Mijn blogstilte is vooral angst om toe te geven dat mijn ondernemingsplannen niet verlopen zoals gehoopt. Al weken zit ik onderwerpen te zoeken om te bloggen maar vind ik de energie niet. Vandaag zoek ik uit hoe het komt dat ik zo weinig energie heb.

Hoewel ik een creatieve generalist ben, is een teveel aan uiteenlopende taken en activiteiten niet bevorderlijk voor mijn productiviteit. En meer genuanceerd gaat het vooral over taken die onder druk staan en dingen die ik graag wil doen maar niet moeten.

Begin dit jaar besliste ik dat ik werk ging maken van een eigen zaak en dat het na wikken en wegen een webshop zou worden. Omdat uit een plan niet meteen geld op mijn rekening vloeit, besloot ik een niet al te veeleisende, halftijdse job te zoeken dicht bij huis. Die vond ik gelukkig snel en kwam terecht bij een groeiend bedrijf in een jong en boeiend team. Gaandeweg begon ik me daar thuis te voelen. Net omdat ik mezelf niet de illusie had voorgehouden dat dit nu dé job van mijn leven zou worden. Ik nam geen zorgen mee naar huis en durfde mezelf zijn.

Aangezien ik naast die job ook nog een gezin, reisplannen, bouwplannen, …heb en ik ook heel veel oplaadtijd (ja, zo gaat dat met een introvert, zelfs eentje die sociaal is) nodig heb, werd het verhaal van de eigen zaak plots een last. Ik vind het moeilijk om hierover te schrijven aangezien ik al jaren loop te roepen dat ik een eigen zaak wil en daar ook al verschillende keren stappen in heb gezet (lees: geld en tijd in heb geïnvesteerd), ook deze keer. Toch doet het me deugd het van me af te schrijven. Ik wil er niet mee blijven rondlopen.

Telkens iemand me vraagt hoe het gaat (mijn coach doet dit maandelijks) is het eerste wat in me opkomt: ‘ik ben moe, ik wil rust, ik wil minder drukte in mijn leven’. Het huilen staat me nader dan het lachen en de herinnering aan mijn burnout komt vaker naar boven. Ik wil niet zeuren 🙂 maar ik merk toch dat ik weer teveel hooi op mijn vork heb genomen. Dan heb ik zin om de stekker helemaal uit de onderneming te trekken en terug meer rust te hebben. Hoewel ik daar financieel de gevolgen van zal dragen het komende jaar, schrikt het me niet af. Geef ik een droom op of geef ik het idee op dat dit mijn droom was?

Mijn halftijdse job geeft me voldoening, sociaal contact en een leuk inkomen. Daarnaast hou ik voldoende tijd over om leuke dingen te doen zoals workshops volgen, o.a. Kokedama bij Smaak, boekbinden bij RE-DO, en stemcoaching bij Sparkling Voice. Dat geeft me energie en zin om te genieten en te doen. Ik herinner me dat ik als kind ook heel vaak zat te knutselen en te prullen in mijn kamer of in de houtatelier van mijn papa. Daar kon ik me dan uren verliezen in het uitzoeken van materialen, leren werken met figuurzaag, perfectioneren van schilder-, naai- en ander spul. Me ergens in verliezen, de tijd vergeten en gefocust zijn, daar heb ik zin in.

En hoe minder online ik ben, hoe fijner mijn dagen. Hoewel ik nog bijna dagelijks FB check, voelt het best fijn om eens echt alleen ‘live’ te leven. Ik lees intussen ook weer wat vaker. Nog niet zoveel als vroeger (elke zomer 20 boeken) maar toch enkele bladzijden per dag :). Door die bouwplannen besef ik ook graag ik een grote, gerieflijke keuken wil als centrum van ons nieuwe huis en hoe hard ik er naar uitkijk om tijd te hebben om te koken en te kliederen met de kindjes.

Ik wil graag iets voor anderen betekenen maar moet dat dan wereldwijd of is mijn directe omgeving ook al goed. Ik ben een goede netwerker, ben meestal redelijk snel ergens ‘thuis’ en werk graag lokaal. Is een webshop met internationale ambitie dan echt wat ik wil? Ik heb behoeften en zie die graag ingevuld maar moet het altijd groots en veel zijn of zit geluk soms echt in kleine dingen? Ik ga 100 jaar worden en dan is een leven waarin ik veel kan genieten een goede manier om daar te geraken.

F*ck samenhang en perfectionisme (soms toch).

Van-de-hak-op-de-tak groet,

Nele

 

Advertenties