Ik ben een zalm. Dat is best vermoeiend. Ik zwem tegen de stroom in. Niet omdat ik dat het gemakkelijkst vind maar omdat ik niet anders kan én wil.

Keuzes maken, beslissingen nemen, kiezen voor of tegen, stappen zetten, potten breken, duwen, trekken,… Ik krijg er energie van maar tegelijk verlamd het me soms.

Ondernemen = keuzes maken tegen de stroom in

Om ondernemend te zijn hoef je geen ondernemingsnummer en een boekhouder te hebben. Ondernemen is voor mij keuzes maken die bij mij passen. Niet keuzes die van mij verwacht worden door familie, opvoeding, vrienden en dé maatschappij, onze cultuur, onze geschiedenis. Keuzes maken tegen de stroom betekent heel vaak beslissingen nemen waar je omgeving niet achter staat en dat is best beangstigend.

Durven met een klein hartje

Toen ik voor het eerst sprak over ondernemer worden werd ik overspoelt door advies, negatieve ervaringen, goed aangedikte verhalen over ‘den dieje dit’ en ‘ik ken iemand die…’. Mijn prille wens werd meteen grotendeels de grond ingeboord. Daar stond ik dan met mijn fantastisch idee waar niemand op leek te wachten. De moed zakte in mijn schoenen. Toch bleef er al iets hangen want ik had het eindelijk gezegd. Het werd niet ontvangen zoals gehoopt maar ik had het wel luidop tegen iemand durven zeggen. Ik had eindelijk gedurfd.

Wie ben ik?

Toch leek ik ook vaak zelf niet te vertrouwen op mezelf als ondernemer. ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘wat heb ik nog toe te voegen aan het bestaande aanbod’, ‘ik zal maar gewoon blijven werken als werknemer’, ‘ik ga er nooit geld mee verdienen’, ‘ik ga dat meteen beu zijn’… Ik ondermijnde mijn eigen goesting om zelf een bedrijfje te beginnen.

Ik kende mezelf ook gewoon nog niet goed genoeg en anderen leken een ander beeld van mij te hebben dan ikzelf. Hoewel ik altijd al veel kritiek heb gekregen op mijn levenstijl en -ideeën bleek ik zelf ook veel kritiek te leveren op mezelf. F*ck it toch, hé! Ik heb al sinds mijn 23ste een coach, iemand die écht naar mij kijkt en luistert. Niet altijd dezelfde coach en niet altijd met dezelfde frequentie maar het was een investering in mezelf. Ik zag dat toen helemaal niet zo maar het voelde ook als mentale welness en zelfzorg heb ik mezelf zelden ontzegd :).

Waarom ben ik altijd zo hard voor mezelf, maak ik mezelf klein, durf ik niet vollenbak mezelf zijn? Het is toch dwaas om een soort grijze muis proberen te zijn en ‘hard’ te werken. Ik voelde al heel jong de drang om gewoon lekker mezelf te zijn maar durfde niet. Waarom eigenlijk niet? Omdat ik bang was dat anderen mij dan niet meer leuk zouden vinden. Omdat ik ergens bij wilde horen. Omdat ik speciaal wou zijn maar niet zo speciaal dat ik geen vrienden meer had. F*cking teenage struggle.

Eenzaam

Waarom keek ik dan wel enorm op naar die enkele individuen die zichzelf durfden te zijn, die daardoor vaak alleen waren (of net héél populair) en sterk leken? Zij durfden wat ik niet durfde. Hun kop boven het maaiveld steken. Soms waren ze ook juist heel onopvallend en onverstoorbaar. Lieten ze zich niet de kop gek maken door de mode of door hypes. School leek voor mij een plek waar je best niet te hard opvalt maar net genoeg om iets van je persoonlijkheid te laten zien. Maar ik had net heel graag heel mijn persoon daar laten zien! Gewoon keihard mezelf kunnen zijn en daardoor mogelijk gelijkgestemden tegenkomen, zonder tot een bepaalde kliek te moeten behoren om niet eenzaam te zijn. Want school is f*cking eenzaam, zelfs als je vrienden hebt.

Strijdvaart

Ik voelde mij niet gezien, ik werd zelden of nooit positief benaderd, kreeg punten op vakken die mij niet interesseerden maar werd nooit gewaardeerd voor mijn engagementen. Ik ben niet rouwig maar wel strijdvaardig. Als ik mezelf beter had gekend, als ik niet bang was geweest of ik wel graag gezien zou worden als ik echt mezelf zou zijn, als ik gestimuleerd zou geweest zijn om naast leerstof vergaren ook andere talenten had kunnen aanboren had mijn schooltijd er 1000 keer anders uitgezien.

Talenten aan het werk

Met leerstof vergaren werden de talenten Nieuwfreak en Kennisspons enorm ingezet maar bleef de Ideeënfontein op haar honger zitten. Ik had me graag ingezet om nieuwe leerlingen wegwijs te maken in onze school en te zorgen dat ze zowel praktisch als emotioneel sneller op hun gemak zouden zijn en daarin mijn talenten Sfeervoeler, Vertrouweling, Samenbrenger en Groeimotor voor ingezet. Mijn handen mochten alleen schrijven en hoewel de Woordkunstenaar dat geweldig vindt, had de Bewuste Beweger toch ook wat beweging nodig. En zo kan ik nog wel even doorgaan :).

Mijn parcours was lang, soms hobbelig, met veel zijwegen en soms zelfs nieuwe hoofdwegen, maar ook ongelofelijk boeiend en leerrijk. Ik heb mezelf al wat beter leren kennen en ik denk dat ik nog wel eens op date wil :).

Benieuwd hoe die volgende date verliep. Graag tot snel dan!

 

Verliefde groet,

Nele