‘Wauw’, was het eerste woord van mijn sollicitatiebrief.

‘Wauw’, was het eerste wat ik dacht toen ik vandaag te horen kreeg dat ik op gesprek mag bij het niet-nader-genoemde-bedrijf. Echt.

‘Ben je enthousiast?’, vroegen zij.

Enthousiast zullen ze krijgen.

Opwinding en bezorgdheid. Openheid en spanning. Ongeduld en tijd zat. Dat is wachten en verwachten.

Is dit het begin van een realistische kijk op mezelf. Dat als ik denk te matchen met een job, mijn potentiële, toekomstige werkgever ook wel iets in mijn profiel ziet. Dat ik mezelf beter kan inschatten. Dat ik een beetje vrijer durf zijn in de beschrijving van mezelf. Een brief schrijven en eindelijk durven zeggen waar ik goed in ben. Het is een drempel die ik over moest en dat blijkt nu dus al zijn vruchten af te werpen. Ik zal dus moeten toegeven dat dat van die ‘comfort zone‘ and ” toch wel een grond van waarheid bevat. 🙂

magic

Geen angst meer voor een gesprek. Wel goesting om hen beter te leren kennen, om te weten te komen of de verwachtingen van beide partijen compatibel zijn en om mezelf te laten zien. Het besef dat ook het bedrijf er baat bij heeft mij zo goed mogelijk te leren kennen. Nu aftellen naar dinsdag.

Comfortabele groet,

Nele

Advertenties