Er is geen magische truc of een wondermiddel om van de eeuwige twijfel, het eeuwige beetje onzekerheid af te geraken. Ik heb alleen veel veerkracht meegekregen en daar maak ik enorm veel gebruik van. Op een keer zoveel dat mijn veer is gesprongen maar ook toen heb ik heel zorgvuldig mijn veer hersteld en werkt ze weer als vroeger. Of toch bijna want ik voel wanneer ik te ver ga en dan stop ik. Meteen.

Deze blog is eigenlijk een antwoord op een vraag van een dame die mij online was tegengekomen via Zvhz. Blijkbaar geef ik de indruk dat ik mezelf mentaal niet meer blokkeer. Daar ben ik blij om en tegelijk ook niet. Het is namelijk niet zo eenvoudig. Of beter, het is wel eenvoudig maar niet makkelijk om te stoppen met jezelf te saboteren. Ik leer mezelf stap voor stap om iets te ondernemen mét mijn angst. Ik neem Angst gewoon mee en laat haar zien dat het helemaal niet nodig is om bang te zijn. Want wat gebeurt er in het slechtste geval? Je faalt en daar leer je dan uit over hoe het niet moet of ontdek je juist daardoor iets helemaal anders over jezelf.

Dit klinkt als mooie theorie en ik pleit schuldig van het niet altijd even flink volhouden maar ik ben een klein meisje dat leert hoe iets te doen. Dat gaat nu eenmaal met vallen en opstaan. Ik heb het gevoel dat ik mezelf nog steeds zelf stokken in de wielen steek met excuses en prietpraat. Die ik godbetert zelf geloof. Toch merk ik ook enige progressie in mijn proces. De afgelopen tijd leerde ik dat hulp vragen echt heel nuttig kan zijn. Om je idee scherper te krijgen maar ook om heel eerlijk over je onzekerheden te praten of om te horen dat je best wel goed bezig bent. En dat laatste is niet onbelangrijk! Stilaan laat ik ook wel eens wat positiefs binnenkomen. Niet schutterig doen van ‘het is nog niet helemaal goed’ of ‘er is nog werk aan’.

Het is best eng maar om het met de woorden van Kristof Calvo te zeggen ‘F*CK DE ZIJLIJN!’. Ik wil niet meer aan de kant staan kijken hoe anderen het goed doen. Ik wil durven die anderen te zijn. Mezelf ook zo te zien want dat is ook een deel van die zelfsabotage. Dat je jezelf niet ziet als een volbloed ondernemer en dan maak je je eigen beeld al kapot. Terwijl je daar zo hard aan hebt gewerkt. Als ik Tinneke van TinneCooks bezig zie dan denk ik ‘awel, ja, zo moet je gewoon loeihard je ding doen en dan zit je plots bij een uitgever om te praten over een boek’.

Wat ik heel vaak tegenkom is dat vrouwen niet alleen bang zijn om te falen maar nog meer om succesvol te zijn en te geloven dat wat zij doen interessant/nuttig/de moeite waard is. Ook ik schat mezelf niet goed in en denk voortduren dat ik niet goed bezig ben. En toch ga ik vooruit. En mijn perfectionisme is bij tijden grenzeloos en maakt me moedeloos. Zo geraakt die presentatie nooit af en blijf ik het moment van de waarheid uitstellen. Knettergek word ik dus soms van mezelf. Daarom zeg ik nu tegen mezelf dat ik goed bezig ben. Ja, om termijn werkt dat wel. Ik hoor dan zo’n pittige coach in mijn oor schetteren die zegt dat ik het kan, dat ik moet doorzetten, angst moet omzetten in daadkracht, dat ik dan maar eens in het zand moet bijten maar me niet laten doen door een tegenslag.

Mijn innerlijke coach groet u,

Nele

Advertenties