Hoewel ik nu een ontzettende babbelaar ben, en soms echt zo een die maar blijft gaan, is dat niet altijd zo geweest. Als kind was ik doodsbenauwd om voor een groep te spreken en brak het angstzweet me uit na elke vakantie bij de zin ‘Vertel eens iets over je vakantie’. Ik begreep niet wat daar nu zo interessant aan was en waarom ik mee moest doen. Zweten, droge mond en stotteren waren mijn deel bij elke mondelinge oefening tot mijn 18de. Ik wilde echt wel mijn stem laten horen maar wist niet hoe ik mijn mening moest verwoorden, vond anderen intimiderend en vermoedde dat wat ik dacht er echt helemaal niet toe deed.

Toch wil ik hiermee nu dus echt mijn brood mee gaan verdienen. Ik heb mijn stem gevonden, heb ervaring opgebouwd en heb vooral ontdekt dat mijn grootste angst ook mijn grootste talent blijkt te zijn. Ik heb het juk van 18 jaar angst en niet-durven-zijn achter mij gelaten toen ik de eerste dag op Sint-Lucas aankwam. Leek niets bijzonders maar die beslissing heeft stilaan mijn echte ik tevoorschijn getoverd. Onze eerste opdracht voor Engels was meteen een schot in de roos. Ik las een artikel over de OXO Tower in Londen en stelde dit gebouw voor aan mijn collega-studenten Interieurvormgeving en voelde me opleven.

Dat was het begin van een interessant parcours doorheen twee opleidingen waarbij ik door mijn spreektalent zeer goede resultaten haalde. Tijdens die jaren had ik zelf echt niet door dat ik talent had maar blijkbaar slaagde ik er toch in om twee diploma’s te halen. Tijdens de loopbaanbegeleiding herkende ik plots enkele terugkerende thema’s zoals mijn blijdschap als ik kon spreken voor een jury of een groep. Bij elk project van Interieurontwerp presenteerden we dit voor een echte jury van experten. Dit was voor mij telkens het hoogtepunt van een project. Ik laadde me op in de gang met de zonnegroet (yoga-oefening) en ging bruisend van energie het lokaal binnen. Ik geraakte altijd weer op dreef door mijn uitgebreide kennis over en visie op mijn eigen ontwerp. Zelfs als mijn ontwerp niet uitmuntend was, zorgde mijn pleidooi toch voor humor en niet zelden voor een goed resultaat.

Ok, zwijgen is af en toe ook goud, zeker volgens mijn partner :), maar voor mij is SPREKEN mijn goud en ik koester dit kostbaar goed.

Gouden groeten,

Nele

 

 

Advertenties