Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

Mijn heerlijk netwerk = jullie!

Spijkers met koppen, Kathleen!

De nieuwsbrief van deze week van Tuttefrut kon mij niet alleen bekoren, ik voelde meteen adrenaline en goesting om te schrijven. Want Kathleen schrijft iets over Netflix en sterke netwerken en dat laatste is iets waar ik het ook wel eens over wil hebben.

Ik moet jullie trouwens ook nog iets vertellen. Dit lijkt me de geschikte aanleiding!

Mijn nieuwe job heeft iets met ondernemen. Ik start namelijk bij ondernemersorganisatie Unizo als projectontwikkelaar. De details ga ik nog niet prijsgeven, omdat ik ze namelijk zelf nog niet ken, maar wat ik nu al weet is dat mijn heerlijke netwerk, waartoe jullie allemaal behoren, mij heeft geholpen, helpt en zal helpen in de toekomst. Geen geprofiteer maar samenwerken, kennis delen, ideeën verder dragen, elkaar versterken.

Sinds ik zelf ondernemingsplannen ben beginnen uitwerken, ben ik al ontzettend veel boeiende, energieke, inspirerende mensen, ook véél vrouwen, tegengekomen. En ik hou ervan mensen en organisaties te verbinden, ideeën te verzamelen, lid te zijn van heel veel verschillende gemeenschappen ‘communities’. In mijn zoektocht in ondernemersland en daarna naar werk in dienstverband hebben jullie mij geholpen door een spiegel te zijn maar tegelijk ook supporters te zijn van al mijn plannen. Dat laatste is ook wat mij enorm deugd doet. Er zijn genoeg mensen die hun wenkbrauwen fronsen om mijn kronkelig pad.

Dankzij jullie, mijn privé én professioneel netwerk, heb ik breder kunnen zoeken en landde ik zachter als ik hard viel. Ik voelde mij minder gefaald als iets niet lukte. Ik voelde mij aangemoedigd als ik andere wegen wilde gaan bewandelen. Ik weet nu dat er altijd wel iemand is die in mij gelooft en ik geloof zonder melig te doen dat dat eigenlijk altijd zo is. Als je jezelf durft tonen, in al je enthousiasme maar evengoed in al je kwetsbaarheid, dan vind je steun en soms uit onverwachte hoek.

Daarom, Kathleen, ben ik niet alleen jou maar heel veel anderen ontzettend dankbaar omdat ik meer mezelf durfde laten zien. Ik ben ervan overtuigd dat netwerken niet efficiënt en zakelijk hoeft te zijn om effectief te zijn maar dat juist het tonen van je kwetsbaarheid leidt tot beter contact.

En kwetsbaarheid gaat niet alleen maar over problemen of gevoelens maar vooral over het durven delen van je (ondernemers)dromen en verlangens, hoe onrealistisch je omgeving die ook mogen vinden. Durven vertellen waarom je iets in de wereld wil zetten, vanuit welke visie, vanuit welke invalshoek, vanuit welke waarden.

Vandaag wil ik ook mijn dankbaarheid uiten naar mijn grootmoeder ‘ons moe’ die deze week is overleden. Zij was een echt voorbeeld voor mij. Hoewel zij een ‘normaal’ leven leek te hebben, zat er veel pit en ambitie in. Ik was ontzettend blij toen ik besefte dat ambitieus zijn geen grenzen kent en evengoed in iets kleins kan zitten. Zij kon naaien als de beste en ondanks de beslommeringen die een groot gezin met zich meebracht, slaagde zij erin elke week één kledingstuk af te werken. In een ander leven was zij misschien Coco Chanel geweest maar haar geluk was haar dankbaarheid voor haar eigen kleine overwinningen.

Fiere groet,

Nele

 

Afbeelding: http://angrybirdspaceedition.tk

De Verlossing

Ik zal wachten.
Ik wacht.
Ik wachtte.
Ik heb gewacht.

En toen kwam daar eindelijk het verlossende telefoontje. Oef.

IK HEB DE JOB!

Als ik wil natuurlijk hé, want het is een voorstel, het moet niet als ik niet wil. Het is een geweldig voorstel. Ik mag er nog wel enkele dagen over nadenken. Nadenken. Aaargh. Wat nu? Nadenken.

OH MY!

Nu ben ik dus keihard van mijn melk. Zit al uren te bekomen. Van al dat wachten was ik in een permanente staat van zenuwachtig-voor-je-eerste-date :). En dan blijken die zenuwen helemaal niet nodig enzo.

IK MAG METEEN BEGINNEN!

Eindelijk aan de slag. De wereld gaan veranderen enzo. Ik kijk er zo naar uit dat ik nu met mezelf geen blijf weet. Ja, dat gaan aanpassen zijn maar ik kom wel op mijn pootjes terecht. Het is me dus gelukt om een job te vinden! Ook al is de Paasvakantie al enkele weken voorbij, ik vind dat mijn uitdaging wel zeer geslaagd is.

Dan zal ik dit weekend nog maar een beetje nadenken over dit geweldige voorstel…bij een glas champagne ofzo :).

Verloste groet,

Nele

Trigger Action Happiness

Het is tijd voor het Grote Trigger-Action Plan. Ik zal even kort (ahum!) uitleggen hoe ik daartoe ben gekomen en wat het eigenlijk is :). Een nieuwe uitdaging is alvast geboren!

Sinds het gebruik van Wunderlist (gezamenlijke lijst met partner) zie ik wel lijsten van taken maar mis ik de connectie tussen die taken. Het leven is geen lijst maar een mindmap voor mij. Alles is geconnecteerd en een groot blad met woorden, kaders en pijlen ziet er dus veel overzichtelijker uit dan een saaie lijst. Toch geeft zo’n schema uiteraard in the end ook alleen maar de aanzet voor een lijst van taken. Al zal ik die dan eerder chronologisch dan per thema noteren. Dat voelt alvast veel logischer voor mij. Kan iets logisch aanvoelen? (Voer voor andere discussie)

Hoewel het me eigenlijk aan tijd ontbreekt om doelloos op internet te surfen doe ik het natuurlijk wel af en toe. Soms gebeurt dat bewust als ontspanning maar vaak ook als uitloper van één opzoektaak :). Vanmorgen besloot ik even mijn Meetup-profiel wat op te kuisen (stond niet eens op mijn takenlijst, aaaaah) aangezien mijn mailbox de hele tijd volloopt met uitnodigingen voor events, workshops en dies meer. Weliswaar allemaal bijzonder boeiend maar wat minder leuk voor mijn al overvolle hoofd.

Hoe krijg ik mezelf nu zover om al die taken af te werken én meer rust in mijn hoofd te vinden?

Wel, Meetup vroeg mij of ik nieuwe groepen wilde zoeken :). Daar ging mijn poging tot downsizen! De groep ‘Comfort Zone Crusher‘ trok meteen mijn aandacht en voor ik het wist zat ik naar onderstaand filmpje te kijken en dacht ik ‘WTF, dit is echt iets voor mij’. Ik ben enorme fan van zelfconditionering en dit is zelfs wetenschappelijk onderbouwde sh*t! I love it!

Ik heb me al langer het hoofd gebroken over hoe ik van een aantal zaken meer routine kan maken, net zoals tandenpoetsen dat is. En hier is de oplossing. Er is een trigger nodig voor een specifieke actie en eens je die combinatie in je systeem hebt geprogrammeerd moet je daar niet meer over nadenken. Het is net zoals de pedalen in je auto. Ik kan dat alleen als ik mijn lijf laat doen, eens ik begin na te denken weet ik gewoon niet meer welke pedaal ik moet gebruiken :).

Mijn doel is dus een paar goeie gewoontes aankweken en enkele minder goeie ombuigen naar iets positiefs. Oh my, dit is zooooo leuk! Excitement! Maar welke gewoontes? Daar moet ik dus nog even over nadenken.

Welke gewoontes zou jij graag aankweken, afleren of ombuigen?

Gretige groet,

Nele

Geduld en ongeduld

Beste Organisatie waarbij ik graag aan de slag wil,

Op de vraag naar een minder goede eigenschap antwoordde ik ‘ongeduldig’ in het sollicitatiegesprek. Ik verdenk jullie er nu van mijn ongeduldige aard op de proef te stellen door mij te laten wachten op een definitief antwoord na ons laatste gesprek, dat mij overigens zeer goed beviel. Ik kan jullie verzekeren dat dat niet meevalt, dat wachten. Er gaan dan heel veel gedachten door mijn hoofd en ik heb me ook al drie keer niet kunnen inhouden jullie te bellen :).

Ja, ik ben een doordouwer. Als ik iets wil weten of gedaan krijgen, ga ik door. ‘Het mag een beetje vooruitgaan’, is een duidelijk voorbeeld van mijn ongeduld. Maar ook van mijn efficiëntie en mijn beslissingskracht. Ik blijf niet hangen in twijfel. Ik wil jullie bij deze ook even helpen om niet te lang te twijfelen, knopen door te hakken. De toekomst kan je niet voorspellen en bijsturen kan altijd. Beslissingen die in het verleden zijn gemaakt bleken soms goed, soms minder goed uit te draaien maar hebben jullie nu wel op dit punt gebracht.

En dit punt is goed. Van hieruit kan je verder groeien, veranderen, innoveren, kansen creëren voor velen. Maar dat vernieuwen kost tijd en energie en jullie willen er de juiste mensen voor aanwerven. Mensen die durven, hun hoofd boven het maaiveld steken, een aparte kijk hebben, idealen hebben én met hun voeten op de grond blijven, die bruggen bouwen en verbinden. Mensen en organisaties bij elkaar brengen. Ideeën vormgeven.

Mensen zoals ik.

Dat jullie de tijd nemen om grondig na te denken over al deze vernieuwingen kan ik begrijpen. Maar bedenken jullie dan ook dat ik graag een antwoord wil. Dat een ‘nee’ ook een juist antwoord is, al heb ik het uiteraard graag anders. Dat ik verder wil. Op dit pad. Bij jullie of een andere organisatie.

Van mij hebben jullie een ‘JA’. Laat mij niet langer in spanning.

Zeer genegen,

Nele

PS: Als telefoneren te moeilijk is, kom ik met plezier vrijdag gewoon even langs.

Afbeelding: http://www.zwedenweb.be

Twee emmertjes goesting

Wat is dat eigenlijk ‘een passie’?

Overal duikt dat woord op ‘zoek je passie’, ‘vind je passie’, ‘leef je passie’,… En toch voel ik daar weinig bij. Ik heb lang gedacht dat ik één grote passie moest hebben en ik bleef maar zoeken en zocht me suf. Ik heb namelijk niet één passie maar juist heel veel. En ik noem dat geen passies maar…ja, hoe noem ik dat eigenlijk. Ik heb er niet echt woorden voor. Interesses worden opgewekt door een ontmoeting, een artikel, een tv-programma, een boek,…en maken een soort wilde energie in mij los. Sommige interesses blijven hangen en andere verdwijnen weer naar de achtergrond en komen dan weer in een andere vorm terug.

Die ontmoetingen zijn ook altijd een vette boost. Niet met iedereen die ik tegenkom heb ik een ontmoeting. Dat gebeurt enkel als ik geraakt word, als iets in die persoon mij aanspreekt, als de situatie mijn geest prikkelt. En het gaat niet altijd over de inhoud, vaak is het de vorm die nazindert. Dan blijft de gloed hangen zoals na een warme zomerdag. Want zonder melig te doen zijn dat de momenten die mijn leven vormgeven en richting geven.

Ik lees ‘Get Real’ van Lien De Pau en waag me aan de opdrachten. Ze raken me. Evolueren naar een leven waarin ik me elke dag goed voel en minder een uitgeknepen citroen (een beetje overdrijven mag hé), dat zie ik wel zitten. Voor mij zit dat grotendeels in mijn hoofd en de rest is parking. Ik ben ervan overtuigd dat a change of mind al een grote stap is naar een leven waarin ik (bijna) elke dag mijn goesting kan doen. Een belangrijke stap is vooral fijn afstellen wat die ‘goesting’ dan wel inhoudt voor mij want surfen in een warm land is dat niet voor mij. Wat niet wil zeggen dat ik dat nooit eens wil doen :).

Wat is mijn goesting doen dan wel?

Ik wil bewegingsvrijheid, op alle vlakken, dan voel ik me gelukkig en rijk. En ik wil van betekenis zijn, of dingen doen die van betekenis zijn voor anderen. Ik wil een significante bijdrage aan het leven van mijn kinderen maar ook aan het leven van vele anderen. Dat is naast een ambitie ook vooral een wens. Ik wil niet alleen ruimte maar ook tijd om mij te bewegen. En dan bedoel ik fysieke ruimte zoals een groot huis waarin licht en lucht de hoofdrol spelen en ik me vrij kan bewegen, mentale ruimte om mijn ambitie te ontplooien, tijd om te sporten. Een job die mij de kans geeft om van betekenis te zijn en me bewegingsvrijheid geeft, dat is mijn goesting. En uiteraard de mogelijkheid om werk en leven op een prettige manier in elkaar te laten vloeien, als communicerende vaten.

Ik ben alvast helemaal klaar om het vat ‘werk’ stilaan goed te vullen zodat mijn leven terug in evenwicht geraakt. Want Nele zijn is pas echt leuk als de twee emmertjes water even hoog gevuld zijn :). Ja, die kinderliedjes sluipen toch stiekem in mijn hoofd tegenwoordig. Dát emmertje zit goed vol ;).

Zingende groet,

Nele

 

Mindfood

Van proberen te passen in het ‘doe maar gewoon’-plaatje naar het passen in mijn eigen plaatje. Van wispelturig naar multigetalenteerd. En eindelijk zoveel mensen mogen ontmoeten waarin ik mezelf wél herken. Wat een verademing, wat een welness voor mijn geest.

De workshop eerder deze week met een bende Creatieve Generalisten/multipotentialites/… was weer een schot in de roos.  Niets zo zalig als baden in een een stroom van zeer gevarieerde levensverhalen maar wel telkens met enorm veel herkenningspunten. Soms grappig, soms pijnlijk maar altijd eerlijk en authentiek. De maskers die af mogen tijdens zo’n bijeenkomst maakt bij mij altijd ongelofelijk veel energie los. Dan ben ik nadien weer helemaal opgeladen.

Ook wel een beetje overexcited :). Maar dat hoort erbij. Dat is als een buffet met al mijn lievelingseten, ja, eens ik daaraan begin is er geen stoppen aan en moet ik nadien een beetje bekomen. Toch is het verschil met de echte wereld alsmaar kleiner en voel ik me intussen op veel plekken mezelf. Eindelijk! Wat heb ik daar lang van gedroomd :).

Hoewel het verlossend antwoord op mijn sollicitatie uitblijft, heb ik er wel een goed gevoel bij. Ik heb alleen nog maar gewonnen. mijn interesseveld heeft zich uitgebreid en verschillende interesses beginnen zich te bundelen. Ik was er zelf niet opgekomen dat de combinatie van onderwijs en ondernemen mij zo zou wakker schudden. Dus eender wat het antwoord zal zijn, ik ben een weg ingeslagen die ik sowieso ontzettend graag wil gaan verkennen. Dankzij de workshop maar vooral dankzij de deelnemers werd dat nog eens extra bevestigd. Dankjewel, allemaal!

De kapper deed ook zijn duit in het zakje (eigenlijk ik vooral in het zijne) voor de hele metamorfose. Ik ben er alleszins klaar voor.

Doorvoede groet,

Nele

 

Afbeelding: http://www.andrewmowat.me

Weke kniëen

Wat is dat toch! Hoe verder ik geraak in dit sollicitatieproces, hoe meer facetten van de job ik ontdek die mij niet alleen aanspreken maar gewoon gek maken van goesting. Meestal is het omgekeerd. Ik wil eraan beginnen, zo snel mogelijk. Dan spookt het door mijn hoofd ‘als ze me nu niet willen?’ en dan denk ik ‘ja, bon, dan ga ik gewoon verder op dit elan, dit pad is duidelijk voor mij gemaakt’. Dat pad daar heb ik het later nog eens over. Ze vragen een netwerker, nou ja, daar ben ik al enkele weken, en bij uitbreiding mijn hele leven, mee bezig. Check.

Zonder arrogant te zijn, denk ik dat ik een goede kans maak. Recruiter 2.0.(ja, je leest het goed en ja, het gaat over jou), die er uiteraard ook weer bij was, had gehoord van de HR Manager dat ik goed kon schrijven én dat ik over hem had geschreven. ‘Dat zijn dan twee goede redenen om mijn blog ook zelf eens te lezen’. 🙂 Big Smile!

Laten we zeggen dat werkelijk elk aspect van de job ‘spek naar mijn bek is (ja, veggie spek dan)en dat ik sta te popelen om eraan te beginnen. Werken in een organisatie in transformatie is een droom! Deel zijn van veranderingsprocessen maakt mijn knieën week. Neuzen in dezelfde richting doen draaien. Geen schrik om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken, kastanjes uit het vuur te gaan halen en dies meer. I want that job! Bij de woorden ‘Dat is niet evident’ was ik helemaal overtuigd. Die woorden hebben namelijk het effect op mij als een rode lap op een stier. Dan heb ik plots energie voor tien om tot in detail te gaan uitzoeken waarom dat niet vanzelfsprekend is en hoe we dat kunnen oplossen.

Oplossingen komen natuurlijk niet zomaar uit een mouw geschud. En veranderingen gaan niet vanzelf. Het wil nu net lukken dat ik goesting heb om mij echt voor lange termijn te engageren. Ja, ik, frons je wenkbrauwen maar, ik ben op mijn best als ik onderschat word :). Ik wil die verschuivingen mee bewerkstelligen, duwen, trekken, het onderste uit de kan halen, aan het langste eind trekken, durven, springen,… Maar ik wil vooral ook hard werken, wroeten, opnieuw proberen,…eigenlijk hetgeen ik altijd al heb gedaan :). Het lijkt er dus op dat ik best wel veel ervaring heb.

Deze zoektocht heeft me nog meer wakkergeschud. Ik wil aan de slag in dit soort functie. Dus zelfs als ze denken dat ik toch niet de beste match ben voor deze functie, ben ik er van overtuigd dat ik er wel geschikt voor ben. Ik heb de smaak te pakken, ik zet mezelf in de markt.

Ze laten me opnieuw wachten, 2-3 weken deze keer. Dat geeft me alvast de tijd om mijn tuin her aan te leggen zodat ik na een lange werkdag op z’n minst in een leuke tuin van de laatste zonnestralen van de dag kan genieten.

Way up groet,

Nele

A beginner’s mind

Aah, ze bouwen de spanning graag nog een beetje op :). Ik kreeg vandaag telefoon van die ene ondernemersorganisatie en ze nodigen me uit voor een tweede gesprek! JA, denk ik, en oh nee, nog een week van spanning :). Maar zo van die leuke spanning met een vleugje plezier. Zoals verliefd zijn en zo. Of een mondeling examen gaan doen. Ja, ik deed dat graag dus zo’n gesprek is helemaal mijn meug.

Ze willen dat ik spreek. Over mijn visie. Over concrete invullingen daarvan. Aan de slag dus. Als ik mag spreken ben ik op mijn best. Bevlogen, enthousiast en overtuigend. Want dat ben ik. Als ik mag, als ik mag spreken, vanuit mijn buik, over wat er toe doet, over wat me ’s morgens doet opstaan. Ja, dat.

En wat is dat dan.

Kansen creëren voor anderen om zichzelf beter te leren kennen, zichzelf uit te dagen, uitgedaagd te laten worden, uit hun comfort zone te laten stappen. Tools aan te reiken die doen groeien, die onbekende talenten naar boven laten komen. Ja, dat! Kansen creëren.

Toen ik het woord ‘Onderwijs’ hoorde in het kader van ondernemerschap maakte mijn hart een sprongetje. Hoe is het mogelijk deze twee te verbinden? Hoe krijg ik ze verbonden? Dat zoek ik uit, laat ik sudderen, geef ik lucht,… Hoe krijg ik uitgesproken dat deze twee thema’s mij ontzettend nauw aan het hart liggen. Dat ik geloof dat onderwijs een belangrijke opstap kan zijn naar ondernemerschap. Dat er zo zaadjes worden geplant om van leerlingen en studenten ondernemers te maken. In de brede zin. Ze te laten proeven van wat mogelijk is in ondernemersland. Dat je geen Facebook moet uitvinden om succesvol te zijn maar dat je dat voor een deel zelf bepaald. Dat klein beginnen ook goed is. Dat je niet meteen elke competentie moet bezitten om een onderneming te starten. Dat je mag leren, dat je moet leren, dat je wil leren als je een plan hebt. Dat je dromen niet onmogelijk zijn maar dat je ze met de juiste ondersteuning kan waarmaken.

Maar ook dat ondernemen werken is. En dat werken geweldig is. Iets betekenen. Iets bijdragen. Iets veranderen. Iets meegeven. Het beste van jezelf geven.

En jonge geesten stimuleren. A beginner’s mind. Nog niet besmet met teveel regels en beperkingen. De wereld ligt nog open, vol mogelijkheden en opportuniteiten. Ideeën niet afschieten op brainstormniveau. Alle ideeën laten komen. Leren hoe ideeën te combineren, te bundelen, te splitsen, te verzamelen en hoe ze uit te werken. Ja, dat.

Ja, dat is wat er borrelt in mijn hoofd. Over. Mijn. Mogelijk. Toekomstige. Job.

Beginnende groet,

Nele

Dagen mét en dagen zonder

Die uitdagingen toch hé :). Ik voel die elke dag als een spiedende krokodil naar mij kijken. En tegelijk weet ik dat ik goed bezig ben. Ik schrijf dan wel niet elke dag maar er komen gelukkig wel regelmatig interessante inzichten op mijn pad. Zoals ik deze week ‘epiphany’ voelde knetteren in mijn hoofd na het lezen van de blogpost van Tales from the Crib (bij sommigen al wel bekend).

Die blog ging namelijk over haar dieettip – ja, na twee zwangerschappen is er van dat strakke tienerlijf niet meer zoveel over en ja, ik wil daar echt iets aan doen maar daarover later meer – en die luidde ‘DUEND’ aka ‘Doe Uzelf Eens Niet Dood’. En dat was net wat ik nodig had. Het gaat erover dat als je jezelf iets voorneemt – sporten, gezonder eten, schrijven,… – dat je jezelf een beetje krediet geeft als het eens niet lukt en daarna gewoon weer de draad oppikt. En zodoende heb ik dat even uitgeprobeerd en zowaar, het werkt! Ik liep naar de koelkast voor een stukje chocolade met appelsienconfijt maar bedwong mezelf en at vervolgens een hele appelsien. En dat was makkelijker omdat ik feilbaar mag zijn. Ik hoef niet de hele tijd perfect te zijn. Zo’n beetje liever zijn doet wonderen.

Jeetje, dacht ik, als dit voor eten werkt moet dat ook toepasbaar zijn voor andere zaken. En ja, het werkt echt. Ik heb deze week superflink mijn oefeningen van de kinesist gedaan, niet voor haar maar voor dat sterkere lijf dat ik nodig heb, en ben zelfs al twee keer op de crosstrainer gaan staan (met baby in de draagdoek) en gelukkig meteen weer verslaafd aan al die vrijgekomen endorfines. Maar het heeft vooral iets met mijn hoofd gedaan. Al een half leven angst om te falen en al miljoen keer gestopt met iets omdat ik dacht dat ik het toch niet zou kunnen of het niet eens geprobeerd.

De laatste maanden kwam ik er ook achter dat eens wat moeite moeten doen om iets te kunnen heel normaal is. Ik bleef tot voor kort meestal in de zone van ‘als-ik-het-vanzelf-kan-is-het-goed’ met als gevolg dat ik alles ook heel snel beu was wegens te makkelijk en te weinig uitdaging. Maar volhouden, ploeteren en opnieuw proberen is dus een proces dat ik nu aan het leren ben. Zij die mij goed kennen, zullen zeggen dat ik al heel veel heb geprobeerd en dat klopt ook maar die verdomde comfort zone toch altijd hé. Ja, ik wil daar uit! Het mag nog wel wat meer.

Moeite doen is één en mezelf af en toe een beetje krediet toestaan is twee. Twee vrienden.

Zo komt er toch wat schot in de zaak. Meer bewegen = meer energie. Meer energie = meer klussen in huis kunnen doen. Meer klussen afgewerkt hebben = meer rust wanneer de nieuwe job start….enzovoort.

Energieke groet,

Nele (opnieuw met baby in de draagdoek)

PS: over mijn zoektocht naar een job later deze week meer daarover 🙂

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑