Van vorken en teveel hooi enzo. En dan tegen een muur lopen. En beseffen dat ik geen supervrouw ben en eigenlijk hoeft dat ook helemaal niet. Zoiets. 

Maar dan niet mijn hoofd laten hangen. Wel de situatie aanpakken. Elke dag een beetje en een stukje om zo meer bewegingsvrijheid te creëren want dat woord danst al weken door mijn hoofd. Ik heb mezelf opgesloten door elke minuut in te vullen en elke dag een beetje minder mezelf te kunnen zijn.

Dus koeien bij horens en met wat hulp van de dokter die vond dat 2 dagen thuis niet genoeg waren. Ja, ik ben 2 weken thuis en ik schaam me er niet voor. Soms is dat beter. Om alles op een rijtje te zetten. Om ruimte en tijd te maken. Om te zorgen dat de komende tijd minder aan me zal vreten.

Ik ben niet boos, zelfs niet op mezelf. Wel besef ik nu dat ik alle durf die ik had tijdens mijn maanden van solliciteren plots kwijt was toen ik mijn job kreeg aangeboden. Ik was zo blij met de erkenning en was zo bang die te verliezen dat ik niet durfde vragen of deeltijds werken ook een optie was. Ik dacht echt, en mogelijk compleet onterecht, dat ik de job niet zou krijgen als ik niet voltijds wilde starten. En ik maar hoog van de toren blazen dat ik alles durfde zeggen en mezelf kwetsbaar durfde opstellen tijdens zo’n gesprek. Ik moet toegeven dat mijn drang naar erkenning blijkbaar zeer groot was :).

Inzichten komen niet te laat maar net op tijd. Ik moet echt altijd naar mijn lichaam luisteren. Ik heb oplaadtijd nodig, ook al ben ik een extraverte introvert. Ook voel ik nog steeds de kriebel om zelf te ondernemen en die laat zich duidelijk niet negeren. Al 15 jaar zit dat onder mijn vel. Hoe haal ik in godsnaam die laatste barrière weg om de stap te zetten!?!

It’s all in my head!

Ik word superwoman op mijn eigen manier. Dat zal beter werken :).

Veerkrachtige groet,

Nele

Foto: superwoman

Advertenties