Die uitdagingen toch hé :). Ik voel die elke dag als een spiedende krokodil naar mij kijken. En tegelijk weet ik dat ik goed bezig ben. Ik schrijf dan wel niet elke dag maar er komen gelukkig wel regelmatig interessante inzichten op mijn pad. Zoals ik deze week ‘epiphany’ voelde knetteren in mijn hoofd na het lezen van de blogpost van Tales from the Crib (bij sommigen al wel bekend).

Die blog ging namelijk over haar dieettip – ja, na twee zwangerschappen is er van dat strakke tienerlijf niet meer zoveel over en ja, ik wil daar echt iets aan doen maar daarover later meer – en die luidde ‘DUEND’ aka ‘Doe Uzelf Eens Niet Dood’. En dat was net wat ik nodig had. Het gaat erover dat als je jezelf iets voorneemt – sporten, gezonder eten, schrijven,… – dat je jezelf een beetje krediet geeft als het eens niet lukt en daarna gewoon weer de draad oppikt. En zodoende heb ik dat even uitgeprobeerd en zowaar, het werkt! Ik liep naar de koelkast voor een stukje chocolade met appelsienconfijt maar bedwong mezelf en at vervolgens een hele appelsien. En dat was makkelijker omdat ik feilbaar mag zijn. Ik hoef niet de hele tijd perfect te zijn. Zo’n beetje liever zijn doet wonderen.

Jeetje, dacht ik, als dit voor eten werkt moet dat ook toepasbaar zijn voor andere zaken. En ja, het werkt echt. Ik heb deze week superflink mijn oefeningen van de kinesist gedaan, niet voor haar maar voor dat sterkere lijf dat ik nodig heb, en ben zelfs al twee keer op de crosstrainer gaan staan (met baby in de draagdoek) en gelukkig meteen weer verslaafd aan al die vrijgekomen endorfines. Maar het heeft vooral iets met mijn hoofd gedaan. Al een half leven angst om te falen en al miljoen keer gestopt met iets omdat ik dacht dat ik het toch niet zou kunnen of het niet eens geprobeerd.

De laatste maanden kwam ik er ook achter dat eens wat moeite moeten doen om iets te kunnen heel normaal is. Ik bleef tot voor kort meestal in de zone van ‘als-ik-het-vanzelf-kan-is-het-goed’ met als gevolg dat ik alles ook heel snel beu was wegens te makkelijk en te weinig uitdaging. Maar volhouden, ploeteren en opnieuw proberen is dus een proces dat ik nu aan het leren ben. Zij die mij goed kennen, zullen zeggen dat ik al heel veel heb geprobeerd en dat klopt ook maar die verdomde comfort zone toch altijd hé. Ja, ik wil daar uit! Het mag nog wel wat meer.

Moeite doen is één en mezelf af en toe een beetje krediet toestaan is twee. Twee vrienden.

Zo komt er toch wat schot in de zaak. Meer bewegen = meer energie. Meer energie = meer klussen in huis kunnen doen. Meer klussen afgewerkt hebben = meer rust wanneer de nieuwe job start….enzovoort.

Energieke groet,

Nele (opnieuw met baby in de draagdoek)

PS: over mijn zoektocht naar een job later deze week meer daarover 🙂

 

Advertenties