Het leven draait soms even een andere richting uit en dat maakt de reis net boeiend. Mijn hele plan bleef maar malen in mijn hoofd. Ik wil nog steeds heel graag genderneutrale baby- en kinderkleding en unisex, stimulerend speelgoed verkopen. Een winkel leek een topidee maar het bleef wel ergens wringen. Ik wil namelijk wel nog een beetje vrijheid in de tijd. En hoewel ik het idee voor een webshop eerst wat aan de kant had geschoven, lijkt me dat toch wel een goed idee.

Het is echt een soort dilemma. Ik hou van contact met klanten maar vind het tegelijk zeer zwaar om elke dag van 10u tot 18u en op zaterdag alleen in de winkel te staan. Personeel is duur en ik wil mijn dochter ook nog een beetje zien opgroeien. Allemaal zaken die de afgelopen weken door mijn hoofd blijven spoken. Is het een kwestie van kiezen of speelt er toch nog ergens angst? Moet ik een harde keuze maken of kan ik toch nog ergens een gulden middenweg vinden? Lukt het me om door te denken tot een oplossing te komen?

Vorige maand leek mijn beslissing vast te staan om deel te nemen aan het Queen of Speech programma van ZVHZ. Ook hier voelde het ergens niet goed. Zoveel geld uitgeven aan iets dat ik wel wil maar niet 100% goed aanvoelt. Ik ging te rade bij mezelf en besefte dat de mogelijk uitkomst, nl. spreken voor publiek, mij triggerde. Maar ik realiseerde me dat ik vanuit onzekerheid besliste. En dat ik eigenlijk helemaal niet bang ben om voor een publiek te spreken. Ik begrijp dat ik dat programma met professionele begeleiding zag als de juiste weg naar mijn droom maar die weg moet goed voelen en organisch groeien, net als zoveel andere dingen in mijn leven.

Toen ik in oktober zwanger bleek te zijn, genoten mijn partner en ik met volle teugen van ons groeiende geheimpje. Op de eerste echo na 8 weken was echter geen kloppend hartje meer te zien. Dat heeft ons even uit ons evenwicht maar nog dichter bij elkaar gebracht. De dag voor kerst werd het vruchtje verwijderd. Oud op nieuw was voor ons letterlijk het loslaten van 2015 en samen spraken we uit dat 2016 een jaar voor onszelf zou worden. Onze beider carrières verdienden ook eindelijk eens wat aandacht. Mijn vriend die eindelijk wat succes kan boeken en ik die van mijn droom een daad zou maken.

Ik wil niet meer vanuit mijn angsten beslissen. Ik kan schrijven. Ik ben een schrijfster. Ik kan spreken. Ik ben een spreekster. Ik kan een verhaal brengen. Ik hou van verhalen. Ik heb een verhaal. En dat verhaal schrijf ik, samen met jullie, en dat verhaal zal ik ook vertellen, voor één of voor vele geïnteresseerden. Ik zal inspireren. Anderen zullen geraakt worden. Zich herkennen. Zich erkend voelen. Want dat is waar ik voor leef. Ik ga een verhaal vertellen in woorden maar ook door de producten die ik zal verkopen. Hoe ik ze verkoop doet er niet toe maar ik zal mijn producten ‘vertellen’.

De wirwar in mijn hoofd is weer wat ontrafeld. Tijd om ook ons huis terug wat meer ruimte te geven. Lenteschoonmaak is gepland voor het komende weekend en daar kijk ik ongelofelijk naar uit.

draadoppakken

Ontwarde groet,

Nele

 

Advertenties