Soms is het allemaal een beetje teveel. Dan trek ik me terug en blijf ik lekker thuis. Onze 3-jarige dochter lijkt op mij. Bij haar is het soms ook even teveel. Dan blijft ze lekker een dag thuis en leven we op haar tempo. Vorige week hadden we zo’n dag. Ik stelde voor om samen een Vision Board te maken. Uiteraard heb ik dat voor haar anders verwoord.

Ik stelde haar voor om prentjes te zoeken voor haar nieuwe kamer (in ons weldra nieuwe huis). Taarten, kaarsjes, vlaggetjes en een speeltuin passeerden en kregen een plek op haar blad. Ze werd het plakken beu en ging dan maar kleuren op haar prenten.

‘Ik kleur tussen de lijntjes, mama’, zegt ze grinnikend.
‘Dat is toch niet mooi binnen de lijntjes’, reageer ik een beetje verbaasd.
‘Jawel, mama, maar niet echt hé’, zegt ze nu met een grote grijns.
‘Kleur je het liefst binnen of buiten de lijntjes?’, vraag ik.

‘Ik kleur het liefst buiten de lijntjes‘, antwoord ze heel zelfverzekerd.

Mijn hart zwol van trots. Wat fijn om dit te horen. Ze beseft zelf de impact niet van haar woorden maar het is alvast een kostbare ervaring voor mij.

Want soms zijn het niet alleen de prikkels die me overweldigen, ook de kracht van de stem die zegt ‘doe maar gewoon’, ‘steek je hoofd niet boven het maaiveld’,… Het prijzen van ‘kleur maar flink tussen de lijntjes’ voelt zo ook heel dubbel. ‘Doe maar lekker wat je wil’ klinkt veel uitnodigender. Dit inzicht neem ik alvast mee!

 

Visuele groet,

Nele

 

Afb.: Marion Welling

Advertenties