In 2016 laat ik van me horen. Genoeg met stillekes in een hoekje te wachten tot mijn dromen uitkomen. Dit wordt mijn jaar van daden. Dat wil dus zeggen dat ik de daad bij het woord ga voegen en mijn droom leven. Die droom is om ooit op een TedX te spreken. En plots komt die droom binnen handbereik. Het is te zeggen, de weg ernaartoe lijkt plots niet meer zo moeilijk. 🙂
Ik moest vandaag denken aan mijn loopbaanbegeleiding van afgelopen zomer. Ik heb namelijk de kans om in een traject te stappen om publiek spreker te worden. Het is een serieuze investering maar het is een initiatief van Zekervanhaarzaak en wordt begeleidt door Ianka Fleerackers.

microfoon

Uit die loopbaanbegeleiding kwam sterk naar voren dat ik iets wilde aanvangen met ‘spreken voor publiek’ en dat realiseren is echt heel belangrijk voor mij. Hoewel ik niet zo tevreden was over de LBB is dat spreken toch echt blijven hangen. Al sinds de zomer zindert en zeurt dat zowat bij alles wat ik doe. Interieuranalyse leek mij wel een goed pad omdat ik dan regelmatig voor groepen zou moeten spreken. Maar ik miste diepgang en authenticiteit en werd er helemaal niet warm van.
Dat ik van ver kom zal ik even schetsen.
Het is oktober 1998. Voor de les Engels hebben we een boek gelezen en vandaag is de dag van de presentatie. Ik zweet en heb het ontzettend warm. Het is bijna aan mij. Het lood zinkt me in de schoenen. De laatste woorden van mijn voorganger registreer ik niet meer. Ik voel alleen angst. Ik stap op van mijn bank en wandel naar voor. Zodra ik voor de klas sta, krijg ik geen woord meer over mijn lippen. Ik bevries, brand op, verstar. Ik stotter en krijg door mijn kurkdroge mond mijn tong niet meer in de juiste plooi. De lerares bevrijdt me na enkele momenten uit mijn lijden en stuurt me terug naar mijn tafel. Ik kreeg 4/20 voor de moeite.
Dat ik mezelf een tweede kans gaf lees je hier.
Het is september 2000. Het is mijn eerste week als student Interieurvormgeving. Voor de les Engels (alweer!) bereidde ik een kort stukje voor over de architectuur van een Londens gebouw. Ik ging als eerste, wandelde kordaat door de klas en sprak alsof het mijn tweede natuur was. Ik voelde energie stromen en wist diep vanbinnen ‘dit is het’.
Na 2 hogeschoolopleidingen waarin mijn werk/verhaal presenteren essentiële onderdelen waren van het curriculum wist ik mijn stem te gebruiken binnen een veilig kader van school. Nu ik als ondernemer een verhaal wil vertellen, mijn verhaal, is het plots even slikken. Mijn hele lijf schreeuwt om te kunnen spreken voor publiek, om mensen te inspireren, te raken, te verbazen,… en toch is daar nog steeds een restje angst.
Hoe zit dat nu met die derde kans?
Dat lees je hier binnenkort!
Kordaat gesproken groet,
Nele
Advertenties