Ons tripje naar Slovakije, voor het meest decadente trouwfeest ooit, heeft me de tijd gegeven mijn ideeën wat te laten rijpen. Ook hebben enkele inzichten zich heel vriendelijk aangemeld. Ik deel graag met jullie één inzicht en één idee. Kwestie van toch al een tipje van de sluier op te lichten.

Inzicht #1

Al mijn hele werkleven, en bij uitbreiding mijn hele leven, ben ik een veeldoener. Ik heb in mijn bijna-tienjarige ‘carrière’ al veel verschillende jobs gehad met evenveel verschillende werkgevers. Dit liep niet altijd van een leien dakje met die ‘bazen’. Ik startte steeds vol enthousiasme maar na korte tijd, 6 tot 18 maand, kende ik mijn job en begon ik mij te vervelen bij gebrek aan uitdaging.

Ondernemen leek mij altijd dé oplossing. Maar…dan moest ik eerst dat ene, ultieme idee verzinnen waar ik dan de rest van mijn leven dolgelukkig mee zou moeten zijn. Die gedachte zorgde er samen met mijn faalangst voor dat ik dan maar bleef aanmodderen en vooral die zin in ondernemen stevig onderdrukte. Toch stroomt het bloed blijkbaar waar het niet gaan kan en heb ik besloten om te ondernemen op mijn manier.

En dat betekent dat ik mezelf niet ga beperken tot één idee maar dat ik mijn eigen werkgever word en de inhoud van mijn job zal aanpassen een de noden van mijn werknemer, ikzelf dus. Mijn werk zal dus mee-evolueren met mij en daar ga ik zelf voor zorgen. Enige advies aan mezelf: ‘Hou het vol, ook als het even moeilijk wordt.’

Idee #1

Omdat ik ergens moest beginnen, liet ik mijn gedachten even door mijn leven dwalen. Sinds mijn zwangerschap en daaropvolgende moederschap ben ik er nog zekerder van dat leven zonder al te veel verwachtingen het meeste geluk opbrengt. Maar ook dat perfect zwanger zijn en de perfecte ouder zijn niet bestaat en dat dat ook helemaal niet nodig is. Ik was ontzettend ziek en iedereen was ‘in blijde verwachting’, de borstvoeding ‘mislukte’ door te weinig echte en teveel goedbedoelde hulp, de zoektocht naar een onthaalmoeder was dramatisch, een babyborrel lukte totaal niet, ons huishouden is elke dag een strijd,…

Zowel tijdens de zwangerschap als sinds de geboorte van onze dochter is het een dagelijkse taak om adviezen, meningen, oordelen en ‘subtiele’ opmerkingen het hoofd te bieden. Alsmaar meer besefte ik dat ik gewoon mezelf wil zijn als mens, als vrouw, als moeder,… en dat ik heel graag andere vrouwen wil coachen en versterken in hun traject. Omdat ik zelf dat proces heb doorworsteld, voel ik heel goed aan waar het schoentje kan knellen.

Door mijn eigen stem te vinden en te durven staan voor wie ik ben, lukt het mij alsmaar makkelijker om in elke situatie het geluk te vinden. Dat wil ik ook anderen gunnen. Meer naar jezelf luisteren en wat daar uitkomt rustig maar kordaat overbrengen op je omgeving. ‘Trek die stevige schoenen maar aan en ga op weg.’ Ik zet je graag op weg.

Mijn idee in een notendop is ‘empowerment’ coaching van zwangere vrouwen en jonge moeders.

Gisteravond schreef ik al een korte tekst over dit idee en vanmorgen in de krant lees ik een artikel van twee jonge moeders die samen het netwerk ‘Gentlemom’ hebben opgericht met dezelfde doelgroep als ik! Joepie, het idee leeft al! I love it!

‘Subtiele’ groet,

Nele

Advertenties