Zoeken

Nele Onderneemt

Over dromen, ideeën en daden

Mindfood

Van proberen te passen in het ‘doe maar gewoon’-plaatje naar het passen in mijn eigen plaatje. Van wispelturig naar multigetalenteerd. En eindelijk zoveel mensen mogen ontmoeten waarin ik mezelf wél herken. Wat een verademing, wat een welness voor mijn geest.

De workshop eerder deze week met een bende Creatieve Generalisten/multipotentialites/… was weer een schot in de roos.  Niets zo zalig als baden in een een stroom van zeer gevarieerde levensverhalen maar wel telkens met enorm veel herkenningspunten. Soms grappig, soms pijnlijk maar altijd eerlijk en authentiek. De maskers die af mogen tijdens zo’n bijeenkomst maakt bij mij altijd ongelofelijk veel energie los. Dan ben ik nadien weer helemaal opgeladen.

Ook wel een beetje overexcited :). Maar dat hoort erbij. Dat is als een buffet met al mijn lievelingseten, ja, eens ik daaraan begin is er geen stoppen aan en moet ik nadien een beetje bekomen. Toch is het verschil met de echte wereld alsmaar kleiner en voel ik me intussen op veel plekken mezelf. Eindelijk! Wat heb ik daar lang van gedroomd :).

Hoewel het verlossend antwoord op mijn sollicitatie uitblijft, heb ik er wel een goed gevoel bij. Ik heb alleen nog maar gewonnen. mijn interesseveld heeft zich uitgebreid en verschillende interesses beginnen zich te bundelen. Ik was er zelf niet opgekomen dat de combinatie van onderwijs en ondernemen mij zo zou wakker schudden. Dus eender wat het antwoord zal zijn, ik ben een weg ingeslagen die ik sowieso ontzettend graag wil gaan verkennen. Dankzij de workshop maar vooral dankzij de deelnemers werd dat nog eens extra bevestigd. Dankjewel, allemaal!

De kapper deed ook zijn duit in het zakje (eigenlijk ik vooral in het zijne) voor de hele metamorfose. Ik ben er alleszins klaar voor.

Doorvoede groet,

Nele

 

Afbeelding: http://www.andrewmowat.me

Weke kniëen

Wat is dat toch! Hoe verder ik geraak in dit sollicitatieproces, hoe meer facetten van de job ik ontdek die mij niet alleen aanspreken maar gewoon gek maken van goesting. Meestal is het omgekeerd. Ik wil eraan beginnen, zo snel mogelijk. Dan spookt het door mijn hoofd ‘als ze me nu niet willen?’ en dan denk ik ‘ja, bon, dan ga ik gewoon verder op dit elan, dit pad is duidelijk voor mij gemaakt’. Dat pad daar heb ik het later nog eens over. Ze vragen een netwerker, nou ja, daar ben ik al enkele weken, en bij uitbreiding mijn hele leven, mee bezig. Check.

Zonder arrogant te zijn, denk ik dat ik een goede kans maak. Recruiter 2.0.(ja, je leest het goed en ja, het gaat over jou), die er uiteraard ook weer bij was, had gehoord van de HR Manager dat ik goed kon schrijven én dat ik over hem had geschreven. ‘Dat zijn dan twee goede redenen om mijn blog ook zelf eens te lezen’. 🙂 Big Smile!

Laten we zeggen dat werkelijk elk aspect van de job ‘spek naar mijn bek is (ja, veggie spek dan)en dat ik sta te popelen om eraan te beginnen. Werken in een organisatie in transformatie is een droom! Deel zijn van veranderingsprocessen maakt mijn knieën week. Neuzen in dezelfde richting doen draaien. Geen schrik om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken, kastanjes uit het vuur te gaan halen en dies meer. I want that job! Bij de woorden ‘Dat is niet evident’ was ik helemaal overtuigd. Die woorden hebben namelijk het effect op mij als een rode lap op een stier. Dan heb ik plots energie voor tien om tot in detail te gaan uitzoeken waarom dat niet vanzelfsprekend is en hoe we dat kunnen oplossen.

Oplossingen komen natuurlijk niet zomaar uit een mouw geschud. En veranderingen gaan niet vanzelf. Het wil nu net lukken dat ik goesting heb om mij echt voor lange termijn te engageren. Ja, ik, frons je wenkbrauwen maar, ik ben op mijn best als ik onderschat word :). Ik wil die verschuivingen mee bewerkstelligen, duwen, trekken, het onderste uit de kan halen, aan het langste eind trekken, durven, springen,… Maar ik wil vooral ook hard werken, wroeten, opnieuw proberen,…eigenlijk hetgeen ik altijd al heb gedaan :). Het lijkt er dus op dat ik best wel veel ervaring heb.

Deze zoektocht heeft me nog meer wakkergeschud. Ik wil aan de slag in dit soort functie. Dus zelfs als ze denken dat ik toch niet de beste match ben voor deze functie, ben ik er van overtuigd dat ik er wel geschikt voor ben. Ik heb de smaak te pakken, ik zet mezelf in de markt.

Ze laten me opnieuw wachten, 2-3 weken deze keer. Dat geeft me alvast de tijd om mijn tuin her aan te leggen zodat ik na een lange werkdag op z’n minst in een leuke tuin van de laatste zonnestralen van de dag kan genieten.

Way up groet,

Nele

A beginner’s mind

Aah, ze bouwen de spanning graag nog een beetje op :). Ik kreeg vandaag telefoon van die ene ondernemersorganisatie en ze nodigen me uit voor een tweede gesprek! JA, denk ik, en oh nee, nog een week van spanning :). Maar zo van die leuke spanning met een vleugje plezier. Zoals verliefd zijn en zo. Of een mondeling examen gaan doen. Ja, ik deed dat graag dus zo’n gesprek is helemaal mijn meug.

Ze willen dat ik spreek. Over mijn visie. Over concrete invullingen daarvan. Aan de slag dus. Als ik mag spreken ben ik op mijn best. Bevlogen, enthousiast en overtuigend. Want dat ben ik. Als ik mag, als ik mag spreken, vanuit mijn buik, over wat er toe doet, over wat me ’s morgens doet opstaan. Ja, dat.

En wat is dat dan.

Kansen creëren voor anderen om zichzelf beter te leren kennen, zichzelf uit te dagen, uitgedaagd te laten worden, uit hun comfort zone te laten stappen. Tools aan te reiken die doen groeien, die onbekende talenten naar boven laten komen. Ja, dat! Kansen creëren.

Toen ik het woord ‘Onderwijs’ hoorde in het kader van ondernemerschap maakte mijn hart een sprongetje. Hoe is het mogelijk deze twee te verbinden? Hoe krijg ik ze verbonden? Dat zoek ik uit, laat ik sudderen, geef ik lucht,… Hoe krijg ik uitgesproken dat deze twee thema’s mij ontzettend nauw aan het hart liggen. Dat ik geloof dat onderwijs een belangrijke opstap kan zijn naar ondernemerschap. Dat er zo zaadjes worden geplant om van leerlingen en studenten ondernemers te maken. In de brede zin. Ze te laten proeven van wat mogelijk is in ondernemersland. Dat je geen Facebook moet uitvinden om succesvol te zijn maar dat je dat voor een deel zelf bepaald. Dat klein beginnen ook goed is. Dat je niet meteen elke competentie moet bezitten om een onderneming te starten. Dat je mag leren, dat je moet leren, dat je wil leren als je een plan hebt. Dat je dromen niet onmogelijk zijn maar dat je ze met de juiste ondersteuning kan waarmaken.

Maar ook dat ondernemen werken is. En dat werken geweldig is. Iets betekenen. Iets bijdragen. Iets veranderen. Iets meegeven. Het beste van jezelf geven.

En jonge geesten stimuleren. A beginner’s mind. Nog niet besmet met teveel regels en beperkingen. De wereld ligt nog open, vol mogelijkheden en opportuniteiten. Ideeën niet afschieten op brainstormniveau. Alle ideeën laten komen. Leren hoe ideeën te combineren, te bundelen, te splitsen, te verzamelen en hoe ze uit te werken. Ja, dat.

Ja, dat is wat er borrelt in mijn hoofd. Over. Mijn. Mogelijk. Toekomstige. Job.

Beginnende groet,

Nele

Dagen mét en dagen zonder

Die uitdagingen toch hé :). Ik voel die elke dag als een spiedende krokodil naar mij kijken. En tegelijk weet ik dat ik goed bezig ben. Ik schrijf dan wel niet elke dag maar er komen gelukkig wel regelmatig interessante inzichten op mijn pad. Zoals ik deze week ‘epiphany’ voelde knetteren in mijn hoofd na het lezen van de blogpost van Tales from the Crib (bij sommigen al wel bekend).

Die blog ging namelijk over haar dieettip – ja, na twee zwangerschappen is er van dat strakke tienerlijf niet meer zoveel over en ja, ik wil daar echt iets aan doen maar daarover later meer – en die luidde ‘DUEND’ aka ‘Doe Uzelf Eens Niet Dood’. En dat was net wat ik nodig had. Het gaat erover dat als je jezelf iets voorneemt – sporten, gezonder eten, schrijven,… – dat je jezelf een beetje krediet geeft als het eens niet lukt en daarna gewoon weer de draad oppikt. En zodoende heb ik dat even uitgeprobeerd en zowaar, het werkt! Ik liep naar de koelkast voor een stukje chocolade met appelsienconfijt maar bedwong mezelf en at vervolgens een hele appelsien. En dat was makkelijker omdat ik feilbaar mag zijn. Ik hoef niet de hele tijd perfect te zijn. Zo’n beetje liever zijn doet wonderen.

Jeetje, dacht ik, als dit voor eten werkt moet dat ook toepasbaar zijn voor andere zaken. En ja, het werkt echt. Ik heb deze week superflink mijn oefeningen van de kinesist gedaan, niet voor haar maar voor dat sterkere lijf dat ik nodig heb, en ben zelfs al twee keer op de crosstrainer gaan staan (met baby in de draagdoek) en gelukkig meteen weer verslaafd aan al die vrijgekomen endorfines. Maar het heeft vooral iets met mijn hoofd gedaan. Al een half leven angst om te falen en al miljoen keer gestopt met iets omdat ik dacht dat ik het toch niet zou kunnen of het niet eens geprobeerd.

De laatste maanden kwam ik er ook achter dat eens wat moeite moeten doen om iets te kunnen heel normaal is. Ik bleef tot voor kort meestal in de zone van ‘als-ik-het-vanzelf-kan-is-het-goed’ met als gevolg dat ik alles ook heel snel beu was wegens te makkelijk en te weinig uitdaging. Maar volhouden, ploeteren en opnieuw proberen is dus een proces dat ik nu aan het leren ben. Zij die mij goed kennen, zullen zeggen dat ik al heel veel heb geprobeerd en dat klopt ook maar die verdomde comfort zone toch altijd hé. Ja, ik wil daar uit! Het mag nog wel wat meer.

Moeite doen is één en mezelf af en toe een beetje krediet toestaan is twee. Twee vrienden.

Zo komt er toch wat schot in de zaak. Meer bewegen = meer energie. Meer energie = meer klussen in huis kunnen doen. Meer klussen afgewerkt hebben = meer rust wanneer de nieuwe job start….enzovoort.

Energieke groet,

Nele (opnieuw met baby in de draagdoek)

PS: over mijn zoektocht naar een job later deze week meer daarover 🙂

 

Het Sneeuwbaleffect

Ooit schreef ik mijn eerste sollicitatiebrief. Dat is al 15 jaar geleden. Ja, want zo oud ben ik al – eigenlijk héél jong maar soit, you got the point. Die brief was niet veel soeps. Ik had daar keihard over nagedacht. ‘Is dat wel serieus genoeg?’, ‘Zou ik dat nu wel over mezelf schrijven?, ‘Ben ik eigenlijk wel stressbestendig?’,… En denken is – voor mij althans –  niet meteen de juiste basis voor zo’n brief.

‘Wat dan wel?’, hoor ik je denken. Wel, het eerste wat in mij opkomt na het lezen van de vacature, dát schrijf ik op, dat is mijn ruwe tekst en dat ga ik dan uiterst voorzichtig polieren. Of ik doe zelfs niets, behalve even nakijken op spelling en grammatica, voor de zekerheid. Ik ben een wilde schrijver, altijd al geweest. Maar 15 jaar geleden waren die wilde woorden enkel voor mezelf en deelde ik die niet met de wereld, laat staan met een potentiële werkgever. Op mijn eerste blog kreeg ik soms reacties waaruit bleek dat mijn teksten (poëzie, proza, stream-of-consciousness, recepten,…) en de stijl waarin ik schreef wel werden gesmaakt.

Ik startte deze blog met de idee van ‘ik zal eens snel een succesvolle zaak uit de grond stampen en daarover bloggen’ maar belandde heel vlug in een zeer harde realiteit. Toch besloot ik dat niet voor mezelf te houden en eerlijk mijn relaas te doen over mijn twijfels en angsten. En vreemd genoeg voelde ik mij niet kwetsbaar maar juist sterker en heel erg gesteund door jullie, mijn lezers. Mijn verhaal delen gaf me vleugels. En ik voel sinds kort ook terug die durf die mij als – onzekere – jongere zo typeerde.

Die durf heeft mij de laatste maanden geholpen om keihard en toch voorzichtig stappen te zetten uit mijn comfort zone.

Maar wat ik nooit had zien aankomen is wat een gigantisch effect die ene kleine stap heeft gehad. Ik val van de ene verbazing in de andere. Ik durf solliciteren op jobs die ik al jaren wil doen en schrijf vloeiend en bloeiend de ene brief na de andere zonder één keer in herhaling te vallen. Ik heb een steen verlegt in de rivier en plots is het water sterker dan de dam geworden. Ik ben niet bang meer. Ik durf terug meer. Maar vooral ik ben niet bang meer om afgewezen te worden. Ik heb een missie, een doel, een plan, of nee, geen plan, alles ligt juist open.

Op de eerste ‘felle’ brief volgde een inspirerend gesprek waardoor mijn zelfvertrouwen een boost kreeg. Hoewel ik nooit meer iets hoorde van dat gesprek, was er een fundament gelegd. Mijn DURF was weer tot leven gewekt en mijn brieven werden levendiger en eerlijker. Er volgden nog gesprekken en proeven en vandaag kan ik zeggen: ‘Die ene stap…’.

Ik spring van de ene steen op de andere in een kolkende rivier zonder schrik om te vallen. Ik geraak zeker aan de overkant, dat weet ik gewoon. Mét vallen en opstaan.

Hoewel het mogelijk een ontzettend cliché is: ‘Ik ben zoooooooo blij dat ik die ene kleine stap heb durven zetten!’. Maar vergis je niet. Ik ben wel een beetje ‘stoer’ maar het heeft me jaren gekost om op dit punt te komen. Ik heb gewroet, geprobeerd, gevloekt, keuzes gemaakt en beslissingen genomen maar ik ben altijd blijven geloven dat het op een dag beter ging gaan, dat ik een boeiende, inspirerende job zou vinden. Dat is volhouden. (kleine noot aan alle mensen die mij goed kennen: ik ben dus eigenlijk toch een keiharde volhouder :):):)).

Ok, eerlijk, ik ben er nog niet maar er worden stappen gezet. En mijn doel blijft: met Pasen een job!

Amai, dat was me nogal een stream-of-consciousness. Kon jij hier ook geen touw aan vastknopen? Geen nood, dat is gewoon een blog, geen sollicitatiebrief. Voel je je op één of andere manier aangesproken, neem zelf eens een pen ter hand of start je eigen blog. Doe je dat al? Geweldig, dan ben ik wel benieuwd.

Zalig-moe-van-het-Sneeuwballengevecht groet,

Nele

PS: als ik niet elke dag blog, ligt dat meestal aan fantastische maar vermoeiende kinderen, buikgriep, overwerkt lief, te-lang-in-de-keuken-staan-om-te-koken of een combinatie van deze factoren 🙂

 

 

De pittige plotwending

…of hoe een potentiële titel voor een Suske-en-Wiske album wel eens een grote verandering zou kunnen betekenen. Ik hou wel van verrassingen maar mijn hart bonkte toch even wat sneller toen ik gisteren een gemiste oproep zag van de ondernemersorganisatie waarvoor ik dinsdag op gesprek was geweest. Wat had dat te betekenen want ze hadden me pas eind volgende week feedback beloofd?! Met een buik vol kriebels, spanning en met een klein hart bel ik terug.

Wat er vanaf dan gebeurde kon ik zelf niet verzinnen.

De recruiter, duidelijk één met een ongelofelijk hedendaagse kijk op talentmanagement en dus helemaal mijn meug, begon met het ‘slechte’ nieuws dat ze mij niet zagen voor de functie van adviseur. Ze konden uit mijn profiel en uit het gesprek wel opmaken dat ik dat wellicht snel beu zou zijn en ik kon ze daar geen ongelijk in geven. Want hoewel ik mezelf voor een korte periode goed zag functioneren, zag ik wel de ambitie en de goesting hebben om op korte tot middellange termijn een ander soort functie te gaan bekleden, maar dan zeker wel nog binnen dezelfde organisatie.

Want als er iets was dat ik hen duidelijk had gemaakt dan was het dat ik heel graag voor deze organisatie wil werken.  En of ze dat begrepen hadden. Hoewel ze me niet weerhouden voor job 1 had deze man een heel ander voorstel voor mij. Eentje waarvan mijn hart bijna uit mijn borstkas sprong. Ik sta niet vaak perplex maar nu dus wel. Er was dus ook nog ‘goed’ nieuws. De woorden ‘nieuw team’, ‘projecten uitwerken rond ondernemerschap en onderwijs en andere domeinen…’, ‘we nodigen je graag uit voor een nieuw gesprek’, ‘wat is je droomjob’, ‘denk maar eens goed na over hoe jij dat concreet wil maken’,… En dan vraagt hij, ‘Interesseert het jou?’.

 

‘Wauw’, was het enige dat ik kon uitbrengen en de brede glimlach die ik intussen op mijn gezicht had bleef daarna nog zeker twee uur zitten. Ze willen me terug zien. Ik moet hen vertellen hoe mijn droomjob er zou uitzien, hoe ik mijn job concreet zou invullen, zo open een eerlijk mogelijk zodat we allemaal samen kunnen kijken of en hoe het matcht met de job, de organisatie en het team. Hoe is het mogelijk?

Ik ben fier op mezelf. Dat ik het heb aangedurfd om mezelf te zijn en eerlijk tijdens een gesprek bij een organisatie waar ik heel graag iets wil gaan betekenen. Eerlijk zijn met het risico van afwijzing. Beetje eng maar ik had mezelf beloofd me nooit meer te plooien naar een functie maar vooral aan te geven wat me echt aanspreekt een functie en organisatie. Dat dit al zo snel resultaat ging hebben had ik niet verwacht maar ik was er wel klaar voor. Ik wil me engageren in een organisatie en liefst in een functie waarin ik het meest van mezelf kan tonen.

Oh my!!! Ik krijg hier zomaar de opportuniteit om te laten zien wat ik in huis heb. Ik ben gisteren al met de voorbereidingen begonnen en de nacht heeft mijn excitement nauwelijks getemperd. Big smile!

Dromerige groet,

Nele

 

Bron foto: Oui Magazine

Check. Check. Check.

Oh My! Dan ga je op gesprek en blijken er helemaal geen addertjes onder het gras te zitten. Ik durfde zelfs eerlijk zijn in mijn verwachtingen en toen bleek het allemaal nog beter dan ik op voorhand dacht.

Oh My! Inhoudelijk zit die job helemaal snor. Advies verlenen aan een heel specifieke doelgroep, eentje die mij helemaal licht. Een deel van mijn lezers behoort trouwens heel zeker tot deze doelgroep. En dan blijkt dat ik slechts 1 dag per week in Brussel moet zijn en dan nog een vaste dag, wat geregel wat kinderopvang betreft tot een strikt minimum beperkt. De rest van de week in Leuven en dus met de fiets gaan werken.

‘Wat lijkt je minder interessant aan de job?’, vraagt de recruiter even langs zijn neus weg en ik antwoord naar waarheid, ‘Dat ik te weinig face-to-face contact zal hebben met klanten’. ‘Oh, maar dat is er zeker wel, bijna de helft van de werktijd’. Wauw. Nogmaals. Wauw. Hoe geweldig is dat?! Ik durfde dat eerst niet zeggen maar voelde tijdens het gesprek wel dat dit belangrijk voor mij was. En kijk naar het antwoord. Ik ben fier op mezelf dat ik gedurfd heb.

Er rest mij nu te zeggen dat ik deze job echt heel graag wil. Zowel inhoudelijk als praktisch spreekt het me aan, nog meer dan toen ik de vacature zag. Alleen vraag ik me af, ‘Zijn die mensen tegenwoordig getraind in om een pokerface te houden tijdens een sollicitatiegesprek :)?’. Ik hoopte een glimp op te vangen zodat ik nu al wist wat ze van me vonden. Want ik ben zenuwachtig en ongeduldig. Ik wil die job zooooooooo graag en nu moet ik nog minstens een week wachten.

Wachten op feedback is echt zoals wachten op je rapport in de lagere school! Beetje sporten zal me afleiden. En mijn kinderen wellicht ook!

Eerlijke groet,

Nele

Try, try, try and you will find

Ik probeer altijd. Om te zien of het iets voor mij is. Ik spring en evalueer dan. Geen eindeloze bedenkingen en twijfels. Gewoon doen en dan denken. Zoiets. En eens in de zoveel tijd vind ik iets waarvoor ik me lange tijd wil engageren, iets waarin ik mezelf kan zijn en zelfs een betere versie van mezelf kan zijn, iets waarin ik alle ervaringen en lessen nuttig kan inzetten. En dit gaat niet enkel over werk maar geldt ook in relaties en hobby’s. Ik hou daarom wel van een proefperiode, spijtig dat dit is afgeschaft op de arbeidsmarkt, want zo hebben beide partijen even tijd om elkaar en de verwachtingen te toetsen.

Het is weer maart en ondanks de buien geniet ik enorm van het ontluiken van nieuw leven. Ook neem ik deze maand, zoals elk jaar, de tijd om even stil te staan, terug maar ook vooruit te kijken. Dat mijn verjaardag eraan komt zal daar wel iets mee te maken hebben. Er is een jaar voorbij en deze keer zal ik de leeftijd van 35 bereiken. Ik ben daar best trots op. En tegelijk maakt het me niet zoveel uit. Het is wel een mooi getal en volgens mij heb ik nu ongeveer 1/3de van mijn leven gehad. Want lang zal ik leven. Dat wil ik en dat weet ik.

Aangezien ik nog zoveel jaren te leven heb kijk ik best tevreden terug op mijn proeftijd op school- en werkvlak. Drie jaar kleuter, zes jaar lagere school, zes jaar middelbaar, zes jaar (2*3 jaar) hogeschool en dan tien jaar werken. Ik heb massa’s ervaringen opgedaan en nog veel meer lessen geleerd. En zeker niet te vergeten; ik heb nu eindelijk het zelfvertrouwen waar ik altijd van heb gedroomd. Gelukkig heb ik zoals steeds het vertrouwen (gehad) dat het wel goed zou komen. ‘Alles komt goed’ is een blijver in mijn lijst van persoonlijke quotes.

Dat het goed komt, dat ik vind wat ik zoek, dat ik ontdek wat ik nodig heb, dat weet ik gewoon. En dat weten is mijn veerkracht, weten dat ik bij elke tegenslag weer recht spring om iets anders te proberen, om mezelf bij te schaven, om nog bij te leren.

water_jump

Toen ik Tim, mijn partner, ontmoette wist ik dat hij het was die ik zocht. Ik had het niet meteen door maar onze kennismaking was anders dan bij mijn vorige partners. Er zat meer diepgang in en ik voelde me echt gezien als persoon. Ik durfde keihard mezelf zijn. Ik voelde me als persoon versterkt bij hem. En dat was wat ik zocht en ik had het vertrouwen dat ik dat ging vinden. Ik wilde me echt engageren bij hem. En dat gevoel heb ik nog steeds elke dag.

Zo voel ik me nu ook professioneel klaar om me te engageren, mezelf te laten zien, me sterker te voelen door mijn job. Ik zie mezelf beter. Hoe anderen mij zien en hoe ik mezelf zie, die beelden beginnen stilaan op elkaar te lijken. De organisatie waarvoor ik werk moet bij mij passen en waarden en normen hanteren waarin ik mij vrij kan bewegen, waarin ik als persoon gezien wordt. Het voelt wel alsof de job/de organisatie (nog niet specifiek benoemt) en ik elkaar aan het besnuffelen zijn. Wordt het iets? Interessant lijkt het alvast zeker wel!

Ervaren groet,

Nele

 

Mediteren met klei

Hoewel het een beetje op een goed voornemen lijkt is het dat toch niet. Op mijn bucketlist staan enkele ambachtelijke technieken die ik onder de knie wil krijgen. Begin dit jaar, zo omstreeks de bevalling, passeerde er toevallig iets over keramiek en ik voelde die kriebel. Ik deed een oproepje op Facebook voor een workshop en kortlopende cursus en was blij dat ik kon kiezen uit alle reacties.

Chantal Vervaeke zat er ook tussen. Natuurlijk! Dat ik daar niet meteen aan had gedacht! Een geweldige madam én succesvolle keramiste die ik leerde haar kennen via Zeker van haar Zaak. Ze woont vlakbij én ze organiseert dit voorjaar enkele reeksen van 5 workshops. Perfecte duur, praktische locatie en aangezien het deze maand ook mijn verjaardag is hoef ik zelfs het inschrijvingsgeld niet zelf te betalen. Het mag al eens meezitten.

En dat ik er zin in heb! Al sinds mijn kindertijd heeft potten draaien mij geïntrigeerd. Een bol klei op een draaiende plank ziet er eenvoudig te bewerken uit maar is het wellicht niet. Het vergt techniek en vaardigheid en vraag daardoor concentratie. Een noodzakelijke afwisseling in dagen die volstromen met schermen en schermpjes met blauw licht die 90% van de tijd oninteressante rommel tonen en waar ik toch mijn ogen niet van kan afhouden. Tijd om mij vuil te maken, mij meer dan 2 uur op hetzelfde te concentreren en mentaal te ontspannen.

pottenbakken

Ik kijk uit naar mijn eerste les vrijdag. In tussentijd heb ik nog wat macraméwerk voor de boeg. Ja, vriendschapsbandjes maken is ook iets waar je je zo op moet focussen dat je niets anders meer kan doen. En dat is nu net wat ik nodig heb. Ik kom niet tot mediteren maar dit soort handwerk heeft hetzelfde effect op mij. Ik ben volledig in het nu als ik er mee bezig ben.

Glasblazen wil ik nog leren. Voor glasparels maken, naaien en stikken wil ik terug tijd maken! Met twee kleine kinderen in huis zal dat wellicht een hele opgave worden om dat effectief in te plannen maar waar een wil is, is een weg.

Welke ambachtelijke techniek zou jij graag onder de knie krijgen?

Gedraaide groet,

Nele

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑