Fake it till you make it! Die uitspraak duwt mij nu al weken vooruit en dat doet me echt heel goed. Ik onderschat mezelf al zolang ik me kan herinneren. Dwaas besef ik nu. Het is niet nodig en vooral niet erg constructief. Dus f*ck it allemaal. Ik ben keigoed bezig en blijf lekker gaan.

Ik nam vorige maand een voltijds, tijdelijke job aan en bekloeg mezelf na een week. Aangezien ik het geld hard nodig heb om mijn zaak leven in te blazen, hield ik vol. En ik geloofde het zelf niet maar het loonde. Dat mijn partner 2 weken in het buitenland zat, maakte de uitdaging alleen maar groter. Ik werd plots 10 keer efficiënter, plande mijn taken veel beter in en genoot van elk momentje voor mezelf. Hoewel ik wist dat ik dat tempo niet lang zou volhouden, leerde ik wel alles uit elk moment te persen en leerde ik ook weer genieten van een halfuurtje naar Breaking Bad te kijken.

Gelukkig kan ik deze job halftijds verderzetten en is het dus makkelijker vol te houden. Toch hoop ik stiekem dat ik die ‘bij’-job snel niet meer nodig zal hebben.

Mijn zaak krijgt vorm en dat is echt uniek. Ik verzamel geld, mijn logo is in een fase van ‘no-turning-back’ en de komende week zal de uitbouw van de webshop besproken en hopelijk ook gestart worden. Ik voel vuur en goesting. Hoewel ik permament moe ben (‘tanden doen pijn, mama!’, ook ’s nachts) heb ik ook een soort oerkracht die mij telkens weer doet DOEN. Geen gezeik meer van ‘ik weet niet precies wat ik wil doen’ maar stap voor stap mijn onderneming uitbouwen.

Ik voel eindelijk weer wat ik jaren geleden ben kwijtgeraakt. Dat is de vrijheid van dromen en de goesting om ze werkelijkheid te laten worden. Zonder angst om te falen, zonder schroom om succesvol te zijn, zonder vrees om oninteressant te zijn. Dat ik vormgeving, maatschappelijk relevante inhoud en het ondernemerschap kan combineren maakt mij echt een heel gelukkige mens. Ik ben nu al rijk dat ik dit kan verwezenlijken en dat mijn naasten mij steunen, zowel mentaal als financieel.

Ook is er plaats in mijn leven voor Nele, de enige echte, die lak heeft aan conventies en hoe te denken. Ik denk voor mezelf en in dat denken en in mijn leven is de kiem van mijn project gegroeid. Ik moest eerst mama worden blijkbaar voor ik doorhad wie ik zelf was. Het zette mezelf in perspectief en liet me intens kennismaken met de ander. Hoe anders is de ander en hoe ook weer niet.

Wat is geslacht, wat is gender? Wat maakt een mens man, vrouw of iets anders? Ik heb geen antwoorden op deze vragen maar ik weet wel dat ik zelf niet graag in een hokje word geplaatst. En dat ik mijn kind wil zien als een mens met capaciteiten, dromen en verlangens ongeacht van het geslacht. Ik wil ook dat dat niet uitmaakt. Ik weet dat we een een biologisch geheel zijn met hormonen en uiterlijkheden maar wat of wie bepaalt wie of wat we zijn?

kids-playing-outside

Mijn betrachting is om een kind kind te laten zijn, zonder een identiteit op te dringen maar te kijken, verwonderd te mogen zijn naar wat dat kind worden zal. En ik weet heel zeker dat ik niet de enige ben die dat wil. Vandaar mijn droom om producten aan mij verhaal te koppelen. Kleding die goed is voor de wereld (fair – eco) en open voor wat het kind kan zijn (gender neutral). Bij uitbreiding speelgoed dat een kind laat ontdekken, spelen, dromen,… zonder vast plan. Alles kan. Al doende leert men. Het leven wordt pas boeiend als er af en toe iets niet volgens plan verloopt. I love the unexpected!

Gedecideerde groet,

Nele

Advertenties