Ooit schreef ik mijn eerste sollicitatiebrief. Dat is al 15 jaar geleden. Ja, want zo oud ben ik al – eigenlijk héél jong maar soit, you got the point. Die brief was niet veel soeps. Ik had daar keihard over nagedacht. ‘Is dat wel serieus genoeg?’, ‘Zou ik dat nu wel over mezelf schrijven?, ‘Ben ik eigenlijk wel stressbestendig?’,… En denken is – voor mij althans –  niet meteen de juiste basis voor zo’n brief.

‘Wat dan wel?’, hoor ik je denken. Wel, het eerste wat in mij opkomt na het lezen van de vacature, dát schrijf ik op, dat is mijn ruwe tekst en dat ga ik dan uiterst voorzichtig polieren. Of ik doe zelfs niets, behalve even nakijken op spelling en grammatica, voor de zekerheid. Ik ben een wilde schrijver, altijd al geweest. Maar 15 jaar geleden waren die wilde woorden enkel voor mezelf en deelde ik die niet met de wereld, laat staan met een potentiële werkgever. Op mijn eerste blog kreeg ik soms reacties waaruit bleek dat mijn teksten (poëzie, proza, stream-of-consciousness, recepten,…) en de stijl waarin ik schreef wel werden gesmaakt.

Ik startte deze blog met de idee van ‘ik zal eens snel een succesvolle zaak uit de grond stampen en daarover bloggen’ maar belandde heel vlug in een zeer harde realiteit. Toch besloot ik dat niet voor mezelf te houden en eerlijk mijn relaas te doen over mijn twijfels en angsten. En vreemd genoeg voelde ik mij niet kwetsbaar maar juist sterker en heel erg gesteund door jullie, mijn lezers. Mijn verhaal delen gaf me vleugels. En ik voel sinds kort ook terug die durf die mij als – onzekere – jongere zo typeerde.

Die durf heeft mij de laatste maanden geholpen om keihard en toch voorzichtig stappen te zetten uit mijn comfort zone.

Maar wat ik nooit had zien aankomen is wat een gigantisch effect die ene kleine stap heeft gehad. Ik val van de ene verbazing in de andere. Ik durf solliciteren op jobs die ik al jaren wil doen en schrijf vloeiend en bloeiend de ene brief na de andere zonder één keer in herhaling te vallen. Ik heb een steen verlegt in de rivier en plots is het water sterker dan de dam geworden. Ik ben niet bang meer. Ik durf terug meer. Maar vooral ik ben niet bang meer om afgewezen te worden. Ik heb een missie, een doel, een plan, of nee, geen plan, alles ligt juist open.

Op de eerste ‘felle’ brief volgde een inspirerend gesprek waardoor mijn zelfvertrouwen een boost kreeg. Hoewel ik nooit meer iets hoorde van dat gesprek, was er een fundament gelegd. Mijn DURF was weer tot leven gewekt en mijn brieven werden levendiger en eerlijker. Er volgden nog gesprekken en proeven en vandaag kan ik zeggen: ‘Die ene stap…’.

Ik spring van de ene steen op de andere in een kolkende rivier zonder schrik om te vallen. Ik geraak zeker aan de overkant, dat weet ik gewoon. Mét vallen en opstaan.

Hoewel het mogelijk een ontzettend cliché is: ‘Ik ben zoooooooo blij dat ik die ene kleine stap heb durven zetten!’. Maar vergis je niet. Ik ben wel een beetje ‘stoer’ maar het heeft me jaren gekost om op dit punt te komen. Ik heb gewroet, geprobeerd, gevloekt, keuzes gemaakt en beslissingen genomen maar ik ben altijd blijven geloven dat het op een dag beter ging gaan, dat ik een boeiende, inspirerende job zou vinden. Dat is volhouden. (kleine noot aan alle mensen die mij goed kennen: ik ben dus eigenlijk toch een keiharde volhouder :):):)).

Ok, eerlijk, ik ben er nog niet maar er worden stappen gezet. En mijn doel blijft: met Pasen een job!

Amai, dat was me nogal een stream-of-consciousness. Kon jij hier ook geen touw aan vastknopen? Geen nood, dat is gewoon een blog, geen sollicitatiebrief. Voel je je op één of andere manier aangesproken, neem zelf eens een pen ter hand of start je eigen blog. Doe je dat al? Geweldig, dan ben ik wel benieuwd.

Zalig-moe-van-het-Sneeuwballengevecht groet,

Nele

PS: als ik niet elke dag blog, ligt dat meestal aan fantastische maar vermoeiende kinderen, buikgriep, overwerkt lief, te-lang-in-de-keuken-staan-om-te-koken of een combinatie van deze factoren 🙂

 

 

Advertisements