Het voelt als een flauw afkooksel van mezelf. Het is grijs, saai en plat. Ik. Niet ik.

Ik zweef in niemandsland tussen droom en daad. Want ja, dromen daar ben ik goed in. Grote, kleurrijke, wilde dromen vol fantastische mensen en activiteiten en feesten en rust en stilte en alles wat ik wil eigenlijk. En dromen van anderen, daar ben ik ook heel goed in. Maar die daden, daar zit een moeilijk kantje aan. Een hele harde rem, een stug wiel, maar één versnelling en ik moet een hoge berg op. En die lijkt te hoog. Zo hoog dat opgeven een optie lijkt. F*ck.

 

Zoiets.

Ik tors, duw, trek maar ben vooral bang. Gewoon bang. Voor die eerste stap. Eigenlijk is het mijn 741ste stap maar het voelt als DE eerste hele grote stap in mijn ondernemerschap, in mijn leven. DE stap die mijn hele leven gaat veranderen. En daar zie ik het. Ik maak die stap zo groot dat ik hem niet meer durf zetten. Ik maak mijn droom groot, dat durf ik dan eindelijk, maar nu lijkt plots die eerste stap ook zoveel groter!

Verdorie.

Eerst die f*cking angst om groots te dromen, om plannen te hebben met de wereld, want ik wil nu eens eindelijk de wereld een mooiere plek gaan maken. Nu durf ik eindelijk groots dromen, van veranderingen en bewegingen waardoor jongeren zichzelf beter gaan leren kennen en daardoor gewaagde beslissingen durven nemen en zelf mee de wereld een mooiere plek maken. Awel ja, een beweging, een golf, een wave veroorzaken.

F*ck JA!

Waarom maak ik het mezelf dan weer zo moeilijk! Waarom ben ik dan verdorie zo bang om die eerste stap te zetten, om mezelf te laten zien, om mijn dromen te delen met de wereld. Ik wil leven wat ik verkondig. Ik wil zijn wie ik ben. Het is dwaas, zinloos en arrogant om niet keihard mezelf te zijn. Om niet keihard te doen waar ik goed in ben. Want ik ben in veel dingen goed, vooral in combinaties van dingen. Ik doe niet zo aan één ding tegelijk, ik doe aan vanalles tegelijk. Dat werkt voor mij. Zo krijg ik die 1000den ideeën een klein beetje onder controle.

Een beetje.

Dat is goed genoeg. Een beetje controle. Want je er moet natuurlijk ok ruimte zijn voor spontaniteit. En belangrijk om even mee te delen is dat ik niet alleen goed genoeg ben. Ik ben ook geweldig. Vooral voor mezelf. Maar ook voor anderen :). Hoe dichter ik bij mezelf ben, hoe liever ik me zie, hoe liever ik jou zie. Hoe beter ik jou zie. Hoe beter ik jou jezelf kan laten zien. Want dat is wat ik wil. Mijn doel. Mijn missie. Ik wil jou jezelf laten zien. Ik wil je tonen hoe geweldig jij bent en wat je de wereld te bieden hebt. Ik wil je tonen dat de wereld net jouw echte zelf nodig heeft. Dat je dan je geweldigheid ten volle kan delen.

Echt.

Ik ben ook bang. Soms. Vaak. Maar niet altijd. Soms zit het gewoon goed en dan spring ik. Dan durf ik een heel moment vollenbak mezelf zijn. Leven zoals ik wil. Groots dromen en doen. Ik mag mezelf niet meer verstoppen want hoe kan jij me dan vinden? Hoe kan ik de wereld dan een mooiere plek maken? Hoe kan ik jou jezelf beter laten zien? Ik weet het. Ik moet gewoon naar buiten komen. Wat een angst toch, verdomme! Ik wil vrij zijn en durven.

Doe het!

Ik heb een stok achter de deur nodig. Een afspraak met mezelf. Een actie waar mijn toekomstige zelf heel blij mee zal zijn. Ik laat mezelf meer zien, ook als ik bang ben. Juist meer als ik bang ben. Lekker wat overwinningen op mezelf verwezenlijken! F*ck! Mijn maag geraakt in de knoop, allerlei gedachten stuiteren door mijn hoofd ‘niemand zit op jou te wachten, hoe ga je jouw doelgroep bereiken’. Waarom wou ik zo graag ondernemen? Omdat ik op mijn eigen manier wil werken en mijn eigen droom wil leven.

 

Dromerige groet,

Nele