Ik probeer altijd. Om te zien of het iets voor mij is. Ik spring en evalueer dan. Geen eindeloze bedenkingen en twijfels. Gewoon doen en dan denken. Zoiets. En eens in de zoveel tijd vind ik iets waarvoor ik me lange tijd wil engageren, iets waarin ik mezelf kan zijn en zelfs een betere versie van mezelf kan zijn, iets waarin ik alle ervaringen en lessen nuttig kan inzetten. En dit gaat niet enkel over werk maar geldt ook in relaties en hobby’s. Ik hou daarom wel van een proefperiode, spijtig dat dit is afgeschaft op de arbeidsmarkt, want zo hebben beide partijen even tijd om elkaar en de verwachtingen te toetsen.

Het is weer maart en ondanks de buien geniet ik enorm van het ontluiken van nieuw leven. Ook neem ik deze maand, zoals elk jaar, de tijd om even stil te staan, terug maar ook vooruit te kijken. Dat mijn verjaardag eraan komt zal daar wel iets mee te maken hebben. Er is een jaar voorbij en deze keer zal ik de leeftijd van 35 bereiken. Ik ben daar best trots op. En tegelijk maakt het me niet zoveel uit. Het is wel een mooi getal en volgens mij heb ik nu ongeveer 1/3de van mijn leven gehad. Want lang zal ik leven. Dat wil ik en dat weet ik.

Aangezien ik nog zoveel jaren te leven heb kijk ik best tevreden terug op mijn proeftijd op school- en werkvlak. Drie jaar kleuter, zes jaar lagere school, zes jaar middelbaar, zes jaar (2*3 jaar) hogeschool en dan tien jaar werken. Ik heb massa’s ervaringen opgedaan en nog veel meer lessen geleerd. En zeker niet te vergeten; ik heb nu eindelijk het zelfvertrouwen waar ik altijd van heb gedroomd. Gelukkig heb ik zoals steeds het vertrouwen (gehad) dat het wel goed zou komen. ‘Alles komt goed’ is een blijver in mijn lijst van persoonlijke quotes.

Dat het goed komt, dat ik vind wat ik zoek, dat ik ontdek wat ik nodig heb, dat weet ik gewoon. En dat weten is mijn veerkracht, weten dat ik bij elke tegenslag weer recht spring om iets anders te proberen, om mezelf bij te schaven, om nog bij te leren.

water_jump

Toen ik Tim, mijn partner, ontmoette wist ik dat hij het was die ik zocht. Ik had het niet meteen door maar onze kennismaking was anders dan bij mijn vorige partners. Er zat meer diepgang in en ik voelde me echt gezien als persoon. Ik durfde keihard mezelf zijn. Ik voelde me als persoon versterkt bij hem. En dat was wat ik zocht en ik had het vertrouwen dat ik dat ging vinden. Ik wilde me echt engageren bij hem. En dat gevoel heb ik nog steeds elke dag.

Zo voel ik me nu ook professioneel klaar om me te engageren, mezelf te laten zien, me sterker te voelen door mijn job. Ik zie mezelf beter. Hoe anderen mij zien en hoe ik mezelf zie, die beelden beginnen stilaan op elkaar te lijken. De organisatie waarvoor ik werk moet bij mij passen en waarden en normen hanteren waarin ik mij vrij kan bewegen, waarin ik als persoon gezien wordt. Het voelt wel alsof de job/de organisatie (nog niet specifiek benoemt) en ik elkaar aan het besnuffelen zijn. Wordt het iets? Interessant lijkt het alvast zeker wel!

Ervaren groet,

Nele

 

Advertenties