Wat ik minder doe, doe ik beter.

OF

Waar ik langer over doe, doe ik beter.

OF

Wat als ik dit gewoon niet meer doe?

OF

Wat ik liever doe, maakt mijn leven leuker.

OF

Hoe ik mezelf niet meer voorbij wil lopen, meer kwaliteit wil in mijn leven, alles op mijn eigen tempo wil doen, ik maar zoveel wil werken als ik leuk vind.

Het lange weekend bracht allerlei onverwachte emoties teweeg. Ik ben dat gewoon maar deze keer was het toch een beetje fundamenteel. De vraag ‘wat wil ik nu met mijn leven aanvangen’, maakte opnieuw haar opwachting en irriteerde mij ook danig. Ken je het gevoel alsof je gevangen zit?! Zo voelde ik mij. Dat ik mezelf in een positie heb gemanoeuvreerd en er nu niet meer lijk uit te kunnen. Het gesettelde gezinsleven, een halve zaak die me stress bezorgt(lees: uitstelgedrag), een tijdelijke halve job die mij genoegdoening noch zekerheid biedt en boven alles het gemis van een EIGEN LEVEN.

Zwaar pathetisch lig ik te woelen en boos te zijn op de hele wereld, inclusief man en kind. Het is 6u37 op zaterdagochtend. Ik hoor de gelijkmatige ademhaling van diezelfde man en kind. Ik baal. Ik wil iedereen de huid vol schelden. Ik wil weg. Ik glij heel stilletjes uit het grote bed, trek snel mijn loopkleren aan, leg een briefje met de woorden ‘Ik ben gaan lopen’ (toch een beetje drama) en loop de deur uit. Het daaropvolgende halfuur is helemaal voor mezelf en ik geniet van de transpiratie, de opkomende zon, de dauwdruppels op het gras, de koele gloed van de nacht die oplost, de stilte, de kraaien op het veld. En wat ik vooral ervaar is vrijheid, het gevoel dat ik kan doen wat ik wil en ik geniet van het bewegen van mijn lichaam. Ik voel mezelf weer echt.

Het besef komt langzaam maar zeker binnen. Ik moet niet sporten voor een strakker lichaam maar terug leren genieten van bewegen om de beweging zelf. De inspanning is zo heerlijk. Ik was vergeten dat ik vroeger (voor de zwangerschap) ook gewoon graag bewoog. Op muziek, op de cadans van mijn eigen lijf. En ik besef ook dat ik mezelf vooral wijsmaak dat ik geen tijd heb om te sporten. Ik had er gewoon geen zin in omdat het niet om de juiste redenen was. Bewegen is genieten. Onder druk van mezelf met het doel om af te vallen, slonk mijn goesting om te bewegen zienderogen.

Niet alleen mijn lichaam leeft op, ook mijn wilskracht en energie krijgen een boost. Niet dat ik nu alles sneller wil gaan doen maar ik wil wel DOEN. Maar dan op mijn tempo, soms is dat laag, soms hoog. En dat is goed zo. De ene week werk ik wat harder dan de andere. Heet dat niet Mildheid?! Ik denk dat ik het nu begrijp. Ik heb mezelf de kans gegeven op mijn eigen tempo mijn onderneming uit te bouwen door halftijds te werken. Zo heb ik een vast basisinkomen en kan ik daarnaast toch prima aan mijn andere droom werken.

Temporiseren, het blijft terugkomen. Het hoort bij mij. Als ik de natuurlijke golven van mijn tempo volg, dan is dat zoals surfen. Het is niet gemakkelijk maar als je veel oefent, herken je alsmaar beter het tempo van de golven en wordt het surfen ook leuker. (met dank aan Lien De Pau voor de inspiratie in haar ‘AskMeAnything’-filmpje vandaag)

Genietgroet,

Nele

 

Advertenties