Was dat even een teleurstelling! Ik kreeg gisteren de punten van mijn herexamens en ik stond perplex. Echt. Totaal onverwacht. Slechter dan eerste zit. Au. K*tzooi. Balen. Falen. Plots was het stil in mijn hoofd. Geen gedachten meer, alleen vraagtekens. Ken ik mezelf zo slecht? Kan ik dus echt niet studeren? Aargh! Meer vragen dan antwoorden. Het stormt in mijn hoofd. Woordenloos.

De woorden kwamen vandaag pas. Beetje bij beetje besefte ik dat ik mezelf mogelijk wel een beetje had overschat. ‘Het lukt me wel’, ‘Ik snap echt alles maar dat studeren valt me wat zwaar’, ‘Ik heb nog tijd’,…bleken niet echt indicatoren voor een goede studiemethode. Maar voor ik mezelf helemaal de grond in boor, zo diep hoeven we niet te gaan, zet ik mezelf even met de voeten stevig op de grond.

Het doet pijn. Ik dacht na twee hogeschooldiploma’s regel ik dit ook wel even. Niet dus. Ik stort mezelf in een universitaire studie en heb me nu pas gerealiseerd dat daar nog meer overgave voor nodig is en tijd, veel tijd. En laat ik ook mild zijn voor mezelf. Een baby en een verbouwing zijn verzachtende omstandigheden. Het knaagt. Maar het geeft me ook inzichten.

Maar ik heb vandaag geen zin in inzichten. Ik laat gewoon even toe dat ik triest ben. En dat mag. Ik begraaf me even in de oksel van mijn vriend en dan komt alles weer goed. In de storm van energie trek ik er heel even de stekker uit. Daar knap ik zeker van op. Bon, dat moest er even uit en dat lucht dus echt heel hard op.

En dan veeg ik mezelf bij elkaar en uit dat hoopje boetseer ik de vrouw die keigraag wil ondernemen en begin vol enthousiasme aan het uitschrijven van mijn SAMOI, Samengevat Ondernemingsidee. En dat gaat goed! Wauw, ik bijt me vast, schrijf, verwijder, herschrijf, kauw, spuug uit en blink. Dit ben ik. De Ondernemer. De Doener. De Werker.

Eind goed, al groet,

Nele

Advertenties