Mijn stem is weg. Dat is best een vreemde sensatie voor iemand die veel spreekt :). Maar het went ook wel. Het meest inspirerende effect is dat ik me veel bewuster ben van wat ik wel zeg. Als je het geforceerd gefluister ‘spreken’ kan noemen natuurlijk. Mijn hoofd is na enkele dagen zwijgen echt tot rust gekomen. Het lijkt wel alsof ik vele uren per dag mediteer en daar dus nu de vruchten van begin te plukken.

Dat ik eerst ziek moest worden om dan vervolgens mijn stem weg te hoesten, zijn maar bijkomstigheden. Het doet zo’n deugd om mezelf die rust te gunnen. Nu ik minder spreek, krijgt de chaos in mijn hoofd eindelijk de kans zichzelf op te ruimen, zonder ik die daar dagelijks nog meer ‘to do’s’ zit in te proppen. Want dat is wat me zo moe maakt. Ik werk niet af, ik vul alleen maar bij wat ik nog moet doen.

Ons huidige huis, de tuin, ons nieuwe huis, ons kind, onze carrières, onze reisplannen, mijn zaak, mijn job, ons huishouden, jouw muziek, de financiën, onze spullen (aka ‘rommel’), ons gebrek aan sport en beweging, onze niet-altijd-even-gezonde-eetgewoontes, onze dromen,… de lijst lijkt eindeloos, in tegenstelling tot de tijd die we hiervoor beschikbaar lijken te hebben.

Misschien moeten we niet alles tegelijk willen want dat is vermoeiend. Misschien moeten we nu eindelijk maar eens gaan geloven dat we nog jong zijn en dat er nog genoeg tijd is. ‘Maar als we dan de verkeerde keuzes maken en daar later spijt van hebben?’, vraag je me. ‘Nooit durven kiezen, dat is het echte verliezen’, zeg ik dan. Ik wil eens iets afmaken. Kiezen, doorgaan en afwerken. We hebben nog zoveel mooie projecten in ons leven voor ons. Het een na het ander en onderweg zoveel mogelijk genieten en af en toe rust nemen en de tijd nemen om terug te kijken en dan weer vooruit.

Mijn partner en ik hebben veel dromen en soms lijkt de dagelijkse sleur die dromen te verjagen en dan voelen we ons opgesloten in ons leven. Maar we doen onszelf dat aan. We willen alles tegelijk en we zijn geen multitaskers. Dus hebben we iets besloten. We gaan het serieel aanpakken. Zodat we onszelf de kans geven er helemaal in te duiken, er samen van te genieten. En dan moet dat geen uitputtende To Do-lijst zijn. En in ‘batchkes’ werken, zoals Kathleen van Team Tuttefrut ons voordoet!

Als je de bodem raakt, weet je dat het vanaf dan alleen maar beter kan gaan.

Wederkerende groet,

Nele

 

Advertenties