Telkens als ik denk ‘ik ga echt niet bloggen vandaag’ vloeien er spontaan woorden op mijn scherm. Ik kan er echt niets aan doen. Dan dartelen mijn vingers over de toetsen en is er geen houden aan. Ik ben een ‘flow’-schrijver. Ik herlees mijn teksten niet of nauwelijks en corrigeer enkel dt-fouten. Toch gebeurt het zoals vandaag dat mijn blogpost klaar is en ik niet op ‘Publiceren’ klik. Dat ik twijfel. Of mijn toon wel goed zit. Als ik twijfel, moet ik ingrijpen. Ik heb een hulplijn ingeschakeld en beslist om alles te verwijderen. Integraal. En dat voelde goed. 🙂

Ik hou van coaching, krijgen, geven, erover nadenken, sparren met ander coach-achtigen (opleidingen en cursussen gevolgd hebben is absoluut geen vereiste). Ik ben al meer dan tien jaar in coaching en ik voel me daar zeer goed bij. Dat bezig zijn met mezelf en mijn ontwikkeling en me daarbij laten begeleiden is een soort mentale sporttraining. Ik durf wel eens tot het uiterste gaan en me mentaal afmatten in squash-stijl, maar ken ook rustiger periodes dat Pilates voor mijn hoofd voldoende is. Ik ben altijd al heel duidelijk geweest in mijn verwachtingen naar coaches. Na een eerste kennismaking beslis ik of we samen verdergaan. Meestal gaat dat goed, soms eindigt het daar.

Mijn scherpe geest, mijn drang om diep te gaan, mijn nood aan een strenge spiegel maken dat niet eender welke coach geschikt is voor mij (maar misschien des te meer voor anderen).  Ik ben, laten we zeggen, veeleisend, net als in al mijn relaties. Als ik ergens tijd in investeer wil ik dat dit een stevige wisselwerking is tussen persoonlijkheden. Met interesse las ik dan ook dat PfW loopbaanbegeleiding aanbiedt voor hoogopgeleide dertigers en veertigers. Ik durfde te geloven dat ik dan ook wel een stevig coachingtraject op niveau mocht verwachten. De methodiek die ze gebruiken leek me op het eerste zicht wel interessant. Maar je voelt de ‘maar’ al komen.

De loopbaanbegeleiding is afgelopen en ik zit nog heel erg op mijn honger. H. is een fijne vrouw en een goede coach. Toch ben ik er zeker van dat we elkaar op 8 uur beter hadden kunnen leren kennen en dus een diepgaand coachingtraject hadden kunnen doormaken als de methode van PfW ons niet zo in de weg had gestaan. De coachingkwaliteiten van H. geraakten hierdoor bijna volledig ondergesneeuwd en we geraakten uiteindelijk niet veel verder dan te bevestigen wat ik al wist. Ik wilde een schop onder mijn kont, een duw in de rug om de weg op te durven gaan waar ik al zo lang van droomde. En ik ben stilletjes die weg op gegaan maar de persoonlijke en niet altijd even fraaie overtuigingen die ik over mezelf heb, zitten me nog steeds in de weg. Daar was ik graag mee aan de slag gegaan met H.

Door mijn jarenlange ervaring met gecoacht worden weet ik dat je in 8 uur coaching echt wel meer kan bereiken. Als methodieken de echte coaching in de weg staan, laat ze dan achterwege of gebruik ze in een beperkte vorm. Zo krijgen coach en coachee de ruimte om zich ten volle te tonen en zich in een bijzonder boeiend avontuur van geven en nemen te storten, vol overgave. Ik voel me nu een beetje bedrogen. Ik heb mijn kans om loopbaanbegeleiding te volgen (aan het voordelige tarief) voor 6 jaar verspeeld. En dat is natuurlijk niet het einde van de wereld, ik ben een gelukkige vrouw. Maar als ik word overtuigd van een coachingmethode verwacht ik dat het meer is dan wat dure marketing.

Ik ben zelf wel eens te meer overtuigd dat als ik ooit mensen zal coachen, en dat gebeurt soms al, ik hier uit heb geleerd dat de coachee eerst komt, niet persé de methode die ik graag gebruik. En als je een doelgroep aanspreekt, zorg dan dat je weet wat die doelgroep van jou verwacht.

Ik bedank graag alle coaches die ik al heb gehad en nog steeds heb voor hun kunde of onkunde om met mij aan de slag te gaan. Door elk van jullie leerde ik mezelf weer beter te kennen en mijn grenzen aan te geven.

Uit-elke-ervaring-leer-je-wel-iets-groet,

Nele

 

Advertenties