Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

Het Sneeuwbaleffect

Ooit schreef ik mijn eerste sollicitatiebrief. Dat is al 15 jaar geleden. Ja, want zo oud ben ik al – eigenlijk héél jong maar soit, you got the point. Die brief was niet veel soeps. Ik had daar keihard over nagedacht. ‘Is dat wel serieus genoeg?’, ‘Zou ik dat nu wel over mezelf schrijven?, ‘Ben ik eigenlijk wel stressbestendig?’,… En denken is – voor mij althans –  niet meteen de juiste basis voor zo’n brief.

‘Wat dan wel?’, hoor ik je denken. Wel, het eerste wat in mij opkomt na het lezen van de vacature, dát schrijf ik op, dat is mijn ruwe tekst en dat ga ik dan uiterst voorzichtig polieren. Of ik doe zelfs niets, behalve even nakijken op spelling en grammatica, voor de zekerheid. Ik ben een wilde schrijver, altijd al geweest. Maar 15 jaar geleden waren die wilde woorden enkel voor mezelf en deelde ik die niet met de wereld, laat staan met een potentiële werkgever. Op mijn eerste blog kreeg ik soms reacties waaruit bleek dat mijn teksten (poëzie, proza, stream-of-consciousness, recepten,…) en de stijl waarin ik schreef wel werden gesmaakt.

Ik startte deze blog met de idee van ‘ik zal eens snel een succesvolle zaak uit de grond stampen en daarover bloggen’ maar belandde heel vlug in een zeer harde realiteit. Toch besloot ik dat niet voor mezelf te houden en eerlijk mijn relaas te doen over mijn twijfels en angsten. En vreemd genoeg voelde ik mij niet kwetsbaar maar juist sterker en heel erg gesteund door jullie, mijn lezers. Mijn verhaal delen gaf me vleugels. En ik voel sinds kort ook terug die durf die mij als – onzekere – jongere zo typeerde.

Die durf heeft mij de laatste maanden geholpen om keihard en toch voorzichtig stappen te zetten uit mijn comfort zone.

Maar wat ik nooit had zien aankomen is wat een gigantisch effect die ene kleine stap heeft gehad. Ik val van de ene verbazing in de andere. Ik durf solliciteren op jobs die ik al jaren wil doen en schrijf vloeiend en bloeiend de ene brief na de andere zonder één keer in herhaling te vallen. Ik heb een steen verlegt in de rivier en plots is het water sterker dan de dam geworden. Ik ben niet bang meer. Ik durf terug meer. Maar vooral ik ben niet bang meer om afgewezen te worden. Ik heb een missie, een doel, een plan, of nee, geen plan, alles ligt juist open.

Op de eerste ‘felle’ brief volgde een inspirerend gesprek waardoor mijn zelfvertrouwen een boost kreeg. Hoewel ik nooit meer iets hoorde van dat gesprek, was er een fundament gelegd. Mijn DURF was weer tot leven gewekt en mijn brieven werden levendiger en eerlijker. Er volgden nog gesprekken en proeven en vandaag kan ik zeggen: ‘Die ene stap…’.

Ik spring van de ene steen op de andere in een kolkende rivier zonder schrik om te vallen. Ik geraak zeker aan de overkant, dat weet ik gewoon. Mét vallen en opstaan.

Hoewel het mogelijk een ontzettend cliché is: ‘Ik ben zoooooooo blij dat ik die ene kleine stap heb durven zetten!’. Maar vergis je niet. Ik ben wel een beetje ‘stoer’ maar het heeft me jaren gekost om op dit punt te komen. Ik heb gewroet, geprobeerd, gevloekt, keuzes gemaakt en beslissingen genomen maar ik ben altijd blijven geloven dat het op een dag beter ging gaan, dat ik een boeiende, inspirerende job zou vinden. Dat is volhouden. (kleine noot aan alle mensen die mij goed kennen: ik ben dus eigenlijk toch een keiharde volhouder :):):)).

Ok, eerlijk, ik ben er nog niet maar er worden stappen gezet. En mijn doel blijft: met Pasen een job!

Amai, dat was me nogal een stream-of-consciousness. Kon jij hier ook geen touw aan vastknopen? Geen nood, dat is gewoon een blog, geen sollicitatiebrief. Voel je je op één of andere manier aangesproken, neem zelf eens een pen ter hand of start je eigen blog. Doe je dat al? Geweldig, dan ben ik wel benieuwd.

Zalig-moe-van-het-Sneeuwballengevecht groet,

Nele

PS: als ik niet elke dag blog, ligt dat meestal aan fantastische maar vermoeiende kinderen, buikgriep, overwerkt lief, te-lang-in-de-keuken-staan-om-te-koken of een combinatie van deze factoren 🙂

 

 

De pittige plotwending

…of hoe een potentiële titel voor een Suske-en-Wiske album wel eens een grote verandering zou kunnen betekenen. Ik hou wel van verrassingen maar mijn hart bonkte toch even wat sneller toen ik gisteren een gemiste oproep zag van de ondernemersorganisatie waarvoor ik dinsdag op gesprek was geweest. Wat had dat te betekenen want ze hadden me pas eind volgende week feedback beloofd?! Met een buik vol kriebels, spanning en met een klein hart bel ik terug.

Wat er vanaf dan gebeurde kon ik zelf niet verzinnen.

De recruiter, duidelijk één met een ongelofelijk hedendaagse kijk op talentmanagement en dus helemaal mijn meug, begon met het ‘slechte’ nieuws dat ze mij niet zagen voor de functie van adviseur. Ze konden uit mijn profiel en uit het gesprek wel opmaken dat ik dat wellicht snel beu zou zijn en ik kon ze daar geen ongelijk in geven. Want hoewel ik mezelf voor een korte periode goed zag functioneren, zag ik wel de ambitie en de goesting hebben om op korte tot middellange termijn een ander soort functie te gaan bekleden, maar dan zeker wel nog binnen dezelfde organisatie.

Want als er iets was dat ik hen duidelijk had gemaakt dan was het dat ik heel graag voor deze organisatie wil werken.  En of ze dat begrepen hadden. Hoewel ze me niet weerhouden voor job 1 had deze man een heel ander voorstel voor mij. Eentje waarvan mijn hart bijna uit mijn borstkas sprong. Ik sta niet vaak perplex maar nu dus wel. Er was dus ook nog ‘goed’ nieuws. De woorden ‘nieuw team’, ‘projecten uitwerken rond ondernemerschap en onderwijs en andere domeinen…’, ‘we nodigen je graag uit voor een nieuw gesprek’, ‘wat is je droomjob’, ‘denk maar eens goed na over hoe jij dat concreet wil maken’,… En dan vraagt hij, ‘Interesseert het jou?’.

 

‘Wauw’, was het enige dat ik kon uitbrengen en de brede glimlach die ik intussen op mijn gezicht had bleef daarna nog zeker twee uur zitten. Ze willen me terug zien. Ik moet hen vertellen hoe mijn droomjob er zou uitzien, hoe ik mijn job concreet zou invullen, zo open een eerlijk mogelijk zodat we allemaal samen kunnen kijken of en hoe het matcht met de job, de organisatie en het team. Hoe is het mogelijk?

Ik ben fier op mezelf. Dat ik het heb aangedurfd om mezelf te zijn en eerlijk tijdens een gesprek bij een organisatie waar ik heel graag iets wil gaan betekenen. Eerlijk zijn met het risico van afwijzing. Beetje eng maar ik had mezelf beloofd me nooit meer te plooien naar een functie maar vooral aan te geven wat me echt aanspreekt een functie en organisatie. Dat dit al zo snel resultaat ging hebben had ik niet verwacht maar ik was er wel klaar voor. Ik wil me engageren in een organisatie en liefst in een functie waarin ik het meest van mezelf kan tonen.

Oh my!!! Ik krijg hier zomaar de opportuniteit om te laten zien wat ik in huis heb. Ik ben gisteren al met de voorbereidingen begonnen en de nacht heeft mijn excitement nauwelijks getemperd. Big smile!

Dromerige groet,

Nele

 

Bron foto: Oui Magazine

Check. Check. Check.

Oh My! Dan ga je op gesprek en blijken er helemaal geen addertjes onder het gras te zitten. Ik durfde zelfs eerlijk zijn in mijn verwachtingen en toen bleek het allemaal nog beter dan ik op voorhand dacht.

Oh My! Inhoudelijk zit die job helemaal snor. Advies verlenen aan een heel specifieke doelgroep, eentje die mij helemaal licht. Een deel van mijn lezers behoort trouwens heel zeker tot deze doelgroep. En dan blijkt dat ik slechts 1 dag per week in Brussel moet zijn en dan nog een vaste dag, wat geregel wat kinderopvang betreft tot een strikt minimum beperkt. De rest van de week in Leuven en dus met de fiets gaan werken.

‘Wat lijkt je minder interessant aan de job?’, vraagt de recruiter even langs zijn neus weg en ik antwoord naar waarheid, ‘Dat ik te weinig face-to-face contact zal hebben met klanten’. ‘Oh, maar dat is er zeker wel, bijna de helft van de werktijd’. Wauw. Nogmaals. Wauw. Hoe geweldig is dat?! Ik durfde dat eerst niet zeggen maar voelde tijdens het gesprek wel dat dit belangrijk voor mij was. En kijk naar het antwoord. Ik ben fier op mezelf dat ik gedurfd heb.

Er rest mij nu te zeggen dat ik deze job echt heel graag wil. Zowel inhoudelijk als praktisch spreekt het me aan, nog meer dan toen ik de vacature zag. Alleen vraag ik me af, ‘Zijn die mensen tegenwoordig getraind in om een pokerface te houden tijdens een sollicitatiegesprek :)?’. Ik hoopte een glimp op te vangen zodat ik nu al wist wat ze van me vonden. Want ik ben zenuwachtig en ongeduldig. Ik wil die job zooooooooo graag en nu moet ik nog minstens een week wachten.

Wachten op feedback is echt zoals wachten op je rapport in de lagere school! Beetje sporten zal me afleiden. En mijn kinderen wellicht ook!

Eerlijke groet,

Nele

Try, try, try and you will find

Ik probeer altijd. Om te zien of het iets voor mij is. Ik spring en evalueer dan. Geen eindeloze bedenkingen en twijfels. Gewoon doen en dan denken. Zoiets. En eens in de zoveel tijd vind ik iets waarvoor ik me lange tijd wil engageren, iets waarin ik mezelf kan zijn en zelfs een betere versie van mezelf kan zijn, iets waarin ik alle ervaringen en lessen nuttig kan inzetten. En dit gaat niet enkel over werk maar geldt ook in relaties en hobby’s. Ik hou daarom wel van een proefperiode, spijtig dat dit is afgeschaft op de arbeidsmarkt, want zo hebben beide partijen even tijd om elkaar en de verwachtingen te toetsen.

Het is weer maart en ondanks de buien geniet ik enorm van het ontluiken van nieuw leven. Ook neem ik deze maand, zoals elk jaar, de tijd om even stil te staan, terug maar ook vooruit te kijken. Dat mijn verjaardag eraan komt zal daar wel iets mee te maken hebben. Er is een jaar voorbij en deze keer zal ik de leeftijd van 35 bereiken. Ik ben daar best trots op. En tegelijk maakt het me niet zoveel uit. Het is wel een mooi getal en volgens mij heb ik nu ongeveer 1/3de van mijn leven gehad. Want lang zal ik leven. Dat wil ik en dat weet ik.

Aangezien ik nog zoveel jaren te leven heb kijk ik best tevreden terug op mijn proeftijd op school- en werkvlak. Drie jaar kleuter, zes jaar lagere school, zes jaar middelbaar, zes jaar (2*3 jaar) hogeschool en dan tien jaar werken. Ik heb massa’s ervaringen opgedaan en nog veel meer lessen geleerd. En zeker niet te vergeten; ik heb nu eindelijk het zelfvertrouwen waar ik altijd van heb gedroomd. Gelukkig heb ik zoals steeds het vertrouwen (gehad) dat het wel goed zou komen. ‘Alles komt goed’ is een blijver in mijn lijst van persoonlijke quotes.

Dat het goed komt, dat ik vind wat ik zoek, dat ik ontdek wat ik nodig heb, dat weet ik gewoon. En dat weten is mijn veerkracht, weten dat ik bij elke tegenslag weer recht spring om iets anders te proberen, om mezelf bij te schaven, om nog bij te leren.

water_jump

Toen ik Tim, mijn partner, ontmoette wist ik dat hij het was die ik zocht. Ik had het niet meteen door maar onze kennismaking was anders dan bij mijn vorige partners. Er zat meer diepgang in en ik voelde me echt gezien als persoon. Ik durfde keihard mezelf zijn. Ik voelde me als persoon versterkt bij hem. En dat was wat ik zocht en ik had het vertrouwen dat ik dat ging vinden. Ik wilde me echt engageren bij hem. En dat gevoel heb ik nog steeds elke dag.

Zo voel ik me nu ook professioneel klaar om me te engageren, mezelf te laten zien, me sterker te voelen door mijn job. Ik zie mezelf beter. Hoe anderen mij zien en hoe ik mezelf zie, die beelden beginnen stilaan op elkaar te lijken. De organisatie waarvoor ik werk moet bij mij passen en waarden en normen hanteren waarin ik mij vrij kan bewegen, waarin ik als persoon gezien wordt. Het voelt wel alsof de job/de organisatie (nog niet specifiek benoemt) en ik elkaar aan het besnuffelen zijn. Wordt het iets? Interessant lijkt het alvast zeker wel!

Ervaren groet,

Nele

 

Mediteren met klei

Hoewel het een beetje op een goed voornemen lijkt is het dat toch niet. Op mijn bucketlist staan enkele ambachtelijke technieken die ik onder de knie wil krijgen. Begin dit jaar, zo omstreeks de bevalling, passeerde er toevallig iets over keramiek en ik voelde die kriebel. Ik deed een oproepje op Facebook voor een workshop en kortlopende cursus en was blij dat ik kon kiezen uit alle reacties.

Chantal Vervaeke zat er ook tussen. Natuurlijk! Dat ik daar niet meteen aan had gedacht! Een geweldige madam én succesvolle keramiste die ik leerde haar kennen via Zeker van haar Zaak. Ze woont vlakbij én ze organiseert dit voorjaar enkele reeksen van 5 workshops. Perfecte duur, praktische locatie en aangezien het deze maand ook mijn verjaardag is hoef ik zelfs het inschrijvingsgeld niet zelf te betalen. Het mag al eens meezitten.

En dat ik er zin in heb! Al sinds mijn kindertijd heeft potten draaien mij geïntrigeerd. Een bol klei op een draaiende plank ziet er eenvoudig te bewerken uit maar is het wellicht niet. Het vergt techniek en vaardigheid en vraag daardoor concentratie. Een noodzakelijke afwisseling in dagen die volstromen met schermen en schermpjes met blauw licht die 90% van de tijd oninteressante rommel tonen en waar ik toch mijn ogen niet van kan afhouden. Tijd om mij vuil te maken, mij meer dan 2 uur op hetzelfde te concentreren en mentaal te ontspannen.

pottenbakken

Ik kijk uit naar mijn eerste les vrijdag. In tussentijd heb ik nog wat macraméwerk voor de boeg. Ja, vriendschapsbandjes maken is ook iets waar je je zo op moet focussen dat je niets anders meer kan doen. En dat is nu net wat ik nodig heb. Ik kom niet tot mediteren maar dit soort handwerk heeft hetzelfde effect op mij. Ik ben volledig in het nu als ik er mee bezig ben.

Glasblazen wil ik nog leren. Voor glasparels maken, naaien en stikken wil ik terug tijd maken! Met twee kleine kinderen in huis zal dat wellicht een hele opgave worden om dat effectief in te plannen maar waar een wil is, is een weg.

Welke ambachtelijke techniek zou jij graag onder de knie krijgen?

Gedraaide groet,

Nele

Where the magic happens

‘Wauw’, was het eerste woord van mijn sollicitatiebrief.

‘Wauw’, was het eerste wat ik dacht toen ik vandaag te horen kreeg dat ik op gesprek mag bij het niet-nader-genoemde-bedrijf. Echt.

‘Ben je enthousiast?’, vroegen zij.

Enthousiast zullen ze krijgen.

Opwinding en bezorgdheid. Openheid en spanning. Ongeduld en tijd zat. Dat is wachten en verwachten.

Is dit het begin van een realistische kijk op mezelf. Dat als ik denk te matchen met een job, mijn potentiële, toekomstige werkgever ook wel iets in mijn profiel ziet. Dat ik mezelf beter kan inschatten. Dat ik een beetje vrijer durf zijn in de beschrijving van mezelf. Een brief schrijven en eindelijk durven zeggen waar ik goed in ben. Het is een drempel die ik over moest en dat blijkt nu dus al zijn vruchten af te werpen. Ik zal dus moeten toegeven dat dat van die ‘comfort zone‘ and ” toch wel een grond van waarheid bevat. 🙂

magic

Geen angst meer voor een gesprek. Wel goesting om hen beter te leren kennen, om te weten te komen of de verwachtingen van beide partijen compatibel zijn en om mezelf te laten zien. Het besef dat ook het bedrijf er baat bij heeft mij zo goed mogelijk te leren kennen. Nu aftellen naar dinsdag.

Comfortabele groet,

Nele

Challenge(s) accepted!

Ik ga de uitdaging aan, gewoon, omdat ik daar zin in heb. En omdat uitdagingen best lastig zijn voor mij. Houd ik het deze keer echt vol. Maar als dat online doe, voel ik toch altijd dat tikje meer druk dat ik nodig heb. De uitdaging dus. Ik ga 40 dagen bloggen vanaf vandaag. Als vastenkuur, schrijven als meditatiemoment, als moment om even stil te staan, mijn gedachten te ordenen. Net als Kathleen van Team Tuttefrut, initiatiefneemster van ‘40 dagen bloggen‘, krijg ik mijn gedachten vaker geordend als ik schrijf. En schrijven is gewoon leuk, zowel op papier als online.

uitdaging

Elke dag schrijven is niet mijn enige uitdaging. Mijn doel is een fijne job te hebben na Pasen. En hoewel ik al enkele maanden bezig ben met de zoektocht en al ettelijke brieven heb gestuurd, gesprekken heb gevoerd en afwijzingen heb verwerkt, begint het proces nu toch wat vaart te maken. Ik neem jullie dus graag mee in dit avontuur. Want een avontuur is met in spanning wachten, gesprekken voeren, testen afleggen, weer wachten en hopelijk op het einde van de rit een verlossend telefoontje.

Over die verlossing wil ik het vandaag even hebben. Ik ben geëvolueerd van iemand die zich wou plooien naar alle wensen van de werkgever en bang hoopte aangenomen te worden naar iemand die het hele plaatje bekijkt. Mijn mindset vandaag is er één van geven en nemen. Een sollicitatiegesprek dient enerzijds om te weten te komen wat het bedrijf of de organisatie mij te bieden heeft en of dat matcht. Anderzijds is het uiteraard nog steeds zo dat ik hen ook moet boeien. Als we elkaar juist inschatten kan dat tot een goeie samenwerking leiden. Dat lijkt logisch maar voor mij was het jarenlang eenrichtingsverkeer en durfde ik niets wensen.

Saskia Smet van Numentum gaf mij de zeer waardevolle tip om voor ogen te houden welke parameters voor mij belangrijk genoeg zijn om over te struikelen en met welke ik wat flexibeler kan omgaan. Ik illustreer dat even met mijn gesprek van gisteren bij een-niet-nader-genoemd-bedrijf-van-maatkasten. De job spreekt mij inhoudelijk enorm aan en past ook goed in mijn profiel maar er zijn enkele parameters waar ik meer moeite mee heb. Rechtstreeks werken met klanten, verantwoordelijkheid over eigen projecten, afwisselend werk, regionaal werken en redelijke verloning; dat lijstje kon me wel bekoren. Maar…

Er sloop meer dan eens een ‘maar’ in het gesprek. Een bedrijfswagen doet wellicht anderen een gat in de lucht springen. Mij niet. Ik heb al een wagen en gebruik die zo weinig mogelijk. Ik wil met de fiets gaan werken, dan voel ik me vrij én het beter voor mijn conditie en het milieu. Werken tot 18u en elke zaterdag. Tja, ik dacht dat ik dat wel zou zien zitten in de juiste job maar blijkbaar is dat toch een enorme drempel. Ik wil tijd doorbrengen met mijn gezin, zeker in het weekend. Ik heb gekozen voor kinderen en wil hen ook zelf kunnen ophalen van crèche en school en liefst met de fiets. Wie weet of weekendwerk mij in andere jobs ook zal tegenhouden? We’ll see.

Ik heb mezelf beloofd om transparant te zijn dus ik zal dat niet-nader-genoemde-bedrijf zelf contacteren om hen te zeggen dat de job niet voldoende aansluit bij mij. Ik ga niet meer wachten tot ze mij laten weten of ik al dan niet ben weerhouden. Eerlijk duurt het langst. En waarom zou ik wachten op hun antwoord? Is dat niet stiekem een hunker naar bevestiging? Willen voelen hoe het is om aangenomen te worden? Waarom bevestiging zoeken voor een job die ik eigenlijk toch niet wil? Dat is contradictorisch. En ik ga voor constructieve handelingen. Voor durf, doorzetting en oprechtheid. Ja, dat ga ik doen.

Net als bellen naar onze architect om wat schot in de zaak te krijgen.

Wauw, dat schrijven gaat me goed af. Benieuwd of ik dat 40 dagen volhoud? Ik ook :).

Uitgedaagde groet,

Nele

 

 

Kers op de taart?

Misschien ken je het gevoel, misschien ook niet. Het komt ook niet zo vaak voor, dat dat gebeurt, hetgeen me deze week overkwam. Ik kwam in mijn zoektocht naar werk namelijk een vacature tegen die mij van kop tot teen vol energie deed stromen en als kers op de taart bleek de werkgever ook nog eens in mijn toplijst te staan. Ik heb die vacature al 300 keer gelezen en kan nog steeds niet echt geloven dat het echt is. Hopelijk zitten er niet teveel adders onder het gras :).

Je bent natuurlijk nieuwsgierig naar wat en hoe en ik kan het je niet kwalijk nemen. Ik ben dat namelijk ook. ‘Hoe gaan ze reageren op mijn enthousiaste brief?’, ‘Gaan ze hier een kijkje komen nemen op mijn blog?’,… Ja, mijn blog vermeld ik altijd op mijn CV. Vanaf nu ga ik voluit voor transparantie over mezelf en dat voelt goed. Als ik een job wil vinden die bij mij past, moet ik mezelf gewoon helemaal tonen. Geen geheimen, geen verrassingen (ja, dat kan ik natuurlijk niet 100% garanderen :)), geen gedoe. Dit ben ik.

Op een workshop van de Creatieve Generalisten, georganiseerd door the one and only Silvia Derom (oh ja, en klepper Kris Snick uiteraard!), ontdekte ik tussen als die ondernemers de term ‘intrapreneur’. Dat woord maar vooral de inhoud raakte mij en ik raakte aan de praat met zo’n intrapreneur. Op weg naar huis die avond was ik dat alweer vergeten, er was namelijk zoveel leuks te verwerken, maar de laatste maanden kwam dat af en toe eens terug.

Het pure ondernemerschap bleek na heel wat probeersels precies toch niet de werkvorm die bij mij past. Ik heb een sterk kader nodig waarin ik kan groeien, meebouwen, ontwikkelen,… maar ook een uitdagende functie waarin ik meer van mezelf kan en durf laten zien. De afgelopen 10 jaar, zolang werk ik dus al, brachten mij vooral heel veel verschillende ervaringen. Sommige waren op het moment zelf ontzettend boeiend, andere ervaringen bleken achteraf bijzonder waardevol in mijn ontwikkeling als werknemer én als mens.

Hoewel dat niet altijd zo aanvoelde, ben ik nu wel trots op mijn parcours. Elke stap in mijn traject heeft iets opgebracht, (mensen)kennis, kunde, vertrouwen, ervaring,…

Het is geen echte ommezwaai maar eerder een inzicht, een puzzel waarvan alsmaar meer stukjes op z’n plaats vallen. Het is geen carrièreswitch maar een langzame kanteling (ja, Ilse Schorrewegen, ik gebruik hier even jouw vocabulaire :)) naar meer vertrouwen. Want dat is wat ik nodig had. Ik heb veel ervaring, veel kennis, veel goesting om nog meer kennis op te doen en door te geven, veel mensenkennis en goesting om mensen/klanten beter te leren kennen en beter te helpen, een grote maturiteit en nu dus het vertrouwen om dat allemaal in te zetten in mijn nieuwe job.

Ik weet ook zeker dat mijn mentale sterkte mij de juiste richting zal uitsturen. Ik twijfelde of ik een tipje van de sluier zou oplichten maar ik ga het nog even voor mij houden. Dan kan je net als ik in spanning afwachten :).

Groet vol vertrouwen,

Nele

 

 

It’s oh so quiet…and so peaceful until

Het is stil, na vandaag iets minder, maar het is wel nog redelijk stil.

Dat heeft redenen en oorzaken.
Er is traagheid en groei.
Dat heeft gevolgen en resultaten.
Er zijn verwikkelingen en ontwikkelingen.

Elke week bekroop mij de goesting om nog wat te schrijven en dat deed ik ook regelmatig maar niet hier. Even niet. Even schreef ik voor mezelf. En beleefde doorbraken bij mijn coaches. Ja, coachES in het meervoud, hun aanwezigheid in mijn leven maakt me daadkrachtiger. Ik leg mezelf op om te groeien en te leren en vraag hen mij daarbij te helpen, elk op hun manier, vanuit hun benadering van de mens. En ik leer, gretig en hongerig. En ik voel ontplooiing. En deugd.

Ook groeide er 9 maanden leven in mij. Nog steeds want week 39 is al halverwege. Dat groeiende leven deed mij ook verlangen naar groei. Naar meer mezelf zijn. En het is me gelukt. De natuur doet zijn werk en ik heb dat ook gedaan. Er is nog werk aan mij maar daar wordt aan gewerkt :).

Zwanger zijn en werk zoeken is goed optimale combinatie. Toch liet ik me niet uit mijn lood slagen. Interimbureaus hebben alvast helemaal afgedaan. Opmerkingen als ‘Neem maar contact op als je terug beschikbaar bent’, ‘Ah, dan gaan we jou niet voorstellen’, ‘Dan ga ik niet de hele uitleg doen over deze functie’,… en dan die blikken van die 23-jarige pas afgestudeerden als ze mijn buik zien. De leeuwin wordt dan stilaan heel erg wakker in mij. Ok, als jullie mij geen enkele kans willen geven, ga ik zelf op jacht.

En dat was wat ik na jaren afwachten wat ik nodig had. Ik heb mijn hele persoonlijkheid meegenomen en mijn stoute schoenen en heb beslist zelf de bedrijven de benaderen die mij interesseren, zelfs als ze niet meteen een vacature hebben. Als ze me niet kennen, kunnen ze me zeker geen job aanbieden. En ik leerde vooral te focussen op wat ik echt goed kan en waarin ik een meerwaarde kan zijn voor een bedrijf. En ook om daarover niet meer onzeker te zijn. Ik kan effectief het verschil maken maar dan wel in de juiste functie en de juiste context.

Na 10 jaar werken kan ik eindelijk al die vastgeroeste ideeën over mezelf loslaten. Ik bedenk frisse en creatieve oplossingen voor allerhande problemen maar ben geen creativo in de strikte zin van het woord – graficus, tekenaar, webdesigner,…- en heb daar vrede mee. Ik hou niet van administratie maar ben er wel goed in en kan dit efficiënt aanpakken als deel van mijn job. Ik werk niet graag alleen maar hou wel van autonomie en besef eindelijk dat dit niet hetzelfde is. Ik hou van een intellectueel uitdagende omgeving zodat ik naast mijn eigen werk ook nog iets bij kan leren over de sector/het vak/de experten waartussen ik mag werken. ‘Tussen’ neem ik nu ook letterlijk. Ik ben het meest geschikt als tussenpersoon, draaischijf, doorgeefluik, link tussen klant en bedrijf, combinator van intern en extern, omzetter van jargon in mensentaal, eerstelijnsaanspreekpunt, sociale en creatieve generalist en nog meer van dit.

En hoe gaat dat nu in zijn werk die jacht? Dat is voor een volgende keer…en of dat vroeg of laat gebeurt, hangt van dat groeiende leven af.

Nog-even-onder-de-radar-groet,

Nele

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑