Die vraag stel ik me bijna elke dag.

Ik geloof in mijn aanpak en ik krijg zelfs regelmatig enthousiaste reacties en toch durft de twijfel nog wel eens toeslaan.

Genderneutraliteit.

genderneutral-300x275

Ik ben volop bezig met de opstart van mijn winkel/conceptstore met kleding, speelgoed en meubels voor kinderen. Ik wil hier o.a. de focus leggen op genderneutraliteit. Ik betracht een zo groot mogelijk aanbod te creeën dat door elk kind kan gedragen worden. Ik zal de kleding opdelen per soort (jas, broek, schoen) en niet op geslacht. Dit laatste zie ik heel vaak in winkels en het irriteert me dat ik enkel kan kiezen tussen roze jurkjes of blauwe broekjes. Ik worstel wel met het idee dat niemand daarop zit te wachten. Denken jullie dat deze aanpak kan werken?

Als ik aan mijn kindertijd terugdenk zie ik mezelf met kort haar en kleding die niet echt genderspecifiek is. We droegen allemaal dezelfde ‘sponzen’ broekjes en droegen elkaars t-shirts af. Wat is er in de mens gevaren dat de persoonlijkheid van een kind nu al zo vroeg heel specifiek moet worden bepaald. Hoewel ik soms jurkjes droeg, liefst in felle kleuren, ben ik nooit een meisje-meisje geweest. Ik hield van Lego want daar kan je je eigen verhaal mee bouwen. Ik speelde ook met Barbiepoppen maar die waren dan vooral onderdeel van mijn ontluikende seksualiteit :). Ik bouwde kampen in het bos achter ons huis, deed ‘belleketrek’ bij de buren, fietste uren in de wijde omgeving met mijn buurmeisje en verslond boeken uit de bib. Ik was als kind gewoon kind.

Ik werd me pas bewust dat ik een meisje was toen ik al in het middelbaar zat. Daar werd me plots heel erg duidelijk dat vrouw zijn iets anders is dan man zijn voor de anderen. Dat meisjes de natte droom zijn van sommige, gelukkig intussen op pensioen, oude leraren. Dat je niet geacht wordt goed te zijn in technieken. Dat er zelfs vanuit wordt gegaan, als je daar dan toch goed in bent, toch maar iets als economie gaat doen. TSO is voor jongens en werd zelfs niet als optie gezien omdat ik een meisje was. Een grote mond opzetten werd zelden geapprecieerd.

Hoe ouder ik werd, hoe meer ik voelde dat ik een combinatie ben van mijn biologisch geslacht, mijn karakter, mijn opvoeding, mijn kennis, mijn inzichten en dat ik me soms kwetsbaar, soms sterk voel maar dat ik dat vrouw-zijn slechts als een onderdeel zie van wie ik ben. Ik zag mezelf niet met kinderen tot ik mijn huidige partner ontmoette. Zijn persoonlijkheid klikte zo goed met de mijne dat het biologisch gevolg nu bijna zelf kan lopen.

Dat kleine mensje is een meisje maar wie ben ik om nu al te bepalen wie zij zal worden. Ik wil haar gewoon kind laten zijn; ravotten, ontdekken, zich vuilmaken, lopen, fietsen, zingen, dansen en lachen.  En dat hoeft voor mij niet in een roze jurk. En zolang zij daar zelf niet naar vraagt, zal ze dat ook niet dragen :).

Na 14 maanden de ouder mogen zijn van een prachtkind (uiteraard :)) ben ik het beu om te zoeken naar genderneutrale kleding en daarom ga ik die gewoon zoeken en verkopen. Mijn droom om een eigen collectie uit te brengen, komt dus ook zeker uit. Ik weet alleen nog niet wanneer. Een beetje realisme is gezond :).

Met een tikje extra energie aan mijn maandagochtend gestarte groet,

Nele

 

Advertenties