Die vraag stelde Saskia van Numentum in haar laatste nieuwsbrief en dat sprak me wel aan. Ik weet namelijk nog zeer goed wat ik later worden wilde. Elk jaar schreef ik zelf in mijn vriendenboekje. Ik blader daar af en toe eens door als ik een moment heb van vertwijfeling. Daar staat zwart op wit wat ik wilde van mijn 6 jaar tot in de hogeschool. Vooral de oudste schrijfsels neem ik serieus want die zijn nog niet bezoedeld door verwachtingen en angsten.

Schrijfster, architect, masseuse en ‘belangrijk’ wilde ik worden. Ik durf nu al zeggen dat ik niet zo slecht bezig ben. Mijn diploma’s als Interieurvormgever en Journalist lijken hier zeer goed bij aan te sluiten maar toch is mijn CV geen weerspiegeling van die kinderdromen. Faalangst greep me vaak bij mijn nekvel en hield me ver weg van wat ik echt wilde. Af en toe kwam dat uiteraard wel naar boven en natuurlijk durfde ik wel eens iets nieuws proberen. Maar het leek alsof ik heel lang in een cocon heb geleefd. Zo net niet helemaal zoals ik het wilde. Uit angst hield ik mezelf klein. Fuck it!

schrijven_over_geschiedenis

Ik ben schrijfster sinds mijn 6 jaar. Ik leerde schrijven en lezen en een wereld van verhalen ging voor mij open. Ik verslond de hele bibliotheek tot zelfs de boeken boven mijn leeftijdscategorie omdat de andere al ‘op’ waren. Ik schreef verhalen en dagboeken, schriften en schriftjes vol, koffers vol, dozen vol, kasten vol,… Toch was ik stil, liet ik mijn stem nooit horen. Ik schreef en bleef schrijven. Het internet gaf mij een forum om publiek te schrijven en daar begon ik 10 jaar geleden mee. Het liet me nooit meer los. Als ik nu zeg dat ik ooit schrijfster wil worden, doe ik mezelf tekort. Dan doe ik alsof een stuk van mezelf niet bestaat. Bullshit! Ik ben al schrijfster, het wordt alleen tijd dat ik dat eens aan mezelf vertel.

Ik ben klaar om nog meer te schrijven en zo mijn stem te laten horen. Maar ik wil die stem ook letterlijk een plaats geven in mijn leven. Ik wil spreken. En daar komt ‘belangrijk’ aan te pas. Ik wil iets betekenen voor anderen, een inspiratiebron durven zijn. Mijn verhaal mag verteld worden. Ik heb een kijk, een visie maar meer nog ben ik wat ik vertel. Ik, Nele, ga jou vertellen wie ik echt ben. Want dat is de stuwende kracht achter mijn genderneutraal project. This is me!

Architect ben ik ook. Althans toch vormgever van ruimtes, materialen,…maar ook van het leven. Ik hou elke dag meer van mijn leven omdat ik het eindelijk durf vormgeven naar mijn beeld, mijn droom. Hoewel ik dat nooit had kunnen vermoeden, heeft mijn laatste job in dienstverband mij veel over mezelf geleerd. Als verkoopster bij Tutti Passi, een vrouwvriendelijke seksshop, leerde ik luisteren, echt luisteren. Ik kreeg er vertrouwen van mijn klanten, zij voelden zich op hun gemak om hun, vaak zeer intieme, verhalen te delen. Ik sprak openlijk, benoemde alles en loodste hen over de grote drempel. Ik ben geen verkoopster pur-sang maar ik luister en spreek met mensen die elk hun eigen verleden, heden en toekomst hebben en elk op hun eigen manier kwetsbaar zijn. Ik creëerde een plek waar niets moest en alles mocht gezegd en gevraagd worden. Mijn droom is dat de hele wereld zo wordt…

Het mag utopisch lijken maar daar zijn dromen voor. Ik ben er zeker van dat het ooit zo zal zijn. Misschien maak ik dat niet meer mee maar dan hoop ik dat ik toch mee heb geholpen aan de kanteling. Met dank aan Ilse Schorrewegen van Kantelpunt om dit woord in mijn hoofd te planten ;).

Gekantelde groet,

Neleschrijven_over_geschiedenis

 

Advertenties