Ik ga de uitdaging aan, gewoon, omdat ik daar zin in heb. En omdat uitdagingen best lastig zijn voor mij. Houd ik het deze keer echt vol. Maar als dat online doe, voel ik toch altijd dat tikje meer druk dat ik nodig heb. De uitdaging dus. Ik ga 40 dagen bloggen vanaf vandaag. Als vastenkuur, schrijven als meditatiemoment, als moment om even stil te staan, mijn gedachten te ordenen. Net als Kathleen van Team Tuttefrut, initiatiefneemster van ‘40 dagen bloggen‘, krijg ik mijn gedachten vaker geordend als ik schrijf. En schrijven is gewoon leuk, zowel op papier als online.

uitdaging

Elke dag schrijven is niet mijn enige uitdaging. Mijn doel is een fijne job te hebben na Pasen. En hoewel ik al enkele maanden bezig ben met de zoektocht en al ettelijke brieven heb gestuurd, gesprekken heb gevoerd en afwijzingen heb verwerkt, begint het proces nu toch wat vaart te maken. Ik neem jullie dus graag mee in dit avontuur. Want een avontuur is met in spanning wachten, gesprekken voeren, testen afleggen, weer wachten en hopelijk op het einde van de rit een verlossend telefoontje.

Over die verlossing wil ik het vandaag even hebben. Ik ben geëvolueerd van iemand die zich wou plooien naar alle wensen van de werkgever en bang hoopte aangenomen te worden naar iemand die het hele plaatje bekijkt. Mijn mindset vandaag is er één van geven en nemen. Een sollicitatiegesprek dient enerzijds om te weten te komen wat het bedrijf of de organisatie mij te bieden heeft en of dat matcht. Anderzijds is het uiteraard nog steeds zo dat ik hen ook moet boeien. Als we elkaar juist inschatten kan dat tot een goeie samenwerking leiden. Dat lijkt logisch maar voor mij was het jarenlang eenrichtingsverkeer en durfde ik niets wensen.

Saskia Smet van Numentum gaf mij de zeer waardevolle tip om voor ogen te houden welke parameters voor mij belangrijk genoeg zijn om over te struikelen en met welke ik wat flexibeler kan omgaan. Ik illustreer dat even met mijn gesprek van gisteren bij een-niet-nader-genoemd-bedrijf-van-maatkasten. De job spreekt mij inhoudelijk enorm aan en past ook goed in mijn profiel maar er zijn enkele parameters waar ik meer moeite mee heb. Rechtstreeks werken met klanten, verantwoordelijkheid over eigen projecten, afwisselend werk, regionaal werken en redelijke verloning; dat lijstje kon me wel bekoren. Maar…

Er sloop meer dan eens een ‘maar’ in het gesprek. Een bedrijfswagen doet wellicht anderen een gat in de lucht springen. Mij niet. Ik heb al een wagen en gebruik die zo weinig mogelijk. Ik wil met de fiets gaan werken, dan voel ik me vrij én het beter voor mijn conditie en het milieu. Werken tot 18u en elke zaterdag. Tja, ik dacht dat ik dat wel zou zien zitten in de juiste job maar blijkbaar is dat toch een enorme drempel. Ik wil tijd doorbrengen met mijn gezin, zeker in het weekend. Ik heb gekozen voor kinderen en wil hen ook zelf kunnen ophalen van crèche en school en liefst met de fiets. Wie weet of weekendwerk mij in andere jobs ook zal tegenhouden? We’ll see.

Ik heb mezelf beloofd om transparant te zijn dus ik zal dat niet-nader-genoemde-bedrijf zelf contacteren om hen te zeggen dat de job niet voldoende aansluit bij mij. Ik ga niet meer wachten tot ze mij laten weten of ik al dan niet ben weerhouden. Eerlijk duurt het langst. En waarom zou ik wachten op hun antwoord? Is dat niet stiekem een hunker naar bevestiging? Willen voelen hoe het is om aangenomen te worden? Waarom bevestiging zoeken voor een job die ik eigenlijk toch niet wil? Dat is contradictorisch. En ik ga voor constructieve handelingen. Voor durf, doorzetting en oprechtheid. Ja, dat ga ik doen.

Net als bellen naar onze architect om wat schot in de zaak te krijgen.

Wauw, dat schrijven gaat me goed af. Benieuwd of ik dat 40 dagen volhoud? Ik ook :).

Uitgedaagde groet,

Nele

 

 

Advertenties