nodig had. Op mijn lijf geschreven eigenlijk, en op dat van een bende enthousiaste andere Creatieve Generalisten.

Ik bepaal zelf mijn tempo maar word regelmatig uitgedaagd om na te denken, te sparren en hulp te vragen. Dat laatste is nooit mijn sterkste kant geweest maar wat zalig om dat gewoon wél te doen. Nooit te laat om te leren, nietwaar! Wat heerlijk ook om niet meteen te moeten weten wat ik wil gaan doen. Wat een luxe, wat een zaligheid, wat een veiligheid om gewoon mezelf te zijn, enthousiast te mogen zijn en dat te mogen delen met geweldige coaches en de andere deelnemers. Ik heb al heel veel geprobeerd maar dit is echt wat ik nodig had.

Bij de pakken blijven zitten is niet echt mijn stijl dus dat huiswerk na sessie 1 nam ik met plezier mee naar huis. Wat ik dan allemaal aan het doen ben, is nog heel beperkt maar het belangrijkste is dat ik het niet meer alleen allemaal moet uitzoeken en dat ik mezelf doelen durf stellen.

Deze keer heb ik mezelf beloofd het traag maar zeker aan te pakken. De zekerheid van mijn job in loondienst en daar ook best boeiende dingen mogen/willen doen, is essentieel. Ik wil springen maar kleine sprongen per keer zodat ik al doende leer inschatten wat ik kan en durf. Mijn einddoel is heel duidelijk. Ik wil weten waarom, wat en hoe ik wil ondernemen.

I’ll keep you posted!

Luxe groet,

Nele

 

Afbeelding: bron Zoom.nl

 

Not a superwoman

Van vorken en teveel hooi enzo. En dan tegen een muur lopen. En beseffen dat ik geen supervrouw ben en eigenlijk hoeft dat ook helemaal niet. Zoiets. 

Maar dan niet mijn hoofd laten hangen. Wel de situatie aanpakken. Elke dag een beetje en een stukje om zo meer bewegingsvrijheid te creëren want dat woord danst al weken door mijn hoofd. Ik heb mezelf opgesloten door elke minuut in te vullen en elke dag een beetje minder mezelf te kunnen zijn.

Dus koeien bij horens en met wat hulp van de dokter die vond dat 2 dagen thuis niet genoeg waren. Ja, ik ben 2 weken thuis en ik schaam me er niet voor. Soms is dat beter. Om alles op een rijtje te zetten. Om ruimte en tijd te maken. Om te zorgen dat de komende tijd minder aan me zal vreten.

Ik ben niet boos, zelfs niet op mezelf. Wel besef ik nu dat ik alle durf die ik had tijdens mijn maanden van solliciteren plots kwijt was toen ik mijn job kreeg aangeboden. Ik was zo blij met de erkenning en was zo bang die te verliezen dat ik niet durfde vragen of deeltijds werken ook een optie was. Ik dacht echt, en mogelijk compleet onterecht, dat ik de job niet zou krijgen als ik niet voltijds wilde starten. En ik maar hoog van de toren blazen dat ik alles durfde zeggen en mezelf kwetsbaar durfde opstellen tijdens zo’n gesprek. Ik moet toegeven dat mijn drang naar erkenning blijkbaar zeer groot was :).

Inzichten komen niet te laat maar net op tijd. Ik moet echt altijd naar mijn lichaam luisteren. Ik heb oplaadtijd nodig, ook al ben ik een extraverte introvert. Ook voel ik nog steeds de kriebel om zelf te ondernemen en die laat zich duidelijk niet negeren. Al 15 jaar zit dat onder mijn vel. Hoe haal ik in godsnaam die laatste barrière weg om de stap te zetten!?!

It’s all in my head!

Ik word superwoman op mijn eigen manier. Dat zal beter werken :).

Veerkrachtige groet,

Nele

Foto: superwoman

Schrik & Dorst

Ik ben te cru. Grand cru. Of ja, te hard, zo noemen ze dat dan. Ik zeg teveel wat ik denk luidop. Ik laat mijn gedachten via mijn mond naar buiten komen. Ik praat veel. Ik orden mijn gedachten door ze uit te spreken. Ja, ieder zijn manier van verwerken hé.

Meestal. Vaak. Te vaak.

Nu zit ik vast. In mezelf. Ik durf niet meer. Ik durf niet meer bloggen (ja, dus toch). Ik kruip niet meer in mijn pen. Ik durf niet meer. Ik voel me geremd. Ja, dat gevoel zit bij mezelf, blabla. Waarom durf ik niet meer? Ben ik bang mijn gedachten op papier te zetten? Ben ik bang dat ik op mijn woorden zal worden afgerekend door mijn werkgever? Ben ik daar werkelijk bang voor?

Eigenlijk niet. Helemaal niet.

Dit ben ik. Deze woorden zijn van mij. Ze maken mij tot wie ik ben. Ze moeten eruit. En dat doet mij deugd. Ik wil schrijven over alles wat mijn ondernemend hart trager of sneller doet slaan.

En dat is het nu juist. De verveling begint al toe te slaan. Nee, dat is niet correct. De weerstand tegen de traagheid begint toe te slaan. Ik wil vooruit. Ik wil elke dag werken met gelijkgestemden, gemotiveerde zielen, windkracht tieners, ondernemers. Ik haalde energie uit alle ondernemers, waaronder een groot deel ondernemende vrouwen, die ik de laatste twee jaar mocht ontmoeten. Ze deden mijn bloed stromen, ze gaven me inspiratie en goesting. Goesting om te doen én te ondernemen.

Altijd. Of toch bijna. Op eentje na. Verwaarloosbaar… 🙂

Maar dat voel ik nu niet. Ik zit nochtans aan één van de bronnen, de grootste ondernemersorganisatie. Wat doe ik mis? Ik wil rechtstreeks contact met ondernemers. Ik wil voor hen werken. Ik wil hen ‘voelen’, horen en zien. En stiekem voel ik ook nog steeds die ondernemersdroom kriebelen. Onze reis, die wederom een semi-culinaire trip werd, door Slovenië zette me weer aan het denken…

Wordt heel hard vervolgd. Zonder angst. Met goesting.

Voila, dat moest er even uit.

Dorstige ‘want-van-denken-aan-lekkere-drankjes-krijg-je-dorst’ groet,

Nele

Afbeelding: http://www.mitzyathome.com/light-hugo-cocktail-elderflower-prosecco-cocktail/

The bigger picture

It’s been a while. I know.

Soms heeft een mens wat tijd nodig. Om te wennen. Aan nieuwe situaties. Thuis. Op het werk. In mijn hoofd.

En mezelf die tijd gunnen dat gaat niet altijd even vlot. Ik voel dan druk van rondom mij. Om dit te doen en dat te doen. Om het zus en zo te doen. Maar hoe doe ik die dingen. Ik loop vast als ik vaste structuren probeer te volgen. Dan geraakt mijn hoofd er niet rond. Dan zie ik de linken niet meer. En dan stop ik even. Dan houd ik halt in de chaos van de vastigheid. Ik zoek openingen, rust en energie.

Ik stop even. Ik zoom even uit. Ik zie weer beelden i.p.v. woorden en lijnen. Ik voel mijn hoofd weer openbloeien.

Ik neem een groot blad en een pen, een potlood en een stift want er zijn hoofd- en bijzaken en prioriteiten. Ik maak cirkels en kronkels en pijlen en woorden. Woorden die meer betekenen dan de letters. Ik maak linken en bouw bruggen tussen alle gedachten in mijn hoofd. Ik grijp mijn ideeën en zet ze in verbinding met elkaar. Zo krijgt mijn hoofd weer zuurstof. Zo keert de rust weer terug.

Ik krijg weer energie. Ik zie weer wat ik te doen heb. Ik heb mijn beelden nodig in een wereld vol gestructureerde woorden en documenten en plannen. Ik kan alleen werken als ik mijn hoofd op mijn manier mag ordenen. Dan voel ik FLOW, zoals Jef Staes dat zo mooi uitlegde. Als de informatiestromen die door je hoofd gaan je energie geven.

Dankjewel, zelf, om me toe te laten het op mijn eigen manier te doen.

Zuurstofrijke groet,

Nele

Ik zie…verbinding

Vol enthousiasme heb ik me in mijn nieuwe job gestort. Wetende dat er mij chaos te wachten stond. Een bedrijf in transitie. Boeiend. Uitdagend. Niet evident. I love it. Nog steeds.

Ik zoek mijn weg.

Ja, ik moet ook uitzoeken hoe ik aan een potlood geraak of wie mij kan helpen met een inhoudelijk vraagstuk. Ik neem deel aan overleg en laat me helemaal gaan. Ik zie grootse plannen, een goed-werkend team, talenten van mijn collega’s, goesting bij sommigen, moeheid bij anderen. Toch stimuleert dat laatste mij evenzeer.

Ik stel vragen.

Aan anderen. In overleg. Individueel. Formeel. Informeel. Wat doe je graag? Waar krijg je energie van? Waarom werk je nog steeds voor deze organisatie? Dat boeit me. Wie de mens is achter de functie. Wat is je droom, hier of elders? Wat doet die transitie met jou? Wat heb je nodig? Ben jij net als de organisatie in transitie?

Ik stel in vraag.

Waarom doen we wat we doen? Werkt het? Zijn we mee met maatschappelijke veranderingen? Zijn er andere paden, opties, mogelijkheden? Klopt het plaatje? Zijn we wendbaar? Durven we kijken naar het groter geheel? Durven we een (h)echt team worden met een gemeenschappelijk doel? Durven we elkaar aanmoedigen? Durven we nieuwe ideeën ruimte geven.

Ik zie het grote plaatje.

Ik zie linken en maak er elke dag nieuwe. Ik wil connectie. Ik wil een groot web. Ik zie de organisatie als een schakelpunt, een bruggenbouwer, een facilitator. Vanbinnen sterk, vanbuiten sterk. Een sterk merk, een sterk netwerk. Ik zie verbindingen, samenwerkingen zowel intern als extern. Ik zie de nood aan verbinding, aan makkelijke en open communicatie, deel uitmaken van een groter geheel. Evengoed de nood aan transparantie, weten wat er goed gaat maar ook wat er niet goed gaat.

download

Ik hou van…

de energie die ik zie groeien, het besef dat er meer draagvlak is voor de nieuwe structuur dan op het eerste zicht lijkt, mensen op hun best, opportuniteiten om transparanter, authentieker, eerlijker te zijn, interne communicatie (ja, dat kan ik niet onder stoelen of banken steken :))

Verbonden groet,

Nele

Afbeelding: prachtvrouwcoaching.nl

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑