It’s been a while. I know.

Soms heeft een mens wat tijd nodig. Om te wennen. Aan nieuwe situaties. Thuis. Op het werk. In mijn hoofd.

En mezelf die tijd gunnen dat gaat niet altijd even vlot. Ik voel dan druk van rondom mij. Om dit te doen en dat te doen. Om het zus en zo te doen. Maar hoe doe ik die dingen. Ik loop vast als ik vaste structuren probeer te volgen. Dan geraakt mijn hoofd er niet rond. Dan zie ik de linken niet meer. En dan stop ik even. Dan houd ik halt in de chaos van de vastigheid. Ik zoek openingen, rust en energie.

Ik stop even. Ik zoom even uit. Ik zie weer beelden i.p.v. woorden en lijnen. Ik voel mijn hoofd weer openbloeien.

Ik neem een groot blad en een pen, een potlood en een stift want er zijn hoofd- en bijzaken en prioriteiten. Ik maak cirkels en kronkels en pijlen en woorden. Woorden die meer betekenen dan de letters. Ik maak linken en bouw bruggen tussen alle gedachten in mijn hoofd. Ik grijp mijn ideeën en zet ze in verbinding met elkaar. Zo krijgt mijn hoofd weer zuurstof. Zo keert de rust weer terug.

Ik krijg weer energie. Ik zie weer wat ik te doen heb. Ik heb mijn beelden nodig in een wereld vol gestructureerde woorden en documenten en plannen. Ik kan alleen werken als ik mijn hoofd op mijn manier mag ordenen. Dan voel ik FLOW, zoals Jef Staes dat zo mooi uitlegde. Als de informatiestromen die door je hoofd gaan je energie geven.

Dankjewel, zelf, om me toe te laten het op mijn eigen manier te doen.

Zuurstofrijke groet,

Nele

Advertenties