En dat doet deugd. My gut feeling has spoken.

Al mijn hele leven vertrouw ik op mijn buik. Zij spreekt mijn taal en als ik echt luister, maakt ze het me nooit moeilijk. Maar o wee als ik haar negeer, dan breekt de hel los.

Zo ver heb ik het deze keer niet laten komen. Ik voelde het einde naderen zoals alleen ik dat kan voelen. Net zoals ik vroeger perfect wist wanneer ik de eerste keer voelde dat dit vriendje geen blijver zou worden. Een duidelijk, onmiskenbaar signaal zet zich in mij vast en verdwijnt weer langzaam als de relatie verbroken is. En ja, na elke relatie liet ik iets achter maar nooit mijn eigenwaarde. De illusie dat deze man het nu zou worden, dé man, liet ik los. Tegelijk kreeg ik er weer een flinke les bij over mezelf. Dat is wel veel geld waard.

Dat gevoel overviel mij dus ook enkele weken geleden. Ik was weer ziek en had tijd om eens alles te laten bezinken. Ik vroeg me af waar ik eigenlijk mee bezig was. Wilde ik echt een webshop die mij zou dwingen om (bijna) dagelijks intensief op de pc en internet actief te zijn? Terwijl ik eigenlijk meer offline wil zijn. Promoot ik niet al jaren het idee van consuminderen en ging ik nu aanzetten tot consumeren? Ook al sta ik achter mijn visie en wil ik ook meer kwaliteitsvolle spullen, het leek alsmaar meer van mij weg te drijven. En dat kon toch echt niet de bedoeling zijn.

De afgelopen week heb ik vele knopen voelen draaien in mijn buik. Vooral omdat ik me de niet zo begripvolle reacties aantrok. Want ik weet nog steeds heel zeker dat dit mijn beslissing is. En ik kan teren op een lange lijst aan beslissingen in mijn leven en slechts 1 of 2 waar ik een tikkeltje spijt van heb. Ik heb gewoon niet vaak spijt van iets omdat ik weet dat ik kan vertrouwen op mijn buik. Toch raakt onbegrip me diep. Doet me zelfs heel even twijfelen aan mezelf. Zit ik er toch mee in wat anderen van me denken?

Ik ben bereid de consequenties te zien van mijn beslissingen. De facturen te betalen die nog binnenkomen, elke dag herinnerd worden aan mijn plan als mensen vragen hoe het met de onderneming gaat. Ik weet dat de periode na zo’n beslissing niet makkelijk is maar ik weet wel dat ik me binnenkort beter zal voelen, opgelucht en verlost van een last die mijn plan geworden was. Ik blijf plannen maken en ze misschien nooit in praktijk brengen maar laat mij daar dan plezier aan beleven. Het hoeft gewoon even niet allemaal groots en belangrijk. Ik leer mezelf toch weer beter kennen.

Wat ik ook geleerd heb is dat ik beperkingen heb. Vroeger vocht ik ertegen, nu niet meer. Van vechten word ik moe :). Ik wil nog steeds belangrijk zijn maar niet meer voor de hele wereld. Ik wil nog steeds iets tonen aan de wereld maar dat doe ik hier al. Ik wil vooral nog steeds 100 jaar worden en dat wil ik dan op mijn gemakje doen. Met elke dag als eentje om naar uit te kijken en niet vol stress en onrust.

Ik wil mijn vrienden terug zien en niet enkel bellen of chatten, ik wil boeken lezen en niet enkel vluchtig hier en daar een artikel of FB-post, ik wil meer offline zijn en terug genieten van stilte en een hoofd waar terug ruimte om ideeën te laten stromen.

Gewonnen groet,

Nele

 

Advertenties